Wouter's Road Blog

Thin Lizzy Trix/Antwerpen 05/02/12

2012-02-06T23:57:00.001+01:00

Het ontdekken van Thin Lizzy is één van de vele blijde muzikale gebeurtenissen uit ons – het vijfde decennium is wel al ingezet maar toch… – nog jonge bestaan. Via de BASF cassette werden we op 13 jarige leeftijd het universum van Phil Lynott en vrienden binnengeloodst. Dat we nooit in de huid van een zwarte Ier zouden geraken was meteen duidelijk maar de gitaar van Robbie Robertson of Scott Gorham omgorden of achter de drumkit van Brian Downey geraken schoot met stip omhoog in onze top 10 van jongensdromen. Ontelbare keren hebben we onze slaapkamer – luchtgitaar in de aanslag - imaginair ingeruild voor de Londense Hammersmith op de tonen van “The boys are back in town”… Moeder, dat waren nog eens tijden.
Exact 30 jaar later stapten we gisteren het Antwerpse Trix binnen voor een zoveelste reïncarnatie van Lizzy zonder Lynott. Van onze jongensdromen hebben we intussen niet veel verwezenlijkt en in ’86 heeft het icoon Lynott het van de levende versie overgenomen. Onnodig bij te vermelden dat we er destijds kapot van waren. Er zijn intussen al meerdere pogingen geweest om de erfenis van Lizzy levendig te houden, we zagen ooit een verdienstelijke met gitarist John Sykes aan het roer, maar deze heeft met oudgedienden Downey en Gorham 2 leden in de rangen die ons nog één stapje dichter brengt bij de meest legendarische bezetting van de groep, met name die ten tijde van het klassieke live album “Live & dangerous”. Al goede intenties ten spijt kan Lizzy zonder Lynott eigenlijk geen Thin Lizzy zijn. Dat is meteen ons grootste maar tegelijk ook enigste bezwaar tegen dit soort goedbedoelde initiatieven. In de huidige bezetting is Lizzy naast oudgedienden Darren Wharton, Scott Gorham en Brian Downey met zanger Ricky Warwick (ex-Almighty), gitarist Damon Johnson (ex-Alice Cooper, Brother Cane) en bassist Marco Mendoza erbij een zestal geworden. Eén ding hebben de invallers zeker gemeen: de bewondering voor hun oude podiumgenoten kunnen ze nauwelijks verbergen en het spelplezier waarmee ze hun favoriete jukebox live naspelen is ontroerend om zien. Van noot 1 (“Are you ready?”) af werd het gaspedaal flink ingedrukt. De vraag stellen is ze luidkeels beantwoord krijgen en dat gebeurde ook door een welwillend en goed gevuld maar niet uitverkocht Trix. Zonder naar adem te happen kregen we er een “Jailbreak” achteraan. Warwick legde enkele klemtonen anders maar dat deerde op dat moment al niemand meer. De Lizzy spandoek achter drummer Downey glinsterde als waren de jaren 70 van voor af aan opnieuw begonnen. Het geluid in Trix was van uistekende kwaliteit wat een dreigend “Killer on the loose” (destijds een verboden singel op BBC radio) optimaal tot zijn recht deed komen. Het was vooral in dit soort Lizzy songs – het latere werk – dat Warwick het best tot zijn recht kwam (zie ook “Angel of death”). Daar waar wat meer ‘soul’ aan te pas kwam (type “Dancing in the moonlight”) gaf Warwick naar ons aanvoelen minder thuis. Desondanks bleven een set lang vele Lizzy-ingrediënten fier overeind: de drumsolo van Downey, de publieksparticipatie en het dubbele gitaarwerk. Vooral de uit Georgia afkomstige Johnson imponeerde met een foutloos parcours naast Gorham. Met “Live & dangerous” favorieten “Massacre”, “Suicide” en “Sha La La”, de oude uitvoeringen getrouw, bracht Thin Lizzy Trix helemaal tot aan het kookpunt. Met het tweespan “Cowboy song” en “The boys are back in town” keken de zes heren voor het eerst richting uitgang van de zaal. Op dat idee kwamen ze echter snel terug door als toegift nog een stevige lap keltenrock uit te delen(“Emerald” en “Black rose”). Al goed in de stemming gebracht door wat gerstenat ontstond in het midden van de zaal prompt een rondedans.Dat er slechts sober verwezen werd naar de betreurde Lynott siert de heren, het zou immers ongepast zijn dit overmatig uit te stallen. Ook aan Gary Moore werd kort hulde gebracht. Van de categorie ‘nog in leven’ koos Thin Lizzy de heren Triggerfinger uit om eerste bis “Emerald” aan op te dragen. Onze nationale trots had er immers pas een 3 weken durende Britse toer opzitten met Thin Lizzy en stond achteraan in de zaal glimmend van trots toe te kijken op wat een mooie avond was.
Geen idee of Lynott van ver hierboven goedkeurend meekijkt, maar deze Thin Lizzy restant speelt iedere covergroep die aanspraak wil maken op dezelfde erfenis met de vingers in de neus naar huis. The boys were back in town? Dat werd zachtjes aan tijd!

Trixie Whitley Handelsbeurs/Gent 06/01/12

2012-01-08T18:12:00.000+01:00

Normaal gezien duurt onze blogpauze rond de jaarwisseling wat langer maar Trixie Whitley, dochter van de betreurde Chris, besliste daar anders over. Net als vorig jaar combineert de voornamelijk in de States residerende Trixie een Nieuwjaarsbezoek aan haar in Gent gevestigde moeder met wat Europese concertdata. Dat Trixie gegeerd is in Vlaanderen is ons eerste understatement van 2012: al haar concerten verkopen steevast uit en dat zonder één plaat achter haar naam te hebben. Faut le faire! Het nog jonge talent is wel al onder de vleugels beland van – een mens kan het slechter treffen - muzikant en producer Daniel Lanois die destijds ook met haar vader het schitterende “Living with the law” maakte. In al even goed gezelschap van drummer Brian Blade en bassist Daryl Johnson maakten ze samen trouwens een groepsplaat onder de naam Black Dub. Als u het ons vraagt (geen idee of u dat zou doen maar laat ons even aannemen van wel): allebei verplichte aanschaf.Net in de week waarin een eerste volwaardige clip van Trixie de wereld werd ingestuurd voor het nummer “A thousand thieves” hield ze eergisteren halt in de Gentse Handelsbeurs. Vorige maand was ze ook al te gast in Antwerpen maar spelen in haar halve thuishaven, met familie en vrienden dichtbij, is toch een tikkeltje meer bijzonder.
Het podium was voor de gelegenheid opgesteld in de lengte van de zaal met ervoor enkele rijen stoelen en daarachter nog wat open ruimte voor wat staand publiek. Opmerkelijk toch hoe zo’n ogenschijnlijk simpele ingreep een pak meer intimiteit te weeg bracht. Rond de klok van kwart over acht kroop Trixie achter de vleugelpiano en zette ze “I can stand the rain” in. Ondanks dat er een duidelijke bandopstelling was te merken ging Trixie solo door met “Pieces” en het nieuwe “Fourth corner”. Zeer begenadigd en vol overgave werkte ze de songs af, allen nog eens voorafgegaan door het zorgvuldig stemmen van haar gitaar en tussendoor gelardeerd met wat schuchtere bindteksten. Zo vroeg ze wat extra licht om het publiek dat achter de stoelen stond te kunnen zien, herkende ze Jeanine, foeterde eventjes op een opmerking van iemand uit de muzikantenentourage en dat alles met smakelijk Gents accent. Whitley performde een set lang als een getormenteerde ziel die publiek middels beklijvende teksten en haar indrukwekkende zang toegang verschafte tot haar nog jonge en al bijzondere levensloop. Alex Callier zou – de zetel omgedraaid - ongetwijfeld al snel de “krak” in de stem hebben opgemerkt. Wij zaten, op onze rechtverende nekharen na, de ganse tijd onbewogen te luisteren. “Breath you in my dreams” bezorgde ons minutenlang een krop in de keel. Dit prachtige nummer, met een aanhef op piano waar Alicia Keys stikjaloers op zou zijn, kwam in Gent voorbij als een klassieker in spé. Ook “A thousand thieves”, met interim band van vrienden en familie (nonkel Alain Gevaert van dEUS) er inmiddels bij, gooide hoge ogen. Het tekort aan repetitietijd lichtte eventjes wat op maar dat deed nauwelijks afbreuk aan de klasse van de songs en de overgave waarmee ze werden gebracht. “I’d rather go blind” en zeker “Strong blood” waren er niet minder indrukwekkend om. Met een vroege vlucht richting Wenen op zaterdagmorgen was ter afronding echter maar 1 bis voorzien. Met “Undress your name” sloot Trixie sterk, maar veel te vroeg, af waar ze was begonnen, achter de piano.
Het potentieel dat in deze jonge dame huist is overduidelijk omgekeerd evenredig met haar frêle lichaamsbouw. Er bestaat geen twijfel over dat haar kunde en talent kan worden overgedragen op een veelvoud van het publiek dat in de Gentse Handelsbeurs present was. Niets doet ons twijfelen dat daarmee ook de puurheid van haar muziek zou verdwijnen. Over deze heikele kwestie werd na afloop flink wat afgedebatteerd in het foyer van de Handelsbeurs maar één ding hadden we toch duidelijk gemeen met onze daar aanwezige kennissenkring: een eerste keer Trixie is een moment dat je blijft koesteren.

Dat was ons 2011...

2011-12-24T10:47:00.000+01:00

Albums (en singels ervan)
Rival Sons “Pressure and time”, dEUS “Keep you close”, Jim Cole “When love is not enough”, Selah Sue, Hannelore Bedert “Uitgewist”, Lenny Kravitz “Black & white America”, Adele “21”, The Black Keys “El Camino”, Elbow “Build a rocket boys”, Noël Gallaghers High Flying Birds, Ryan Adams “Ashes & fire”, Beady Eye “Different gear, still speeding”
Singels
Intergalactic Lovers “Delay”, Arctic Monkeys “Don’t sit down cause I’ve moved your chair”, The Vaccines “Post break-up sex”, Noah & The Whale “Tonight’s the kinda night”, Miles Kane “Rearrange”, Hooverphonic “Heartbroken”, The Strokes “Machu Pichu” en “Under cover of darkness”, Coldplay “Charlie Brown” als de nieuwe “Viva La Vida”, Foo Fighters “Rope”, Zornik “Pin me down”, Kasabian “Days are forgotten”, Arsenal “Melvin”, Smith & Burrows “When the Thames frooze” , Rumer “Am I orgiven” , Snow Patrol “Called out in the dark”, Triggerfinger “Let it ride”
Nog beter te leren kennen: Feist, Anna Calvi en (de nieuwe van) The Horrors
Concerten
Als het hier op aantal hits aankomt is John Mellencamp (bijna 200 maal aangeklikt!) hét concert van het jaar. Dat klikken is geen toeval want ook wij schrijven die avond weg als de beste van 2011. We voorzien wel een gedeelde eerste plaats voor Adele (Brux, 5/04) en een breed peloton erachter: Triggerfinger (op de Dylan-sessie van Radio 1), een uitstekend Werchter met Eels, Lissie, The National, Rival Sons, Selah Sue, Elbow, Coldplay, Two Door Cinema Club, The Vaccines en Fleet Foxes (stuk voor stuk 4 sterren en meer), Roger Daltrey (Lokeren, 30/7), George Michael (nog voor de verontrustende longontsteking, Antwerpen, 6/10), Rival Sons (Antwerpen, 12/11) en Smith & Burrows (Brussel, 13/12). Opvallend: Selah Sue en Triggerfinger zijn de enige Belgen in dit rijtje…
Gemist
Ray Lamontagne (Antwerpen, 18/2), Kuyss Lives (Brussel, 27/3), Sade (Antwerpen, 1/5), Manic Street Preachers (Amsterdam, 14/5), Prince (Gent, 5/7), Black Dub (Gent, 17/7)en Arcade Fire (ergens in Europa want – godverdomme – niet in België)
Voor 2011 kiest onze vrouwelijke kant Adele en onze mannelijke kant – de toekomst ligt ook een stukje in het verleden – de Rival Sons!

dEUS Lotto Arena/Antwerpen 16/12/11

2011-12-18T12:16:00.000+01:00

U – trouwe lezer hier – weet dat we erg dEUS minded zijn. Dat heeft vele redenen: we volgen het parcours van Antwerps’ grilligsten al van bij het begin, hebben ruim plaats voor het ego van Tom Barman, vinden de komst van Mauro een meesterzet in de geschiedenis van de groep, lusten wel pap van de laatste drie cd’s en zagen al enkele concerten van hen waar we helemaal van ondersteboven waren. Voila, daarmee hebben we eventuele boze reacties op het vervolg hier al uitgerangeerd.
Ook al viel hen onlangs maar één MIA te beurt, het gaat momenteel goed met dEUS, uitstekend zelfs want zegt platina voor nieuwe plaat “Keep you close” niet genoeg? Een tot dusver succesvolle Europese toer hield eergisteren halt in Antwerpen voor – wij kunnen er geen uit ons archief halen – het eerste echt grote zaalconcert van dEUS in Antwerpen. Zeggen dat de verwachtingen vooraf hoog gespannen waren was even zeker als dat er heibel ging komen met Van Quickenborne in de nieuwe federale regering. In het voorprogramma dropte dEUS het gemengd Gents/Kortijks collectief Balthazar dat van de gelegenheid gebruik maakte om wat nieuw werk uit te testen. Een beleefd luisterend publiek liet het zich welgevallen zeker als daartussen een gekend oud singeltje als “Fifteen floors” werd gezet. Een beetje monotonie loerde wel om de hoek (valt meer op in grotere zalen?) maar voor het overige doen we niets af aan ons eerder oordeel: fijn groepje.Barman en staff kwamen onder afgemeten applaus (een thuismatch onwaardig) het podium opgewandeld om te openen met het nieuwe “The final blast”. Het wat logge geluid stoorde ons maar via een best aardig “Second nature”, live wel lang niet zo indrukwekkend als op plaat, kwamen we toch bij een prikkelend “The architect” terecht. Veel leven was er nog niet te bespeuren aan de publiekskant, daarvoor was het nog 5 songs wachten tot het duo “Instant street”,met de inmiddels opwindende versnelling aan het eind, en een wervelend “If you don’t get what you want”. Het concert – sober maar functioneel van licht voorzien - leek voorgoed van de grond te zijn gegaan maar helaas volgden nog tal van turbulenties… Zo was de nieuwe sprankelende singel “ Ghost” slechts een schim van zichzelf in Antwerpen en ging ook het ongenaakbare “Little arithmatics” gebukt onder tal van slordigheden die je normaal alleen zou verwachten bij een debuterend groepje, lang niet bij heren van deze stand. Het viel enkele keren ook pijnlijk op dat Barman gewoon slecht stond te zingen. Het laatste doktersbezoek overgeslagen, de hoestsiroop vergeten, pafje te veel? Feit was dat dit naarmate het concert vorderde alsmaar moeilijker onder de mat te vegen viel. Dat de groep zich alsnog terug recht trok was even onverwachts als verbazingwekkend. Een fel “Bad timing” en in de bissen superbe uitvoeringen van “Fell off the Floor man” en “Suds & soda” konden (eindelijk!) rekenen op de appreciatie van een volle zaal. Daar stonden – als het slecht begint te gaan stopt het niet meer… - minstens evenveel missers tegenover. Wel een feest van herkenning, maar lang niet in hun beste uitvoeringen: “Nothing really ends” en “Hotellounge”.
Deze dEUS zit in een gezegende periode maar verknalde het voor ons een beetje om dit te vertalen in een dito concert. Desondanks houden ze met een half geslaagde avond de concurrentie toch nog op veilige afstand. Mogen we doorspoelen naar de festivals?

Smith & Burrows AB/Brussel 13/12/11

2011-12-15T21:10:00.001+01:00

Met Editors aan een (gezonde) pauze bezig wist frontman Tom Smith zich met de vrijgekomen tijd geen blijf. In voormalig Razorlight drummer Andy Burrows – de hit “America” is van zijn hand! – vond Smith een partner voor het maken van een heuse winter/kerstplaat “Funny looking angels”. Wat we achter deze bijzondere aandrang – een kerstplaat maken – moeten zoeken laten we over aan mensen die daar langer dan ons voor geschoold zijn.
Terwijl de eerste singel “When the Thames frooze” stilaan door Vlaanderen als instant classic in de armen wordt gesloten (de kassa zal rinkelen bij Music for Life) lopen ook de zalen vol voor dit Editor-gelegenheidsproject. Na de Antwerpse Bourla en het Gentse NTG waren ook eergisteren geen lege zitjes meer te vinden in het theater van de Brusselse AB.Met Kaat & Daan in het voorprogramma kwam de AB een belofte na om de winnaars van de jongste KBC demowedstrijd te programmeren. Deze youngsters speelden zich de voorbije twee jaar al in de kijker van bekend muzikantenvolk (Tom Helsen, Jan Hautekiet) en zijn inmiddels in volle voorbereiding van een eerste plaat. Intimistische songs namen de bovenhand in de 35 minuutjes speeltijd die ze kregen toebedeeld. ‘The XX in kampvuurversie’ vat het voor ons best samen. Alle begin is moeilijk dus over de (te) scherp klinkende vrouwenstem en de tekstuele onrijpheid wijden we niet uit.
Hoe sjofel en gewoon Tom Smith het podium van de AB ook kwam opgewandeld, duim omhoog naar de volle zaal, hoe groots en impressionant hij klonk in openingsnummer “Wonderful life”. Op een podium dat aan beide zijden was opgefleurd met wat subtiele kerstverlichting en waarop het duo aangevuld was met drie bijkomende muzikanten (een toetsenman, trompettist en celliste) was het gezelligheid troef. Smith ving de avond aan gezeten op een koffer, terwijl Burrows plaats nam achter de piano. De nummers, nagenoeg allemaal covers en een handvol Editors-favorieten, pasten perfect in onze eindejaarsmood, en overduidelijk ook in die van een enthousiaste AB. Na een hartverwarmend “Funny looking angels” waarin Burrows’ stem de leiding nam kwam Smith “for anybody who’s affected by what has happened in Liège” aanzetten met een zwaarmoedig maar sterk gebracht “Weight of the World”. Als er geen woorden voor zijn dan is er altijd nog muziek… Mooi elkaar afwisselend volgde Burrows op zijn beurt met “If I had a heart”. De hoogtepunten stapelden zich een uur lang op: Yazoo’s “Only you”, een ijzingwekkend “Papillon”, Burrows met zijn rechtmatige eigendom “America”, het van The Longpigs gecoverde pareltje “On and on”, ja, zelfs het suf gedraaide “No sound but the wind” had mede door de overtuiging waarmee Smith het bracht al zijn glans herwonnen. De melancholie die Smith meesterlijk weet te leggen in zijn songs en teksten is bij de huidige generatie muzikanten echt wel onovertroffen. Geen kerstmis zonder cadeautjes, ook daar was aan gedacht want op enkele nummers van het einde werden via een tombola – één lotje per ticket – 4 toeschouwers huiswaarts gestuurd met een kerstgeschenk, hun overhandigd in de zaal door Smith zelf. Dat er in één beweging door reclame werd gemaakt voor de promostand namen we er voor lief bij, het is het gebaar dat telt! Op plaat krijgt “The Christmas song” vocalen van Agnes Obel, in de AB was de meegereisde celliste de perfecte stand in. Voor zover we nog niet helemaal waren mals gekneed, sloten Smith & Burrows af met een sublieme versie van “When The Thames frooze”.
Het voelt alsof we alle superlatieven voor één stukje nu wel hebben opgebruikt. Een vijf sterren avond op een dag die jammer genoeg niet door Smith & Burrows de geschiedenisboeken zal ingaan.

Herfst in het Cultureel Centrum

2011-12-04T10:37:00.001+01:00

Onze eerste afspraak van dit seizoen mag in onze wereld van muziek niet onbesproken blijven m.n. de première van Begijn Le Bleu’s nieuwe theatershow “Een beschaafde jongen” (1/10). De Waaslandse cabaretier mag wat ons betreft zo stilaan doorbreken in brede lagen van onze bevolking. Dat dit wel het geval is bij onze Noorderburen maakt het wat ons betreft des te dwingender. In 2005 kaapte Begijn de jury en publieksprijs weg op het Nederlandse Camaretten festival maar deze “Beschaafde jongen” is Vlaamser dan z’n prijzenkast doet vermoeden. In een voorstelling waarin Le Blue typetjes neerzet per strekkende meter – geen idee hoe ze in Nederland z’n dialect weten te begrijpen - is het vergeefse moeite om de lachspieren stil te houden. Als weinig anderen, of ze moeten gezegend zijn met de familienaam Deprez of Helsen, weet hij slim om te springen met het begrip humor. Het mag neigen naar vulgair maar nergens komt de onderbroek kniehoog te hangen. Aan het eind van de voorstelling zit ook zijn hilarische Brel bewerking “Tiete pakke”. Vergeet het legioen omhoog gevallen stand-up comedians uit de Casino, dit is the real thing (nog tot mei volgend jaar her en der te zien).
Country is doorgaans niet aan ons besteed tenzij u een Johhny Cash plaat van onder het stof haalt of Emmylou Harris op ons loslaat. Net omdat ze juist namen als die twee eren hadden we onszelf toch overhaalt voor een avondje met de ‘Country Ladies’ Tine Reymer, Nathalie Delcroix en, opvolgster van Eva De Roovere, Riet “JackoBond” Muylaert (14/10). Orkestmeester was Wigbert die in zijn rangen (nog) schoon volk als Axl Peleman, Ron Reuman en Björn Ericsson in de ogen mocht kijken. Er werd door eerder genoemde dames voortreffelijk gezongen en ruim anderhalf uur verzorgd gemusiceerd door de begeleidende heren maar met de Gentse kanaalzone in plaats van een prairie op een steenworp van de Stroming misten we toch een beetje gepast kader voor dit concept. Verzekerd van een ruim assortiment klassiekers (“Jolene”, “Jackson”, “9 to 5”, “Stand by your man”) waren er na afloop desalniettemin weinig ontevreden gezichten op te merken in Sleidinge.
Heel wat avontuurlijker ging het er aan toe tijdens “Dancing with the sound hobbyist” van wat tegenwoordig niet meer gewoon Zita Swoon heet maar er het achtervoegsel Project (15/11) moet bij verdragen. Met een prominente rol weggelegd voor danser Simon Mayer dwingt deze voorstelling – concert is een te beperkte term - om ogen en oren maximaal te laten samenwerken. Er is heel wat in elkaar geknutselde percussie die samen met meer conventionele instrumenten een collectie songs ten gehore brengen die niet ver weg liggen van wat als vertrouwde Zita Swoon kan worden bestempeld (of ruwe ideeën er voor). Wanneer Eva en Kapinga Gysel nadrukkelijk naar voor werden geschoven (“Maridadi”) schitterde dit fascinerende avondje op zijn meest. Alle respect voor Stef Camil Carlens die hiermee gedurfd alle zekerheden (van zichzelf en zijn groep) overboord gooit en toch staande blijft. Een aanrader.
Admiral Freebee (2/12) staat momenteel in de belangstelling met een verzamelaar die de wat ironische titel “Wreck collection” meekreeg. Het is, de ware admiraal, Tom Van Laere’s overtuiging dat er door hem nog heel wat goeds te maken is in de toekomst. Als trouwe koper van zijn plaatwerk maar minder groot liefhebber van zijn live prestaties zagen we wel brood in zijn hernomen initiatief om nog eens solo de culturele centra af te gaan. Van één ding zeker – de versterker gaat niet op 10 – nestelden we ons comfortabel in het gestoelte van ons geliefd cultureel centrum. Van Laere liet eerst enkele volbloed akoestische songs spreken (w.o. een mooi “Blues from a hypochondriac”) alvorens zelf het woord te nemen. Hij vertelde verheugd te zijn dat in Sleidinge zijn rider voor het eerst in zijn artiestenbestaan correct was opgevolgd want… eindelijk stond de zaal dicht bij een psychiatrisch ziekenhuis. Het was niet het enige moment waarop hij de kolderieke toer op ging. Later in de set werd er ook nog goed gelachen met verwijzingen naar ‘The Voice van Vlaanderen ‘ en zorgde een in zijn vleugelpiano verstopte roze telefoon ook voor (voorspelbare) hilariteit. Tussen dit alles door plukte Van Laere kris kras songs uit zijn 4 cd’s tellende discografie. “Wild dreams of new beginnings”, “Perfect town”, “Rags’n’run”, “Recipe for disaster”, het recentere “Look at what love has done” en “Oh darkness” kwamen allemaal voorbij in doorleefd gebrachte uitvoeringen. Ook het van Dylan geleende “Man in the long black coat” maakte best indruk. In de bissen ging ‘den admiraal’ in op het verzoek om “Lucky one” te spelen gevolgd door – ook op verzoek van de voorste rij – het ietsje meer funky ingekleurde “Always on the run”. Door in die laatste James Brown’s “Sex machine” te verwerken lag het copiëren er misschien ietsje te dik op maar tegen die tijd had Van Laere alle sympathie te pakken die er te rapen viel in Sleidinge. Niet onvergetelijk maar toch meer dan leuk dit avondje Admiral Freebee solo, zullen we het daar maar op houden.

Rival Sons Trix/Antwerpen 12/11/11

2011-11-14T21:09:00.001+01:00

De toekomst van de rock-’n-roll smaakt ook een beetje naar het verleden. Geen groep die dat beter heeft begrepen dan het Californische viertal Rival Sons. Alles wat tot nog toe van hen op plaat is gezet – 2 full cd’s en een EP - klinkt als gemaakt in de hoogdagen van Led Zeppelin, Deep Purple en The Doors. Eén belangrijke nuance daarbij: ze klinken niet alleen als voorgenoemden, ze willen het rijtje ook gewoon aanvullen! Eergisteren hielden ze, al ruim een jaar onderweg naar wereldwijde erkenning, halt in het Antwerpse Trix voor hun eerste Belgische zaalconcert. Afgelopen zomer rekenden we de Rival Sons tot het beste van Werchter, dus onze verwachtingen waren niet min. In deze crisistijden zijn de gages van voorprogramma’s duidelijk in vrije val want met slechts 15€ toegangsgeld zorgde organisator Heartbreak Tunes ook nog eens voor 2 voorprogramma’s, waarvoor hulde. Door een speling van het lot (ticket in de keukenkastlade laten liggen) misten we The Lumbers uit Kortrijk. Gelukkig waren we wel tijdig de kassa gepasseerd voor het Nijmeegse Black Bottle Riot die de avond voordien hun debuut boven het doopvont hadden gehouden in hun thuisstad. Vastberaden ook al een handvol Vlaamse vrienden te maken raasden ze door een fel setje waar alle klassieke elementen in verwerkt zaten: riffs uit het boekje, een drummer die sneller speelt dan zijn eigen schaduw en een zanger die Herman Brood met Danko Jones kruiste. Weinig reden dus om niet te blijven staan. Iets over tienen doofden na AC/DC’s “Highway to hell” de lichten voor Rival Sons. Met een zelden geziene ‘cool’ stapte het viertal het podium op als was deze club een tot de nok gevulde arena. Uit de boxen knalde een ongemeen fel “Torture”. Zanger Jay Buchanan bewoog op het podium als was hij die namiddag niet meer uit de trance gekomen na zijn laatste yoga sessie en keelde zich als een jonge Robert Plant naar de finale van het nummer. Wij voelden het in iedere vezel van ons lijf: dit zou een prima avondje worden. Mét herkenningsapplaus raasden de heren - ‘Duvel’tje op de versterker - door naar “Burn down Los Angeles” en een logge Zeppelin/Sabbath lookalike “Tell me something”. Ook “Sleepwalker”, met Buchanan voortreffelijk op mondharmonica en “Get what’s coming” dreven op een soort oerkracht waar alleen de echte groten een patent op hebben. Met “On my way” ging de voet even van het gaspedaal om meteen erna weer helemaal op kruissnelheid te komen met hun jongste singel “All over the road”, daarin de niet mis te verstane frase “So pull up your dress, I’m gonna show you how the west was won”. Niet meteen een suggestie waar wij bij een eerste kennismaking mee zouden durven uitpakken maar - geloof ons - als u dit nummer meebrult groeit het vertrouwen in een goede afloop ervan. Met deze “All over the road”, “Young love” (Jim Morrison leeft weer!) en – zo strak als een Mega Mindy spandex - “Pressure & time” brachten Rival Sons Trix helemaal naar het kookpunt. Intussen had een goed gevulde club al uit volle borst “Happy birthday” gezongen voor bassist Robin Everhart en beloofde zanger Jay, waarschijnlijk aangemoedigd door zo veel goede sfeer, om na afloop met iedereen te verbroederen. Daarvoor gingen ze, zo vervolgde hij, zonder onderbreken hun set afmaken en dat verplicht nummertje ‘om bissen roepen’ overslaan. Immers, terugkomen zouden ze toch! Voor “Soul” haalde diezelfde Jay nog eens vocaal alles uit de kast waarna een lang en spannend sluitstuk volgde met “I want more” en Fleetwood Mac’s “Oh well” in elkaar gezet.Bij Rival Sons geen loze beloften want amper 5 minuten na het slot van dit memorabele concert dook het eerste groepslid al tussen het publiek op, snel gevolgd door zijn drie collega’s. Er werden foto’s genomen, handtekeningen geronseld en felicitaties overgemaakt voor het geweldige concert dat er aan was voorafgegaan. In onze dromen is dit viertal het stadium van ‘the next big thing’ al lang voorbij. Zo goed, zo catchy, zo opwindend hebben we ze al lang niet meer gehad. Op naar het Sportpaleis!

Elvis Costello Elisabethzaal/Antwerpen 9/11/11

2011-11-11T16:30:00.001+01:00

Lang hebben we niet getwijfeld om eerder op het jaar dit avondje Costello (solo) te boeken. Voor een man die singelgewijs onze ontluikende liefde voor de popmuziek mee heeft helpen kleur geven op de grens tussen de jaren 70 en 80 hebben we immers een groot respect, al moet u ons niet meteen tot zijn trouwe aanhang rekenen, daarvoor zijn we doorheen de jaren niet diep genoeg gegaan in de mans uitgebreide discografie. Ook door een wat ongelukkige Marktrock passage enkele jaren geleden koelde onze Costello liefde wat af. Beide tegenindicaties hinderden echter niet om gezeten in het wat ongemakkelijke gestoelte van de statige Elisabethzaal samen met heel wat trouwe volgelingen toch ruim twee uur lang mee aan de lippen te hangen van Declan Patrick Aloysius McManus, zoals Costello bij de burgerlijke stand bekend is.Costello had als voorprogramma het uit Georgia afkomstige Larkin Poe mee uitgenodigd. Met het wegvallen van zus Jessica (verloven en studeren) is dit groepje eigenlijk het vervolg op het jonge country en folktrio The Lovell Sisters. Met slechts enkele ep’s op hun palmares maar een pak podiumervaring als die Lovell Sisters in de kuiten stonden Rebecca en Megan, aangevuld met een gitarist en een drummer, als Larkin Poe opvallend zelfzeker op het Antwerpse podium. Vooral Rebecca bleek naast een verdienstelijke zangeres en uitstekende mandolinespeelster ook nog eens een charmante podiumpersoonlijkheid te zijn die tussen de nummers ongeremd het publiek toesprak. Het feit dat ze ook haar bewondering voor Costello meermaals uitte hielp natuurlijk om de brug te slaan met het publiek. Ondanks de totale anonimiteit van waaruit dit viertal in Antwerpen kwam opgedoken wisten ze toch onze aandacht 40 minuten vast te houden. Onze affiniteit met genregenoten als The Indigo Girls, Bonnie Raitt en recenter Lissie hielp wel.In de pauze bleven de instrumenten van Larkin Poe onaangeroerd staan op het podium wat meteen aangaf dat Costello nog wat van plan was met hen. Eerst ging hij echter akoestisch ruim een uur kris kras door zijn eigen oeuvre alvorens hen een eerste maal terug op het podium te roepen. Hits werden duidelijk niet geschuwd getuige daarvan een openingskwartier waarin “Oliver’s army”, “Veronica”, “Good year for the roses” en “New Amsterdam” opgenomen waren. De laatste kreeg er “You’ve got to hide your love away” van The Beatles doorheen gewerkt. Zo een concert kunnen openen, het is niet iedereen gegeven. Costello waagde er zich zelfs een aantal keren aan om zonder versterking aan de rand van het podium een nummer in te zetten of af te werken. Momenten die zelfs nog meer beklijfden dan met de stekker erin. Deel 1 vonden we nog het sterkst in de (voor ons) minder herkenbare passages: “Bedlam”, “A slow drag with Josephine”, “Jimmie standing in the rain”, “Bullets for the new born king” en “Either side of the same town”. “Everyday I write a book”, een song die hij zelfverklaard haat, kreeg een complete make-over die ons, te verknocht aan het magistrale origineel zeker(?), bijgevolg niet kon bekoren. Kort voor de bissen trof “Red Shoes” en een met assistentie van Larkin Poe gebracht “Briljant mistake” wel helemaal raak. De samenzang met de eerder vermelde Rebecca Lovell konden wij overigens wel appreciëren. Costello is geen man die komt voor half werk en biste er vervolgens goed geluimd nog een uur bij. Daarvan onthouden we vooral een onverwoestbaar “Alison”, “I don’t want to go to Chelsea” (met Larkin Poe erbij), “I hope” en “Blame it on cain”. Met “I want you” en “Shipbuilding” hadden we – met alle respect voor hun klassieke status – ook op plaat al heel wat minder voeling mee; hun aanwezigheid in Antwerpen veranderde daar niets aan. Het talent van Costello, als songschrijver, vertolker en performer, stond in Antwerpen buiten kijf. We hadden met dit soloconcert echter voor onszelf wel gespeculeerd op een flinke toename van onze liefde voor de man en zijn muziek maar daar voelen we 48 uur na de feiten jammer genoeg nog niet veel van. Dit alleen aan Costello toeschrijven is evenveel als vloeken na de hoogmis. Misschien hebben we hier te maken met een "groeiconcert". Vraagt u het ons over enkele maanden nog eens wat we er van vonden…?

Elbow Vorst/Brussel 5/11/11

2011-11-07T15:06:00.003+01:00

Bijna dag op dag 10 jaar geleden speelde Elbow naar aanleiding van hun eerste plaat “Asleep in the back” een club concert in de Ancienne Belgique. Wie er toen bij was kan zich nu trots op de borst kloppen want het vijftal uit Ramsbottom, even buiten Manchester, is intussen een topper geworden die moeiteloos grote concerthallen als Vorst-Nationaal weet te vullen. Afgelopen zomer schitterde Elbow nog op Werchter wat hen voor de derde keer op rij lovende recensies opleverde. Er zijn weinig groepen waarvan we kunnen zeggen dat ze live op constant hoog niveau blijven, Elbow is er één van. Alle concerten die we van hen immers hebben gezien (4) blijven even sterk nazinderen. Daar moest gewoon nog een avondje Vorst aan toegevoegd worden.Voorprogramma Howling Bells uit Sydney kon alvast niet bekoren met hun aan Throwing Muses verwante noisy gitaarpop. Zangeres Juanita Stein had bovendien het soort sirene in de stembanden die wij het liefst van al afblokken met een paar oordopjes. Ook al draait de groep al enkele jaren mee en hebben ze zopas een nieuwe derde plaat afgeleverd, hun geluidstechnicus wist duidelijk geen raad met de betonnen bunker van Vorst. Klokslag negen uur zette een enthousiaste zaal zich schrap voor Elbow die, nog voor één noot was gespeeld, zich al konden laven aan een overweldigend applaus dat terecht nog heftiger oplaaide na de majestueuze opener “The Birds”. De groep liet zich (zoals ook op andere gelegenheden) live aanvullen met een strijkkwartet. Eén van de dames daartussen gezeten vulde zanger Guy Garvey trouwens ook geregeld mooi aan met tweede stem. In de anderhalf uur durende set bracht de groep een selectie uit hun twee meest recente platen, niet toevallig ook hun twee succesvolste. Fans van vroegere datum moesten wachten tot één van de drie bissen, zeer zeker ook één van de hoogtepunten: “Station approach” uit het voor velen wat anonieme “Leaders of the free World”. Niet dat dit de kwaliteit van het concert naar beneden haalde maar ietsje meer pré “Seldom seen kid”- materiaal had wat ons betreft geen kwaad gekund. Het feit dat “Newborn” van de setlist is afgevallen krijgen we toch maar moeilijk verteerd. Net als in Werchter gooide diezelfde Garvey opnieuw al zijn ontwapende charme in de strijd om het publiek voor zich te winnen. Misschien een tikkeltje vreemd want waar in Werchter nog zieltjes waren te winnen predikte de groep in Vorst voor eigen kerk. Armen de lucht in voor “Mirrorball”, wuiven op het ritme van “Loneliness of a tower crane driver”, even oefenen voor het koor van “Grounds for divorce”,… geen moeite werd door hem gespaard om het publiek te betrekken bij het concert. Ook tussen de nummers door werd niet op een momentje méér of minder gekeken om wat gedachten uit te wisselen. Zo vroeg Garvey bij voorkeur hun muziek niet van het net te plukken want dat zou hem (knipogend) een yacht minder kunnen opleveren. Ironisch genoeg merkte hij op een gegeven moment zelf op een soort Jim Kerr pose te doen. Laat het nu net die volksmennerij zijn waar Garvey zich het best ver weg van houdt. Hopelijk komt hij tijdig tot dat besef want in Vorst flirtte hij al eventjes met de (over)verzadigingsgrens en haalde het – toch een puntje van kritiek – een beetje de vaart uit het concert. Een groep als Elbow heeft immers muzikaal genoeg zeggingskracht. Nummers als “Grounds for divorce” en het orkestrale “Some riot” geraken ook zonder veel gebaren aan een verpletterend applaus. Dat ook “Lippy kids” bedolven werd onder dat laatste lag voor de hand, net als het massaal meegezongen “Open arms” (nog voor de singel persing een ware Elbow classic trouwens).In de bissen zette “One day like this” een punt achter een prima concert dat tegelijk het aura van een triomftocht droeg. Met een pak complimenten (“You are beautiful people!”) zwaaide Garvey de zaal uit. En dat dus aan een publiek dat al een avond lang getuigde van onvoorwaardelijke trouw. Hij zal het dus wel menen!

Roger McGuinn Handelsbeurs/Gent 22/10/11

2011-10-23T16:48:00.001+02:00

Amper drie dagen na de doortocht van Dylan in Antwerpen had men gisteren leeftijds- en geestesgenoot Roger McGuinn te gast in de Gentse Handelsbeurs. McGuinn, het bekendst omwille van zijn Byrds verleden, is misschien minder iconisch dan Dylan maar zeker even legendarisch. Zijn invloed op vele muzikanten mag dan ook niet onderschat worden. Geen idee hoe Tom Petty en REM, om er maar twee te noemen, zouden hebben geklonken mocht Roger McGuinn niet hebben bestaan. In de Handelsbeurs trad McGuinn alleen aan. Slechts begeleid door ofwel zijn zeven snarige Martin akoestische gitaar of een 12-string Rickenbacker werkte McGuinn zich door zijn oeuvre waarbij elke song van commentaar werd voorzien. Uit die verhalen kon op zijn minst afgeleid worden dat McGuinn als het op muziekgeschiedenis aankomt al een hoofdstuk op zichzelf kan vullen. Niet alleen zijn vele collaboraties met anderen maar ook zijn gave om songs van anderen van het juiste arrangement te voorzien is uniek. Zo was het McGuinn, samen met collega Byrds, die Dylan’s “Tambourine man” destijds het Beatle gevoel hebben meegegeven wat het uiteindelijk tot een hit heeft gemaakt. Meteen niet het enige Dylan nummer dat op die manier door hem in het collectieve geheugen is geraakt: “My back pages” en “All I really want to do” zijn er zo nog twee die in de Handelsbeurs niet op het menu ontbraken. Daarnaast uiteraard ook een flinke hap Byrds songs die voor ons alvast nog eens benadrukten wat voor een arsenaal aan klasse songs die groep heeft achtergelaten: “Eight miles high”, “Mr. Spaceman”, “Ballad of easy rider” en, wat ons betreft een uitschieter in Gent, het prachtig gebrachte “Chestnut Mare”. McGuinn speelde ze stuk voor stuk met veel liefde en vakmanschap voor een publiek dat twee uur lang aandachtig luisterde. Ook voor zijn verhalen over de Rolling Thunder Revue, een legendarische tourkaravaan uit het midden van de jaren 70, en zijn verwijzingen naar collega’s Tom Petty, uiteraard Dylan en David Crosby hing het volle theatertje van de Handelsbeurs smullend aan zijn lippen. Het concert kabbelde uitermate gemoedelijk voort, alleen een gezellig haardvuur ontbrak om ‘nonkel’ Roger, nog meer dan al het geval was, tot zijn recht te laten komen. Een beetje gekscherend riep hij middenin op om tijdens een ingelaste pauze van 20 minuten even onze (oudere) benen te gaan strekken waarna hij nog een uur doorging op hetzelfde elan. Toen “Turn turn turn” – dankzij de Vietnam film- en televisierage in de jaren 80 opnieuw een hippe song – werd ingezet voelden we het einde naderen. McGuinn kwam met Rickenbacker-gitaar (wat een juweeltje!) omgeriemd nog een laatste keer van achter het muurtje opgewandeld voor onder meer “Feel a whole lot better” en een mooi “May the road rise to meet you” om dan definitief te verdwijnen, vandaag richting Amsterdam voor zijn volgende afspraak.
Het zijn dit soort concerten waar we ons bij het eerste koudegevoel van dit najaar graag lekker aan verwarmen.

Mark Knopfler & Bob Dylan Sportpaleis/Antwerpen 19/10/11

2011-10-22T16:12:00.002+02:00

Een vol huis met enkel zitplaatsen – voorbereid op de komst van de iets minder jonge concertbezoeker? – loog er niet om: de dubbelaffiche Mark Knopfler en Bob Dylan was qua publieksbelangstelling een schot in de roos. Het vooruitzicht dat de heren het podium zouden delen – of tenminste de kans ertoe – rechtvaardigde alvast voor ons zelfs de hogere ticketprijs want was het immers niet Knopfler die ten tijde van gezamenlijke sessies voor “Infidels”ook medeverantwoordelijk was voor minstens één Dylan classic (“Blind Willie McTell”)?
Klokslag acht uur doofden de zaallichten voor Knopfler die met “What it is” zijn 75 toebedeelde minuten inzette. We waren voorbereid op een set die hoofdzakelijk zou putten uit solomateriaal en gelukkig want, op “So far away” en “Brothers in arms” na (beiden netjes tot aan het einde opgespaard), kwamen Dire Straits niet in het stuk voor. Altijd een beetje zonde vinden wij dat hij ook niet eens teruggrijpt naar zijn debuutjaren maar ondanks dat kon Knopfler – tot aan het eind van zijn dagen geassocieerd met een hoofdband, zelfs al heeft hij hem niet meer op – toch rekenen op heel wat bijval in het sportpaleis. Zalvende gitaarklanken en een geluid dat dichter aanleunt bij blues en (Keltische) folk dan bij rock was ons deel in een concert dat met schijnbaar gemak door Knopfler en band werd afgehandeld. “Song for Sonny Liston” was het soort blues waar Seasick Steve smeriger mee omspringt en “Marbletown” kreeg in een lang middenstuk de zaal muisstil. Waarvoor hulde!
Lange wachtrijen aan het mannentoilet leverde ons een vertraging op van enkele minuten waardoor Dylan’s opener “Leopard-skin pill-box hat” al aan zijn slotakkoord toe was wanneer we ons zitje terug innamen. Gelukkig stak ‘his Royal Bobness’ er een geweldig “Love sick”achteraan. Dit nummer, dat we eerder op het jaar al mochten smaken in een Triggerfinger adaptatie, groeide de voorbije maanden immers uit tot een persoonlijke favoriet. Altijd leuk om het dan zo vroeg en zo sterk tegen te komen in een concert van de meester zelf. Op het podium was het eenvoud troef: veel statisch licht, slechts enkele sobere effectjes ermee op het doek achter de compact opgestelde groep en geen beeldprojecties. Dat muziek in deze sobere omstandigheden bijzonder goed uit de verf moet komen spreekt voor zich. Dit lukte met een haast lichtschuwe en zwijgzame Dylan slechts ten dele. Enkele songs klommen in de live uitvoering vlot tot op het niveau van hun klassieke status maar anderen misten helemaal doel. In die laatste categorie brengen we “A hard rain’s gonna fall” en “Like a rolling stone” onder of waar zingen voorlezen wordt… Lukten wel: de net als “Love sick” ook van “Time out of mind” geplukte “Can’t wait” en “Not dark yet”. De eerlijkheid gebiedt ons er aan toe te voegen dat de sterkte van de uitvoeringen grotendeels op rekening waren te schrijven van het excellent groepje muzikanten dat Dylan rond zich had verzameld. Vooral gitarist Charlie Sexton – diep in de jaren 80 zelf ooit nog beschouwd als the next big thing – speelde zich op voortreffelijke wijze in de kijker. Halfweg koers was het ook voor “High water” duimen en vingers aflikken net als bij een “Highway 61 revisited” waar flink wat vaart in zat. Het tempo zakte wat met “Forgetfull heart” en ook “Thunder on the mountain” maakte weinig indruk. Dylan, afwisselend zittend achter zijn orgel of staand aan de microfoonstandaard, strooide in het slot nog met klassiekers in het ronde (waaronder een superbe “Ballad of a thin man”) alvorens het Sportpaleis verre van verzadigd zonder bis achter te laten. Hier paste ongetwijfeld nog een Dylan/Knopfler moment…
Zelden een concert gezien waarvoor zo veel werd gevraagd, waarin zo weinig werd aangeboden en er toch genoeg werd ontvangen.

Ozark Henry CC De Stroming/Sleidinge 08/10/11

2011-10-10T20:40:00.001+02:00

Met “Ozark Henry 4 hands” gaat Piet Goddaer dit najaar in 6 weken tijd langs de belangrijkste culturele centra en theaters van het land. Het bijzondere aan deze toer is dat - de titel geeft het al aan – zijn werk voor de gelegenheid gestript wordt tot pianoversies. Eerder dit jaar bracht Piet Goddaer als Ozark Henry zijn zesde plaat “Hvelreki” uit, wat ons betreft niet echt het vervolg op zijn voorgangers waar wij naar uitkeken. Ondanks het succes ervan vonden wij de singel “This one’s for you” wel erg ‘middle of the road’ klinken, uitstekend om mee te nemen op toer met Roxette door Duitsland, maar niet spannend genoeg voor onze oren. Niet dat een muzikant niet mag evolueren maar de stekels ten tijde van “Birthmarks” zijn ondertussen wel erg kortgeschoren.
In Sleidinge liet Goddaer zich dus enkel bijstaan door Didier Deruytter op een tweede vleugelpiano. Zijn naam hebben we trouwens inter-netsgewijs moeten opsnorren want een persoonlijke voorstelling kon er niet af in Sleidinge. Met “To walk again” uit de gelijknamige documentaire ging de avond van start.
De aankleding van deze voorstelling beperkte zich tot twee piano’s en een handvol spots erboven. Voor de bediening ervan, een beetje in- en uitzoomen, was vast geen lange technische opleiding vereist. De ‘less is more’ aanpak leek dus op dit punt vooral budgetvriendelijke voordelen te hebben want de muziek miste doorheen de voorstelling heel wat aankleding. Goddaer en Deruytter, hoe virtuoos ook aan het klavier, wisten immers louter muzikaal onvoldoende de aandacht vast te houden. Bovendien kwamen enkele ongemakkelijke pijpunten naar boven zonder de high tech arrangementen die de muziek van Ozark normaal gezien in de studio meekrijgt. Waar de vaderlandse rockpers jarenlang moeite heeft gehad met het Engels van Scab Guy Swinnen is het toch verwonderlijk dat dit in het geval van Goddaer amper ter sprake komt. Niet dat hij moet uitblinken in ‘queen’s english’ maar met de verfomfaaide uitspraak bewijst Goddaer zijn buitenlandse ambities toch geen dienst? Ook zijn stem mist veelzijdigheid in louter op piano aangedreven songs. Alle respect voor de inspanningen die het Goddaer en collega hebben gekost om de muziek van Ozark Henry te bewerken voor deze voorstelling maar we hoorden weinig nummers die hiermee aan zeggingskracht wonnen. Sterker nog: ze misten haast allemaal de vertrouwde klankkleur van op de plaat. Uitzondering hierop waren, niet geheel toevallig, twee songs uit het al eerder vermelde “Birthmarks” (“Word up” en “Sweet instigator”) en “Weekenders”. Ook het mutisme, stilaan een handelsmerk, waarmee Goddaer zich aan zijn publiek voorstelt wekte in theatercontext lichte irritatie op. Het is immers net daar dat een bindtekst pas echt toegevoegde waarde wordt.
Nee, een wandeling langs nieuwe wegen weten wij doorgaans makkelijk te verteren (zie gisteren), maar deze Ozark Henry in piano versie kon ons niet bekoren. Misschien was het klasseverschil met daags voordien ook een tikkeltje te groot. In andere omstandigheden - en we kennen ze - zou verdienstelijk songmateriaal als “Godspeed”, “Sun dance” en “Inhaling” hier vast tot meer lofbetuigingen hebben geleid.

George Michael Sportpleis/Antwerpen 7/10/11

2011-10-09T12:16:00.004+02:00

Mensen die ons goed kennen zullen het hebben voorspeld… Geen twijfel mogelijk dat een zitje in het Antwerpse sportpaleis niet door ons zou worden bezet voor de symphonica doortocht van George Michael. Inmiddels 5 jaar terug zagen we van hem in dezelfde zaal immers een weergaloos concert waar we met regelmaat nog graag aan terugdenken (en trots naar verwijzen). In de boekskes hadden we gelezen dat een clean leven inmiddels zijn deel is en ook in de relationele staat is het al een tijdje … euh… windstil. Misschien is dit wel de reden waarom George zijn eerder aangekondigde exit uit de muziekwereld (gelukkig) ongedaan heeft gemaakt en momenteel bijna 4 maanden lang Europa doorkruist met dit op papier smaakvolle concept. In een langzaam vollopende zaal was het wachten tot negen uur alvorens achter de met rood belichte en stijlvol gedrapeerde gordijnen George Michael met het intieme “Through” de avond inzette. Pas bij het daaropvolgende “My baby just cares” kregen we hem en zijn symfonisch orkest te zien, in de rug visueel opgesmukt door een podiumbreed videoscherm. Dat er een beetje tegen de verwachtingen in van dat scherm nauwelijks gebruik werd gemaakt om George uitgebreid in beeld te brengen stelde des te meer stem, songkeuze en orkestratie gedurfd in het brandpunt van de aandacht. In het fijntjes op 45 minuten afgemeten eerste deel zat het wat die laatste drie elementen betreft alvast bijzonder snor: naast de reeds vermelde openers liet ook Elton John’s “Idol” zich in positieve zin opmerken en al ging George niet helemaal tot aan de hoogste noten in het brugje, ook “Kissing a fool” ging met stip ons notitieboekje in. Coveren lijkt wel een tweede natuur geworden voor George Michael want er passeerden nog gesmaakte versies van Bowie (“Wild is the wind”), “Rufus Wainwright (“Going to a town”) en Terence Trent D’arby (“Let her down easy”). Tot aan de pauze niets dan tevredenheid dus in het gestoelte van het Antwerpse sportpaleis, op één vervelende Hollander achter ons na die lallend bleef roepen om wat meer uptempo “Amazing!” materiaal.
In het broze “Patience” gevolgd door “John & Elvis” was het uitstervende rumoer van de pauze nog voelbaar maar bij het duo “Song to the siren” (Tim Buckley) en zijn eigen “A different corner” was iedereen weer helemaal bij de les. Vooral voor die laatste ging ontegensprekelijk een rilling door het sportpaleis die zelfs de laatste rijen in de nok zal hebben bereikt. Als het één song was die deze ganse avond naar een hoger niveau optilde was het deze wel. Misschien juist daarom dat wat er achteraan kwam net een tikkeltje minder wist te beroeren: het nieuwe “When I hope you are” en het door stemvervorming genekte “True Faith”, een New Order song. Wel ontroerend: het aan Amy Winehouse opgedragen “Love is a losing game”. Deel 2 finishte net als voor de pauze (“Brother can you spare me a dime”) met een eruptie van swing door het verbluffende orkest in “Feeling good”. In de bissen stak George – om ‘at last’ iedereen toch uit de stoeltjes te krijgen - een akoestische medley met hits(“Amazing”, “I’m your man” en “Freedom”) en het van crooner Frank Ifield ontleende “I remember you”. De ‘you’ sloeg op de zaal die – één éénzame Hollander buiten beschouwing gelaten – 100 minuten lang aan zijn lippen hing.
Een vol sportpaleis – velen gekleed alsof ze voorbereid waren op een persoonlijke ontmoeting met George – zal zich deze avond ongetwijfeld nog lang herinneren. George Michael, ooit een man van wegwerppop en tienerblaadjes, zet met deze “Symphonica” vooral zijn tijdloos karakter nog eens op magistrale wijze in de verf. Hoog tijd dus om alle negatieve (voor)oordelen die aan de man kleven voorgoed overboord te gooien.

Pukemarock dag 1 Puurs 16/09/11

2011-09-18T10:54:00.001+02:00

Het succes van het Stekense Crammerock, het West-Vlaamse Leffingeleuren, Pukemarock in Puurs en – over enkele weken beslist ook – van Rock Ternat getuigt van een florerend najaars festivalseizoen. Zeg nu zelf: wat houdt een mens tegen met betaalbare ticketprijzen , affiches boordevol lokale helden (van het moment), vakantiegevoelens die nog nazinderen, vaak nog milde temperaturen en nog ontbrekende (schoolse) druk in deze tijd van het jaar?
Met Sherman, Intergalactic Lovers en Zornik was er op de eerste avond van Pukemarock uitsluitend eigen kweek die het pad mochten effenen voor het later geprogrammeerde Britse Razorlight . Sherman is een door zanger Steven Bossuyt aangedreven vijftal dat meevist in de vijver waar we ook Das Pop en Balthazar aantreffen. Met een zichzelf opgelegde stage langsheen café’s en zaaltjes in en rond Londen groeide Bossuyt’s vertrouwen gaandeweg in componeren en vertolken van zijn eigen songs. Dat resulteerde in sprankelende pop die u ongetwijfeld al op de radio heeft horen passeren. Ook live maakten “Days go by” en “On your side” nieuwsgierig naar een nog te verwachten debuut.
Geen groep die afgelopen zomer zo prominent aanwezig was op de festivals als Intergalactic Lovers. Eerder dit jaar zal het succes van hun singel “Delay” ongetwijfeld vele organisatoren hebben gestimuleerd tot boeking van dit viertal met Aalst als uitvalsbasis. Positieve kritieken voor debuut “Greetings & salutations” gaven hun stek op elke affiche alleen nog wat meer glans. De intrigerende stem van Lara Chedraoui is dermate broos dat we het een hele prestatie vinden dat ze in Puurs een concert lang toonvast bleef. Alle ogen waren ook ontegensprekelijk op haar gericht, 3 geconcentreerd spelende collega’s ten spijt. Het optreden had meer dan een half uur nodig om echt te beginnen boeien: te zacht, te vrijblijvend, te braaf. Echt beklijvend werd het van zodra hun eigen referentiepunten (met PJ Harvey op kop) wat méér het klankbeeld begonnen te domineren. Afsluiter “Delay” was zondermeer een voltreffer. Eindconclusie: prikkelende afdronk maar langere rijping strekt tot aanbeveling.
Met in gedachten een Koen Buysse die zich in het verleden voor onze ogen al net iets te vaak heeft bezondigt aan het soort volksmennerij waar zelfs Jim Kerr voor zou passen stonden we in Puurs wat afwachtend met de armen gekruist toen Zornik het podium kwam opgewandeld. Nadat een muur van gitaren en drums was opgetrokken - zelfs Matt Bellamy zou hier al de wenkbrauwen hebben gefronst - was “It’s so unreal” toch onverwachts de eerste echte knaller van de avond. Buysse zelf verklaarde wat “kort” te zullen zijn waarna zijn groep met de verbluffende Davy Deckmijn op drums wederom raak trof in de beste Zornik singel sinds jaren: “Pin me down” . Zornik presenteerde zich in Puurs niet alleen met veel licht en visuals, ook hun geluidsman kneep alles uit het mengpaneel om Buysse en co. het aura van een grote groep mee te geven. Inmiddels hebben ze natuurlijk ook de luxe om te kunnen putten uit een lange rij singels. Slot “Black hole shot down” was ons er wat over maar “Scared of yourself” is 7 jaar na zijn hoge vlucht in alle hitlijsten nog lang niet versleten. We hadden geen redenen om ons scepticisme hier de bovenhand te laten nemen.
De plaats van Razorlight op deze Pukemarock deed bij ons wat vragen rijzen. Zoekt de groep tussen 2 plaatreleases door – hun laatste dateert inmiddels al van 3 jaar terug - de luwte van de kleinere festivals op om te herbronnen of is hun marktwaarde echt in vrije val? Afgaande op de reacties van de tent bij hit en slotnummer “America” moet het met optie 2 nog wel meevallen maar wat er aan voorafging was nog wisselvalliger dan het huidige Belgische weerbeeld. De groep opende nochtans sterk en gaf al vroeg in de set een sprankelend “In the morning” weg. Ook “Before I fall to pieces” ging er in als koek. Vreemd genoeg zakte het concert nadien als een pudding in elkaar en daarmee ook de sfeer onder het Puurse tentzeil. Kopman Johnny Borrell etaleerde niet alleen groeiende desinteresse, ook zijn stem liet het met elk nummer een beetje meer afweten. Niettegenstaande zijn collega’s gedreven stonden te spelen verloren de songs, niet echt geholpen door een goede klankbalans, gaandeweg al hun spankracht. We hebben het tijden anders gekend (zie elders op dit blogadres) maar deze Razorlight zit in slechte papieren. Borrell wordt veel talent toegedicht maar gaf in Puurs een verontrustende indruk: uitgeblust, ziek of onder invloed? In geen van de drie gevallen is het vol vertrouwen uitkijken naar wat de toekomst zal brengen voor een groep die al meermaals op de rand heeft gestaan van een doorbraak maar hem nooit heeft weten te forceren.

Lokerse Feesten dag 9 6/08/11

2011-08-09T19:33:00.002+02:00

Ondanks een dreigend wolkendek en een door Frank De Boosere afgekondigde regengarantie trokken we afgelopen zaterdag toch naar Lokeren waar we kort na achten werden onthaald door een netjes in het maatpak gestylde Customs, een groep die musiceert zoals ze zijn gekleed: scherp en afgelijnd. Meer dan alleen de regen kreeg de kaai ook nog een handvol nieuwe nummers van de Leuvenaars voorgeschoteld maar daar stonden gelukkig genoeg radiohits (“Rex”, “Justine”) tegenover om de aandacht vast te houden. Nog een maandje geduld en al dat nieuwe werk staat op het tweede album “Harlequins of love” dat met een leuke singel, slotsong van dit concert, nu al veelbelovend de weg naar een potentieel koperspubliek zoekt. Aan de reacties te zien vorige zaterdag wonen er vast wel een paar aan de oevers van de Durme.
Getuigen van haar passage bij Prince op het Gentse Sint-Pietersplein een maandje eerder wisten het al op voorhand te vertellen: Sharon Jones is een ferme tante. Begeleid door The Dap Kings – ooit nog ingehuurde sessiemuzikanten voor Amy Winehouse zaliger – gooide deze 55 jarige zich vol overgave in de strijd. Wat we zagen en hoorden was een motown en soul revue die op You Tube enkel in zwart-wit beelden terug te vinden is. La Jones schudde onophoudelijk met al haar vormen, zong als een vrouwelijke variante op haar groot idool James Brown en nodigde tot twee maal toe een toeschouwer uit het publiek uit om haar enthousiasme te komen delen op het podium. Geweldig om zien allemaal, alleen jammer dat één langgerekte muzikale jam – het mag dan nog soul zijn - niet op gelijke hoogte staat als een set sterke songs.
Toen Interpol ten tonele verscheen was de duisternis al goed ingevallen, iets wat normaliter als een bevorderende factor mag beschouwd worden in het maximaal tot zijn recht laten komen van de muziek dat het viertal ons brengt. Behalve de typerende stem van Paul Banks klonk het groepsgeluid allesbehalve bij machte om de oversteek te maken naar een duizendkoppig publiek. De songs hadden de vitaliteit van een klinisch dood verklaarde patiënt. Dat er over de Lokerse Kaai een post-regenbui klammigheid hing was ook al niet bevorderlijk voor de sfeer. De muziek van Interpol, toch al goed voor enkele mini-classics, is weliswaar niet van die aard dat ze vlotjes aanzetten tot een wilde polka maar geholpen door wat aanmoediging van zijn frontman zou er toch meer uit te krijgen moeten zijn dan wat beleefdheidsapplaus. Niet dus in Lokeren. Ineens wisten we waarom ze dit jaars affiche van Pukkelpop niet hebben gehaald. Als we daags nadien naar plaatversies luisterden van “The Heinrich maneuver”, “Evil” en “Succes” bekroop ons een gevoel van ontgoocheling.
Iets wat bij Arsenal als quasi onmogelijk mag worden beschouwd. Deze blog leest immers bijna als fanpagina’s van het in 2011 uitermate succesvolle groepje dat in Lokeren aan zijn laatste festivalstop voor dit jaar was toegekomen. Goed om horen was dat ditmaal de juiste gastzanger op de genodigdenlijst stond (de boomlange Baloji voor “Personne ne bouge!”) en men voor de rest voluit ging voor Leonie en John Roan aan de microfoon. Dat resulteerde in een mooi uitgebalanceerde set die vooral opviel door een goede keuze van nieuw werk (“Pacific”, “One day at a time”). Met een opvallend sterk “The coming”, een super “Switch” en (bis) “Either” zette de groep ditmaal vooral hun tweede plaat “Outsides” nadrukkelijker in de kijker. Het duurde echter tot slot “Lotuk” en de bisronde eer Lokeren helemaal los kwam. Een beetje verwonderlijk want het was zaterdag toch een ganse avond ongeduldig op zo'n moment wachten.

Lokerse Feesten dag 2 30/07/11

2011-07-31T17:58:00.004+02:00

Niet dat er anders over mag worden geklaagd maar dit jaar oogt de affiche van de Lokerse Feesten wel erg sterk. Gelukkig liggen Evergem en Lokeren niet zo ver uit elkaar of een mens zou al eens denken aan verhuizen. Gisteren was het vooral de komst van The Who’s Roger Daltrey die ons aanmoedigde om naar Lokeren te trekken. Zonder Pete Townshend, maar wel met diens broer Simon, gaat Daltrey momenteel de baan op met een integrale uitvoering van de rockopera “Tommy”. Dat er op het vasteland maar twee data, waarvan eentje in Lokeren, waren vastgelegd maakte het bovendien des te exclusiever.
Nog voor Daltrey de eerste noot had gelost liet hij, al of niet geprikkeld (het was moeilijk uit te maken), horen dat een volledige “Tommy” er niet ging inzitten voor Lokeren gezien de beperkt toegewezen speelduur. “Iets waar je maar met de promotor van het festival moet over discussiëren” sneerde hij er nog achteraan. Onze vrees voor een sfeerbarometer op stand ‘onweer’ werd gelukkig snel geneutraliseerd door een werkelijk schitterend “I can see for miles” gevolgd door een niet minder straf “Pictures of Lily”, twee klassiekers van The Who. We wisten het meteen: zelfs aan drie uur zouden we met deze man – 67 ondertussen! - niet genoeg hebben. In de aanloop naar Tommy’s “Ouverture” schitterde Daltrey zelfs met een vergeten solosong “Days of light” die hij eerst verkeerdelijk voor “Gimme a stone” had ingeleid. Om maar te zeggen: amper een vierde van de setlist prijsgegeven en de avond kon al niet meer stuk. Voorzien van wat (beperkte) beelden achteraan het podium gingen we in Lokeren vervolgens door de rockopera “Tommy” langsheen alleen hoogtepunten en minutenlang kippenvel: “It’s a boy”, “1921”, “The acid Queen”, uiteraard “Pinball wizard”, “Tommy, can you hear me?” en “We’re not gonna take it”, om hier slechts enkele te vermelden. Tot grote vreugde van een goed gevulde Kaai in Lokeren trakteerde Daltrey na “Tommy” nog op een rondje klassiekers. Met vooral “Who are you”, “Going mobile” en het ook op onze wishlist aangekruiste “Baba O’Riley” finishte het concert gezwind op 4 sterren. We zagen een 17 jarige ontgoocheld terugkeren uit de voorste rijen omdat haar anderhalf uur lang opgestoken vinylplaat van “Tommy” niet was gesigneerd geraakt. We hadden erg met deze jongedame te doen… voor de rest niets dan euforie na afloop.
Onnodig hier aan toe te voegen dat zowel Daan als O.M.D. op deze tweede feestendag in Lokeren door het voorgaande helemaal in de schaduw werden gezet. Daan Stuyven kan het – onrustige natuur als hij is - ook deze zomer weer niet laten om zich te laten boeken voor de festivals. Dit jaar is dat in dezelfde hoedanigheid (‘Simple’) waarmee hij enkele maanden terug nog bijval oogstte in de culturele centra. De belangstelling in Lokeren voor het in klassieke arrangementen omgezette werk was in festivalomstandigheden echter aan de matige kant. Meer dan wat behang bij het eerste pintje en een treffen met wat bekenden zat er met deze “Housewife goes classic” dan ook niet in. Wat O.M.D. Lokeren voorschotelde kwam na Daltrey aan als een natte dweil. Goed van hen om het experiment te schuwen en te kiezen voor één lange rij hits maar de concertverpakking klonk niet alleen zo geprefabriceerd, het was bovendien van een dodelijke saaiheid dat een langgerekte geeuw nauwelijks te onderdrukken viel. Zanger Andy McCluskey liep zich meermaals buiten adem op zoek naar respons op de voorste rijen maar speelde daarmee het noodzakelijke stembereik kwijt. Een alerte(!?) geluidsman hoorde dit pas na een half uur en trok dan maar ternauwernood een doos effecten open. Onbegrijpelijk dat deze wanvertoning een legende als Roger Daltrey moest laten voorgaan. Niet onvergefelijk maar toch een misser van formaat. Daltrey’s goede raad indachtig zullen we hierover bij gelegenheid eens gaan discussiëren bij de organisatie.

Rock Werchter 30/06-03/07/11

2011-07-08T21:55:00.005+02:00

De voorbije edities hebben we uw leesinspanning maximum opgeëist door u over elke dag een afzonderlijk verslag voor te schotelen. Dit jaar gaan we – we horen u al zuchten van opluchting… - korter, gebalder maar vooral sneller to the point komen in één gezamenlijk rapport. We zagen op de kop af 25 volledige en 5 halve concerten wisselend over hoofdpodium en Marquee. Niet dat we hier iets mee willen bewijzen, we doen dat gewoon graag.
Voor de openingsdag zijn de meeste lofbetuigingen voor Eels. Het stevig bebaarde collectief rond zanger Marc E tekende voor een concert dat een bomvolle Marquee van noot 1 (“Flyswatter”) tot aan het slot (“Looking up”) aan zich wist te binden. Daartussen zat ook een secondelang gerekt applaus bestemd voor wat misschien wel als hét nummer van deze Werchter editie kan worden bestempeld : “The look you gave that guy”. Runners up voor onze donderdag zijn Queens of the Stone age, Beady Eye en Alloe Blacc. De eersten pakten de prijs voor het beste openingsduo ( “Feel good hit the summer” en “The lost art of keeping a secret”), Beady Eye kampte met een ‘onbekend, onbemind’ syndroom maar speelde desalniettemin bijzonder scherp en Alloe Blacc deed er ons in geloven dat er met (nog) beter songmateriaal zeker een toekomst moet zijn voor deze geheel uit Motown genen opgetrokken soulman. Anouk bieden we onze welgemeende troostprijs aan voor het half uurtje dat we van haar nog konden meepikken. Een driekoppig en nogal zwart getint achtergrondkoortje zong net als Anouk het zeil van het hoofdpodium weg (“Killer bee”), ook al lijkt het privé leed bij de Haagse branie nog lang niet verteerd (een krop in de keel bij “Lost”). Missers op dag 1 waren The Hives (te veel “Yeahs” en een barslecht geluid) en Hurts (kopje onder in de pathos). Ook Seasick Steve is dringend toe aan herbronning. Zelfs een gastbijdrage van Led Zep bassist John Paul Jones kon niet verhullen dat we keken naar een exacte kopie van de man’s concert op Werchter twee jaar geleden. Deze herhalingsoefening zal onze Steve op termijn terugbrengen naar waar hij is ontdekt: de straat.

Voor dag 2 hadden we al onze punten ingezet op The National. Hun “High violet”-triomf trok de groep na club- en zaalcircuit door naar de weide van Werchter, al moest zanger Matt Berninger hiervoor wel het publiek in tijdens slot “Terrible love”. In wat er aan voorafging vonden we niet één nummer dat ons niet midscheeps trof. De Marquee bezorgde ons met Lissie een best aardige ontdekking. Met de gedrevenheid van een jonge Melissa Etheridge stortte deze 29-jarige zich op de tent die aan het einde een applaus serveerde dat verraadde dat hier zieltjes gewonnen waren. Haar wat vrijblijvende emorock uit debuut “Catching a tiger” kreeg in de Marquee flink wat ballen aangenaaid dankzij een goed uit de verf komende begeleidingsband. Tel hier bij een door merg en been snijdend paar stembanden en het moet al aardig fout lopen als dit bij een volgende plaat niet promoveert naar een hoger echelon. Ook leuk maar minder onvergetelijk was opener Mona. Dit uit Nashville afkomstige viertal werd het afgelopen jaar vooral in Groot-Brittanië stevig gehyped waardoor ze met een pas uitgebracht debuut ook op de Europese festivals zijn beland. Of het al die deining waard is valt nog af te wachten maar zanger Nick Brown leverde met zijn scherpe stem wel een visitekaartje af. De attitude en het spelplezier van zijn collega’s zijn er ook, nu nog de songs. Om te weten dat Triggerfinger voor een zegetocht geboekt was op Werchter hoefden we hun horoscoop niet eens te raadplegen. Al van bij opener “I’m coming for you” stond het schuim op de lippen van zanger Ruben Bloch en ook Monsieur Pol en Mario Goossens konden een uur lang hun geluk nauwelijks verbergen bij het zien van zoveel respons op hun oerrock. Al loert er wel een gevaar om de hoek: slechts 9 nummers op één uur verraadt dat er iets te veel spielerei aan werd vastgehaakt. Dit kan best leuk zijn maar ‘trop is te veel’ luidt het populaire gezegde. Bevestigend in hun opmars speelden White Lies een degelijke set met als voornaamste ankerpunten het materiaal uit hun debuutplaat. We zijn er minder wild van dan twee jaar geleden (een ontgoochelend AB concert zette onze affaire ‘on hold’) maar konden niet anders dan inzien dat de groep inmiddels wel op stevigere benen staat. Met Arctic Monkeys hebben we ondertussen dan weer wel een vaste relatie. Hun vreemdsoortige Britpop wordt op plaat alsmaar boeiender maar live blijven ze wat ons betreft net onder de hoge verwachtingen. Zit het in de samenstelling van de set (te veel rechtdoor) of speelt het stoïcijnse karakter van de groepsleden ons parten? Feit is dat we het na een uurtje hadden gehad. Dat neemt echter niet weg dat we “Don’t sit down cause I moved your chair” en “I bet that you looked good on a dancefloor” geweldig vonden. Op het ritme van een telexmachine valt nog toe te voegen over dag 2 dat Kings of Leon zich nogmaals (maar hopelijk niet voorgoed) conform hebben verklaard aan de wetten van de stadionrock. Iedere drumslag knalde van Werchter tot aan het strand van Blankenberge. Voor de massa was het overigens een setlist lang (stil) wachten tot aan de hymnes… Zonde van al dat oude werk. Ons advies: tijd voor 5 jaar bezinning op de Bahama’s. Arsenal mocht instaan voor het feestje achteraf en deed dat drie kwartier met verve. De komst van gastzanger Johnny Whitney gooide echter aan het eind roet in het eten. Het is ons een volslagen raadsel wat het duo Roan en Willemeyns, de spil van Arsenal, gevonden heeft in een man die klinkt als een varken terwijl hij door de vleesmolen wordt gehaald.

Dag 3 kondigde zich vooraf aan als de sterkste en loste ruimschoots deze verwachting in. Alle heisa over Coldplay kan ons vierkant gestolen worden zeker na het perfect ogende en perfect klinkende concert dat het viertal op Werchter ten beste gaf. Schreven we hier nog twee jaar geleden dat de groep moeite had met het spelen van megaconcerten dan is dat euvel inmiddels helemaal van de baan. Met een handvol nieuwe nummers erbij is de rij hoogtepunten niet op één hand te tellen. Chris Martin was uitstekend bij stem (hij doseerde ook beter zijn looplijnen) en vooral gitarist Johnny Buckland liet zich in positieve zin opmerken. Zijn gitaarspel zocht sferen op die wij alleen met The Edge kunnen associëren. Als er één groep was die het afgelopen weekend alle 80000 plaatsen op de wei heeft weten te bereiken zal het wel Coldplay zijn. De andere geprogrammeerde headliners waren om die reden alleen al in geen mijlen concurrentie. Die lijkt echter eerder van onderuit op de affiche te komen want Elbow ligt na alweer een schitterende Werchter passage overduidelijk in polepositie om in de toekomst die status te gaan bekleden. Met “Lippy kids” en “Neat little rows” hoorden we vooral het nieuwe werk schitteren naast het beste uit succesalbum “The seldom seen kid”. Zanger Guy Garvey had overigens niet de minste moeite om de immense wei naar zijn hand te zetten. Geen grote gebaren maar zijn eenvoudige zelf volstond hiervoor. Van alle contracten die tijdens Werchter backstage werden afgesloten misten we er eentje: Elbow in Vorst en rap! Wie in de aanloop naar Werchter al kon pochen met zo’n prestigieuze boeking was Selah Sue. In de Marquee bevestigde Sanne Putseys wat velen haar reeds lang toedichtten: grote klasse. Een spreek- en zangverbod gedurende een week als gevolg van een keelontsteking hadden de stembanden voor Werchter in opperste staat van bereik gebracht. Ook haar begeleidingsband excelleerde in een bomvolle tent. Dit was hét moment van Selah Sue die drie jaar terug nog schoorvoetend debuteerde onder de vleugels van Milow. Op een drafje voegen we hier nog The Gaslight Anthem (bevestigend in hun kunnen maar te vrijblijvend), Portishead (klasse maar volkomen miscast op Werchter) en Bruno Mars (Michael Jackson heeft kindjes gemaakt) aan toe. Die laatste deed misschien nog de beste zaak op Werchter. Hij kneep van zijn speeltijd een kwartier af maar maakte iedereen middels een soulvolle en scherp gespeelde set wel warm voor zijn najaarsconcert in ons land. Een echte ontdekking op dag 3 was ongetwijfeld opener Rival Sons. Het uit Los Angeles afkomstige viertal serveerde het betere Werchter ontbijtconcert. Hun stevig in de klassieke hardrock gewortelde geluid maakte dat bord spek met eieren voor ons die dag geheel overbodig. Vooral zanger Jay Buchanan (“Soul”) bewees een begenadigd frontman te zijn die goed heeft gekeken naar alle beschikbare Led Zeppelin DVD’s. ‘Vergeet Wolfmother, kies Rival Sons’ is dan ook ons motto na afgelopen weekend. Hun tweede zopas uitgebrachte plaat “Pressure & time” komt inmiddels van niets op één binnen in onze download top 10!

Op de slotdag waren we vooral niet geïnteresseerd in afsluiter Black Eyed Peas. Dankzij hen zag het thuisfront ons opvallend vroeger arriveren dan na andere edities, toch ook geen onaardige verdienste. Het moois van dag 4 lag echter voor het grijpen in de Marquee. Kiezen tussen The Vaccines, Two Door Cinema Club of Fleet Foxes is voor ons als moeten zeggen welke van onze eigen kinderen we nu het liefst zien. Alle drie maakten ze immers een geweldige beurt onder het stilaan beruchte tentzeil. The Vaccines blazen momenteel eigenhandig de hele indiescene aan de andere kant van het kanaal nieuw leven in met puntgave britpop die nog het dichtst aanleunt bij Blur en The Inspiral Carpets. Ook tekstueel bewandelen ze onontgonnen terrein (“Post breakup sex”). Live hield deze hype overtuigend stand. Met Two Door Cinema Club telt Noord-Ierland muzikaal weer mee. De groep bewees vooral veel meer te zijn dan het singeltje “Something good can work”, het type nummer waarmee zelfs in putje winter een zomergevoel uit de radio komt. Ook het jeugdige enthousiasme werkte aanstekelijk. Sinds Werchter zijn we dan ook niet meer weg te krijgen van het heerlijke debuut “Tourist history” dat live het soort injectie kreeg waarmee renners in de tour de bergen opgaan. Van Fleet Foxes wisten we al dat ze in de Marquee mooie dingen kunnen verwezenlijken. Vorig weekend deden ze die toer van 2009 gewoon nog eens over. Het verschil zat hem enkel in een handvol nieuwe nummers uit de nieuwe “Helplessness blues”. De groep wist zich met de extatische reacties (“Mykonos”) geen houding te geven. Onbegrepen (“Zijn jullie rechtsreeks op televisie of wat?”) stamelden ze dan maar wat in de micro. Ze hadden het nochtans moeten weten want twee jaar terug was het niet anders. Moeder: leg onze geitenwollensokken maar klaar voor Vorst (30/11). Net voor Fleet Foxes zagen we ook de doortocht van zelfverklaarde nieuwe Bruce Springsteen Brandon Flowers. Wat deze klier met tandpasta glimlach presenteerde in de Marquee was van een ongeziene gladheid waar zelfs Killers-fans uitslag zouden moeten van krijgen. Een afgeladen wei buiten de Marquee liet het zich desalniettemin toch welgevallen. Voor het hoofdpodium viel in de namiddag ook de opmars van het Britse Kasabian op te meten. Afgaande op de vele handen die de lucht in gingen voor een pak songs uit de vorige “West Ryder Pauper lunatic Asylum” zit het daarmee best snor. Vooral “Fire” bleek het meest potent. In september verschijnt hun volgende en Werchter heeft hier alvast de interesse voor aangescherpt. Welke argumenten tot de programmatie van Iron Maiden hebben geleid blijven ons ook na vorige zondag een tikkeltje onduidelijk. We hadden niet de indruk dat een volle wei begaan was met dit Iron Maiden circus, laat staan zich bereid zouden hebben gevoeld zich te laten meevoeren op de tonen van Maiden’s laatste worp “The final frontier”. Neen, het was hoofdzakelijk de trouwe aanhang – vooraan postgevat - die het feest hebben weten te smaken. Voor hen was het beslist smullen bij het aanhoren en zien van het gitaristentrio Gers, Smith en Murray. Op een incidentje met een laser schijnende toeschouwer na (“You cocksucker!”) ging zanger Bruce Dickenson als sirene van dienst gezwind en goed geluimd door de set die zijn finale kende in 3 ware Maiden klassiekers: “Number of the beast”, “Hallowed be thy name” en “Running free”. Er zijn tijden geweest dat we dat stukken spannender vonden maar met tegenzin hebben we dit “staaltje” metal geenszins moeten tot ons nemen.
Werchter 2011 was, om besluitend dit verslag te eindigen, beter dan zijn voorgaande editie. Met twee ons opgevallen trends willen we dit rapport afronden: het wildplassen is net als het penetrante bijhorende aroma duidelijk in opmars en de beperking van decibels was duidelijk nog niet van kracht. Als wij een prioriteit zouden moeten toekennen voor volgend jaar dan wisten we het al.

John Mellencamp World Forum/Den Haag (NL) 26/06/11

2011-06-28T22:30:00.000+02:00

De 59-jarige Amerikaanse singer-songwriter John Mellencamp toert momenteel eindelijk nog eens door Europa. Om maar te duiden hoe zeldzaam de komst van de man is…: wie op het moment van zijn vorige passage het levenslicht zag (1992) is ondertussen meerderjarig. Toegegeven: de aankondiging van dit heugelijke nieuws eerder dit jaar had op ons een onvervalst Sinterklaas-effect. Bijna zonder na te denken waar, hoeveel en wanneer hadden we al de bestelknop ingedrukt.
Voor de leken onder ons lezerspubliek: Mellencamp is een leeftijdsgenoot van Springsteen en verhoudt zich tot the Boss als Westerlo tegenover Club Brugge: vaak even degelijk maar gewoon voor minder volk. Mellencamp’s succesrijkste periode valt te situeren tussen begin jaren 80 en begin jaren 90, niet toevallig de jaren gedomineerd door de boss. Niettemin is met sprekend gemak een dubbele best of van de mans werk samen te stellen ook al missen de hits de status van echte klassiekers. Mellencamp ging in Den Haag geenszins in een wijde boog rond zijn succesnummers maar verraadde in zijn setlist toch een flinke boon te hebben voor zijn jongste werk. Enkele albums die bij ons nog voor ze uitkwamen al helemaal van de radar waren verdwenen (“Life, death, love and freedom” en het recentere “No better than this”) zorgden immers voor de helft van de setlist. Dat dit geen domper op de feestvreugde zette pleit zowel in het voordeel van dat nieuwe materiaal als van Mellencamp zelf. Ook opmerkelijk: op wat efficiënte belichting na kwam daar geen enkel extra showelement bij aan te pas. En als we hier aan het einde vijf sterren zullen uitdelen zit daar zeker ook ééntje tussen voor de voortreffelijke zeskoppige begeleidingsband.
Mellencamp zette het twee uur durende concert klokslag half negen vinnig in met “Authority song”, een singeltje uit 1984 dat er in Den Haag uitkwam als was het die namiddag nog bij de koffie geschreven. De zaal die – te merken aan de affiches bij de ingang – voornamelijk Plop en K3 te gast heeft bleek gelukkig bij aanvang ook goed bestand tegen rock’n’roll gitaren. Sterker nog: dit World Forum hengelde qua akoestiek de ganse avond naar de stempel ‘toplocatie’. Nu Mellencamp stilaan ook in leeftijd opschuift valt op hoe zijn stem, vermoedelijk ook geholpen door een pakje sigaretten per dag, ruwer is gaan klinken. Het is dit stemtimbre dat beter aansluiting vindt op het meer uitgebeende recentere werk als “John Cockers” . Wat Seasick Steve tegenwoordig zo populair maakt zette Mellencamp een pak treffender neer in het van 60’s bluesartiest Son House overgenomen “Death letter”. Violiste Miriam Sturm schoof het podium op en maakte haar in één solo incontournable voor de rest van de avond. Ook het ruim bekende “Check it out” tilde zij eigenhandig op naar een hoger plan terwijl Mellencamp moeite had om de oorspronkelijke toonhoogte te reproduceren. Vanaf dan schoven de oude bekenden met mondjesmaat meer in de set. Met een akoestisch ”Cherry bomb” kwam hij zelfs tegemoet aan een verzoek dat hem eerder die dag was ter ore gekomen van een fan. Niet dat deze vertrouwde werken broodnodig waren om de aandacht bij de les te houden want ook het Dylanesque “Don’t need this body” ging er in als koek. Het verhaaltje van oma op haar 100e (en stervende) was zondermeer ontroerend. De levenswijsheid die er achteraankwam al evenzeer: that’s when life is short, even in its…“Longest days”. De finale wenkte stilaan en de groepsleden riemden de gitaren wat scherper aan: een ongemeen fel “Rain on the scarecrow” over Amerikaans boerenleed effende het pad voor een laaiend “Paper in fire”. Recenter van datum maar evenzeer vintage Mellencamp was “If I die sudden”. “Pink houses” en het onsterfelijke “R.O.C.K. in the U.S.A.” sloten de avond voor een collectief rechtgeveerde zaal af.
Hadden we al iets geschreven over vijf sterren? Voor een concert waarvan we jaren hebben gedacht dat we het nooit meer zouden meemaken mag er zelfs nog eentje bij. Memorabel!

Jason & The Scorchers Trix/Antwerpen 16/06/11

2011-06-19T08:16:00.000+02:00

Mensen met al een langere staat van dienst op deze planeet zullen zich , mits een goed bewaard geheugen, uit de jaren 80 mogelijks nog Jason & The Scorchers herinneren. De groep bevond zich – ook qua imago - op het grensgebied tussen country, hardrock en punk; scoorde met enkele welgemikte singels en telde op zijn minst één belangrijke plaat (“Lost and found”). Veel bijval langs podia rond de wereld bezorgden hen een onberispelijke live reputatie. In onze contreien was dat van horen zeggen o.m. het geval op Mallemunt en Pinkpop. Concessies om commercieel groter te worden leverden echter niets op waardoor de groep nog voor de eerstvolgende decenniumwissel op zijn gat lag. Medio jaren 90 begonnen ze al aan hun tweede leven. De ambitie en opportuniteit om de wereld aan hun voeten te krijgen was dan reeds lang vervlogen, dus reikte het doel niet verder meer dan een trouwe maar kleine aanhang verder op hun wenken te blijven bedienen.
Dat laatste veruitwendigde zich letterlijk met slechts 150 aanwezigen in de kleine zaal van muziekcentrum Trix in Antwerpen waar de groep vorige donderdag neerstreek. Qua sfeerzetting voor een avondje country rock van dit kaliber was in de vorm van de Belgische Baboons een voortreffelijk voorprogramma gevonden. Het viertal uit Turnhout liet zich beluisteren als stonden ze anno 1965 vol vuur te spelen in een kroeg langs een hoofdweg hartje Nashville. Zanger Arthur De Winter beschikte ook nog eens over een paar Chris Isaak stembanden en het bijpassende obligate lokale accent. Geen mens die nog gelooft dat deze heren ooit in een Vlaams moederhuis ter wereld zijn gebracht! Te onthouden deze jongens voor uw eerstvolgende rockabilly treffen.
Jason & The Scorchers hebben het toeren rond hun laatste plaat “Halcyon times” met een jaar verlengd. Die laatste plaat uit 2010 leverde dan ook een hele hap voor de setlist in Antwerpen naast een graai in het verste verleden van de groep. Die laatste keuze was voor de aanwezigen een ware zegen want ook al hoorden we best aardig werk uit die laatste worp (“Land of the free”!), het waren toch vooral de oude songs die de avond deden open bloeien. Al vroeg gaf de groep “Absolute sweet Mary” weg. Met deze Dylan-cover vestigden Jason en zijn Scorchers in ’83 overigens definitief hun naam. Dat de groep al eens meer zijn toevlucht zoekt tot andermans werk bleek ook later met het van Graham Parsons en Roger Mc Quinn geleende “Drug store truck driving man”. Ook met stip op ons bierviltje genoteerd: een voorbijscheurend "Last time aound" en een furieus "Better than this". Jason met cowboy hoed en dito hemd, een man die je “normaal alleen in films ziet”, bewees in Antwerpen ook een uitstekend verteller te zijn. De ode aan zijn uit het Meetjesland (?) afkomstige grootvader werd logischerwijs warm onthaald. Het verhaal leek oprecht zoals ook zijn wat cynische verwijzing naar de oude (pré IPod) vinyljaren en zijn groeten aan Antwerpse vrienden The Seatsniffers. Gitarist Warner Hodges had voor het eerst ook zijn 75 jarige moeder eens laten overvliegen naar het oude continent om zoonlief aan het werk te zien. Dit werd met een trots en eerbied aangekondigd waar de Bond Zonder Naam bij zou verbleken. Moeder Hodges kreeg als eerbetoon 3 minuten zangtijd toebedeeld en zong voortreffelijk doorheen – alweer een vette cover – “Walking the dog” van Rufus Thomas. De netjes voor de dag komende 75 jarige stond trouwens aardig haar mannetje tussen het stelletje ongeregeld waar The Scorchers zouden kunnen voor doorgaan. Wanneer in de bissen dan ook nog eens de hymne “White lies” werd afgestoken was het feest compleet. 15 rijen tussen podium en toog gingen nog een laatste maal wild aan het stampvoeten…
Voor een goed clubconcert is dit vanaf nu ons nieuw referentiepunt.

Radio 1 Sessie 'Dylan 70' Vooruit/Gent 24/05/11

2011-05-26T23:36:00.002+02:00

Wat Dylan betreft schrijft hier een laatbloeier. Sterker nog: aan onze Dylan-collectie zijn we nog maar 5 jaar geleden begonnen met een 3 Cd’s tellend carrière overzicht. Daarvoor was de meester voor ons niets meer dan een rijtje klassieke songs waarvoor we respect hadden maar waar we niet echt een groot verwantschap mee hadden. Met het groeien der jaren is dus het tij gekeerd. Zeggen dat we inmiddels kenners zijn, of de ambitie hebben er één te worden, is een leugen waarop we niet willen betrapt worden maar we verkeren al enige tijd wel in staat van verhoogde interesse.
Afgelopen week bereikte Robert Zimmerman de leeftijd van 70. Weinig media gingen ongemerkt aan deze verjaardag voorbij en Radio 1 nodigde zelfs een resem Vlaamse muzikanten uit in de Gentse Vooruit voor een sessie Dylan-covers. Voor onze ontluikende Dylan-liefde was dit een gedroomde avond: zeker van enkele klassiekers en altijd paraat voor ontdekkingen. Ceremoniemeester van de feestelijkheden Luc Janssens liet de eer aan Jan De Smet (Nieuwe Snaar en notoir Dylan kenner) en Bart Peeters (overal te gast) om de avond in te leiden met “In de hemel is geen Dylan” … dus draaien we hem hier. Leuk maar het echte coveren begon pas met Scab Guy Swinnen en hoe! Zijn keuze – 2 maal uitstekend met “Things have changed” en “Blind Willie McTell” – legde de lat meteen hoog voor zijn opvolgers. Ook de begeleidingsband onder aanvoeren van Arno’s Serge Feys speelde alsof ze al jaren in loondienst waren bij de meester zelve (misschien wel beter… maar zoals aangegeven: we zijn geen kenners). Gabriel Rios bediende zich van twee akoestische momenten en legde de zaal voor het eerst het zwijgen op. Thé Lau, niet over de ganse avond even overtuigend, knalde wel met “Highway 61 revisited”. Om een echt concert te zijn en geen aaneenschakeling van fragmenten werden de tussenkomsten van presentator Janssens kort en vermakelijk gehouden waardoor de vaart van de avond verzekerd bleef. Heel mooi waren jonge helden Amatorski en The Bony King Of Nowhere. Niet alleen zijn ze het levende bewijs dat de nieuwe generatie muzikanten ook Dylan opneemt, die laatste speelde misschien wel het mooiste lied van de avond “Just like a woman”. Ook Roland bleek in goede doen te zijn: zijn “Down along the cove” kreeg een Rory Gallagher touch mee welke ons bijzonder wist te boeien. Met Bart Peeters – we willen niet moeilijk doen – gingen we de ‘één’-toer op voor een bijna billenkletsende “Tangled up in blue”. Ook “Omdat ik van je hou”, zijn bewerking van misschien wel het mooiste liefdeslied ooit “Make you feel my love” vonden we, met Adele nog te fris in onze herinnering, weinig geslaagd. De ware nuance van de tekst hoorden we in de vertaalde titel al verloren gaan. Jan De Smet kreeg vervolgens nog eens de micro maar zijn “Red River shore” klonk ons te vlak. Gelukkige zat er een geweldige finale achter met dé groep in vorm: Triggerfinger. Zij gaven met een beklijvend “Love sick” en een werkelijk superbe versie van “Ballad of a thin man” enkele van hun collega’s deze avond zwaar het nakijken. Hun Dylan rapport haalde pas echt de 10 voor durf en originaliteit.
In de finale schoof iedereen terug het podium op voor een lichtjes voorspelbare finale. “Like a rolling Stone” werd vooral door Swinnen gedragen en “Knocking on heaven’s door” was met een zeventigste verjaardag in het achterhoofd misschien een tikkeltje fout gekozen. Desalniettemin: een meer dan geslaagd verjaardagsfeest, zelfs zonder de jarige.
(Her te beluisteren op Radio 1: 29/05/11 in het programma ‘Helden’)

Arsenal AB/Brussel 20/05/11

2011-05-22T21:58:00.004+02:00

Arsenal is alomtegenwoordig momenteel. Er wordt geen festivalaffiche gemaakt zonder hen er aan toe te voegen en ook op de radio raakt het (hit-)effect van singel “Melvin” maar niet uitgewerkt. Ook de nieuwe plaat doet het goed in de Ultratop albumlijst. Met een vijfvoudige uitverkochte concertreeks in de Brusselse Ancienne Belgique is haast sprake van een ware hype rond het duo Hendrik Willemyns en, vent van Gent, John Roan. Nu de groep zelfs een dag Werchter mag afsluiten op het grote podium staat niets meer in de weg om de groep in alle lagen van de Belgische bevolking bekend te maken. Uiteraard komt dit succes niet zomaar uit de lucht gevallen. Er is de voorbije jaren gestaag aan gewerkt via (vooral) spraakmakende concerten en een inmiddels lange rij radiohits. Het kan geen toeval zijn als een groep, na lange festivalweekends over 37 podia heen, meerdere keren als beste uit de trommel wordt gelicht. Ook wij zijn daarvan schrijvende getuigen.
Het is al vaak gezegd en geschreven: er is Arsenal op plaat en Arsenal live. Het verschil zit hem in de zangpartijen en instrumentatie. Voor de opnames wordt beroep gedaan op gastzangers en het knappe programmeerwerk van Willemyns; eens op een podium vult de groep zich aan tot een zevental en worden de stemmen overgenomen door John Roan en zangeres Leonie Gysels. Een mens zou denken dat dit tegen hen zou werken, in het geval van Arsenal neemt niemand daar aanstoot aan.
Tot en met de vorige plaat zat er iets werelds in de muziek van Arsenal. Met Afrikaanse ritmes of een zorgvuldig aangebrachte latino toets legde hun muziek verbanden die men niet vaak tegenkwam in de gemiddelde platenkast. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat een dergelijk mengsel tijdens concerten de barometer vlotjes naar ‘tropisch’ deed opschuiven. Op verkenning naar andere horizonten is die zuiderse dimensie op plaat 4 wat weggevallen. En ook live liet zich dat wat voelen in de AB. Het nieuwe werk – op singel “Melvin” na - zette opvallend minder aan tot extatische reacties, wat bij publiekslievelingen “Switch”, “Longee” en “Estupendo” wel spontaan het geval was. De groep worstelde dan ook een beetje met de setlist en vond ook vrijdag nog niet de juiste volgorde. Middenin doofde het concert bij de aanvoer van nieuw werk dan ook wat uit. Oudjes “Saudade” en “The coming” (met gast Gabriel Rios) waren in de AB daarentegen van het beste wat we Arsenal ooit live hebben weten brengen. De kracht van die songs bleek een veelvoud te zijn tegenover nieuwelingen als “Fear of heights” en “High venus”. Nog minder geslaagd vonden wij bis “Sunn drums” waarbij gastzanger Depotax de groep gevaarlijk dicht bij Rammstein bracht. Een mens zou voor minder de noodtoestand afkondigen...
Maar laten we hier toch benadrukken dat daar een dozijn andere momenten (“Personne ne bouge” en “Lotuk”!) tegenover stonden die dit concert aan alweer hoge waarderingscijfers helpt. In de bissen werd “Melvin” – tweede maal op de setlist deze avond - bedolven onder massale publieksparticipatie.
Het eerste Arsenal concert waarvan we slecht gezind huiswaarts keren moeten we nog beleven. Er is dan ook geen waarzeggerstalent voor nodig om te stellen dat dit met een afgemeten festivalset op Werchter ook niet het geval zal zijn.

Joe Bonamassa Koningin Elisabethzaal/Antwerpen 04/05/11

2011-05-05T23:36:00.008+02:00

Met onze aankondiging naar (ene) Joe Bonamassa te willen gaan kijken werden we de voorbije dagen in onze kennissenkring onthaald op heel wat vragende blikken. Aangezien onze vriendenkring niet hoeft onder te doen op vlak van muziekkennis moeten we hieruit afleiden dat het met de naambekendheid van dit gitaarwonder nog niet helemaal snor zit. Ook al dook zijn recente plaat “Dust bowl” enkele weken geleden binnen in de ultratop albumlijst, veel verder dan bluesrock fanaten en gitaarfreaks reikt de doelgroep van Bonamassa dus voorlopig nog niet. Dit bleek niettemin toch al voldoende te zijn om een Koningin Elisabeth vol te laten lopen. Geen twijfel mogelijk dat een meerderheid van de aanwezigen naar Antwerpen was afgezakt om oren en ogen de kost te geven aan het fabuleus gitaarspel van Bonamassa. Dit was, om een open deur in te trappen, een demonstratiepartij zonder weerga. De Amerikaan ruilde op vierjarige leeftijd zijn blokkendoos voor een gitaar – niet moeilijk met ouders die een gitaarshop uitbaten - en liet het ding sindsdien niet meer los. Zijn puberteit was amper doorgebroken en Joe stond al naast B.B. King op het podium. Intussen staat de teller op negen studio platen en 2 live albums en inmiddels vinden ook alsmaar meer groten der aarde (inclusief zijn eigen idool Eric Clapton) hun weg naar een samenwerking met Bonamassa. Kortom: het klinkt als een modern sprookje, voor Joe werd het realiteit.
Geen bekende vrienden in Antwerpen, wel een setlist die de laatste plaat grotendeels negeerde en resoluut koos voor alle publiekslievelingen waarmee Bonamassa zijn solide live reputatie de voorbije jaren heeft opgebouwd. Nadat de Elisabethzaal met een nogal dwingend luide intro (“2 minutes to midnight” van Iron Maiden) werd aangemaand plaats te nemen in het gestoelte knalde Rory Gallagher’s “Cradle rock” uit de boxen. Bonamassa deelde het podium met drie geroutineerde sessiemuziekanten die qua technische bagage niet hoefden onder te doen voor de meester zelve. Hun respectievelijke cv’s lezen als een doorsnee pop en rock encyclopedie. Enig puntje van kritiek: nieuwe drummer Tal Bergman – in Antwerpen kon hij vast kosteloos pinten drinken als David Davidse lookalike - mepte wat harder en droger dan we van Bonamassa’s platen en Bergman’s voorgangers gewoon waren. En nu we toch bezig zijn: ook de hoge uithalen van de stem van Bonamassa hadden in de mix een tikkeltje mogen worden afgetopt. Dat belette echter niet dat we met volle teugen zaten te genieten van een verbluffend trio’tje “Midnight blues”, “Slow train” en het nieuwe “Dust bowl”. De eerste in het rijtje was (naar we vermoeden, maar niet zo aangekondigd) als hommage bedoeld aan de overleden Gary Moore(?). Opvallend: Bonamassa wachtte ruim een uur om de volle zaal toe te spreken maar wanneer hij het deed was het één en al “honoured to be in Antwerp”. Dat Joe vooral de gitaar liet spreken weze duidelijk: een mooi “Happier times” en fel “Steal your heart away” schoven wat dat betreft mee aan in het rijtje hoogtepunten van de avond.
Het siert Bonamassa dat hij in tegenstelling tot andere gitaarvirtuozen zich niet laat verleiden tot uitsluitend technisch gegoochel. Al kwam “Woke up dreaming” gevaarlijk dicht in de buurt van die buitenspelval (maar verveelde het geen seconde), hij hield voor de rest van de avond zijn gitaarspel steeds nadrukkelijk in het spoor van de song. Om door te breken bij een breed publiek zal dat songmateriaal echter uit de anonimiteit moeten zien te geraken. Er zijn een handvol nummers, met op kop het magistrale “Mountain time” die de allure hebben van een klassieker maar dit nog niet zijn. Noodgedwongen leunt Bonamassa dan ook vaak op andere songschrijvers of covermateriaal (ZZ Top, Leonard Cohen) om zowel op plaat als een gans concert lang het niveau voldoende hoog te houden. Het weze echter geen smet op wat als een uitstekend avondje blues/rock onze registers ingaat. Wie hem dit koud kunstje wil zien overdoen moet in oktober naar het Brusselse Koninklijk Circus! In afwachting schuiven wij die cursus ‘gitaar voor beginners’ nog wat voor ons uit… we hebben ons lesje wel geleerd.

Hannelore Bedert Stadsschouwburg/Brugge 08/04/11

2011-04-12T19:52:00.007+02:00

Een tweede album is vaak de moeilijke klip waar jonge beloftevolle artiesten zonder kleerscheuren moeten zien over te geraken. Hannelore Bedert slaagde hierin met verve op haar pas verschenen album “Uitgewist”. De Deerlijkse singer-songwriter overtuigt daarop sterk met een nieuwe reeks songs over (alweer) veel jong volwassenen (liefdes) leed. Het feit dat de plaat een pak coherenter klinkt dan het ook al sterke debuut schrijven wij toe aan een actief participerende begeleidingsband die met Thomas Vanelslander (Arno, Raymond), Bart Van Lierde (Zita Swoon) en Davy Deckmijn (Zornik) enkele klasbakken in de rangen heeft. Zij zorgden immers voor een pak arrangementen die het geheel absoluut rijker hebben gemaakt. Vorige lente passeerde Bedert – inmiddels één jaar geleden dus - ook al in ons lokaal cultuurcentrum. Toen al presenteerde ze heel wat nieuw materiaal dat inmiddels de plaat heeft gehaald.
In Brugge zat Bedert aan het einde van een voorjaarstoer die opgehangen was aan de release van haar nieuwe plaat. Ze begon zeer ingetogen met het fors getitelde “De kloten”. Lichtjes verontschuldigend deelde ze erna mee dat ze, tegen het jolige vrijdagavond gevoel in, op de proppen zou komen met enkele wraakliederen gericht tegen een handvol ex-lieven. Ook de taalbarrière tussen een aantal zorgvuldig uitgekozen provinciegrenzen zette Bedert uiterst vermakelijk weer op de agenda van de avond. Met Antwerpenaren in het vizier scoorde ze in Brugge dan ook meerdere doelpunten voor open doel (“Vocabulaire”). Ook wanneer ze ongegeneerd uiting gaf van haar verlangen om eens stevig van bil te willen gaan (“Loeihard”) antwoordde het Brugse publiek met een klinkend applaus. Wij zaten echter ietsje te veel met een heruitzending gevoel want naast de vertrouwde fijne liedjesinhoud verschilden ook de grappige tussenkomsten, het decor, de belichting en de vormgeving van de nummers nauwelijks van onze vorige ontmoeting. Geen verrassing dus, wel de bevestiging van wat we al wisten. Bedert weet niet alleen prima liedjes te schrijven, ook tekstueel onderscheidt ze zich van het gros van Vlaanderens madammenkorps. Geen kwaad woord over Eva De Roovere maar Bedert gaat nog wat dieper en is ook net dat tikkeltje gedurfder. Er was weer kippenvel per strekkende meter bij “Helemaal”, “Met uw ogen toe” en (derde bis) “Altijd nooit meer”. Die laatste bracht ze alleen aan de vleugelpiano. De brug naar het refrein miste ze waardoor ze het nummer, voor toch een goed gevulde schouwburg, diende te hernemen. Geen mens die het haar kwalijk nam want voor eenvoudige songstructuren geeft deze Zuid West-Vlaamse niet thuis. Ook een ordinair rijmschema is aan deze madam niet besteed. Met het oog op enkele zomerafspraken in openlucht heeft Bedert ook wat meer gezwind songmateriaal in de aanbieding: Vox-hit “Hart van mij” (met een aanstekelijke Wurlitzer piano), het van een heerlijke drumbeat voorziene “In uw buurt” en het door Vanelslander van een ijzingwekkende solo voorziene “Helden”. Ook “Niemand” is ondanks een nogal openlijke knipoog naar U2’s “One” best een prima nummer en “Au revoir” (in wereldtaal het West-Vlaams) vonden wij ook wel pit hebben.
In een gebied zo klein als grootmoeders keukenschort is het voor Bedert wellicht niet makkelijk om wekelijks met nieuwe vondsten voor de dag te komen. Tegelijk zou ze het voor trouwe aanhangers toch boeiend genoeg moeten houden als die zich in 12 maanden tijd eens van pakweg Sleidinge naar Brugge verplaatsen. Ook al was het verschil tussen beide gelegenheden miniem, een gevoel van bekocht te zijn door deze reprise was ons bij het buitenkomen helemaal vreemd.

Adele Koninklijk Circus/Brussel 05/04/11

2011-04-07T09:10:00.004+02:00

Geen mens kan er omheen tegenwoordig: het succes van de Britse Adele groeit tegenwoordig sneller dan ons gazon in deze vroege lente tijd. Zo snel zelfs dat, zij die haar pas ontdekt hebben via het recente hitsucces, tot op vandaag nauwelijks weet hadden van een Belgisch concert eergisteren in het Brusselse Koninklijk Circus. Dat maakte het – niet alleen voor ons, maar voor alle 2000 “uitverkorenen” - des te spannender, wat voelbaar was in de minuten voor het licht uit ging in een tot de nok gevulde zaal. Het wachten werd nochtans smaakvol opgevuld door de bijzonder charmante opwarmer Michael Kiwanuka die gewapend met akoestische gitaar en enkel geruggensteund door een bassist een half uurtje mocht kennismaken met een luisterbereide zaal. Nu Aloe Blacc school maakt in zwarte soul doet ook deze jongen een gooi naar succes met muziek die nog het dichtst aanleunt bij Bill Withers getuige ook het slotnummer dat hij van de man ontleende. Er was meer dan gemiddelde interesse voor Kiwanuka maar het verwelkomingapplaus dat Adele te beurt viel kort erna was een veelvoud van de handen die de Sam Cooke lookalike op elkaar wist te krijgen. De stormachtige ontvangst verstomde meteen bij noot 1 van opener “Hometown glory”. Met één enkele spot op hem gericht ving de pianist de melodie aan en in de duisternis wandelde Adele zingend het podium op. Eigenlijk kunnen we ons niet herinneren dat we de eerstvolgende 4 minuten hebben geademd. Zo indrukwekkend vonden we die “Hometown glory”. Stem en persoon Adele vulden de ganse zaal waarin geen beweging meer viel waar te nemen. Minstens even overweldigend was het vervolg met een greep uit haar tweede plaat: “I’ll be waiting” gaat vast en zeker de hitstatus tegemoet en “Turning tables” was nog zo’n piano/stem moment dat onze strot van pure ontroering dichtkneep. Geen mens – artiest noch toehoorder - kan dit anderhalf uur volhouden. Daarom legden songs als “If it hadn’t been for love”, “Rumour has it” en helemaal achteraan “Rolling in the deep” ook andere accenten: swingender en soulvoller al miste de begeleidingsband daar vaak de kans om van onder de schaduw van hun bazin te komen. Adele, bevreesd voor lange applaus salvo’s (?), vulde de tijd tussen de nummers in door er honderduit doorheen te praten. Zo dwong ze het publiek als het ware tot stilte en vertelde ze als "girl next door" met zwaar Brits accent over haar hond en beste vriendin. Ook een Hotspur-sjaal in de zaal ontsnapte niet aan haar scherpe opmerkingsgeest . Enkele toegewijde fans van de eerste rij ontvingen zelfs een invitatie voor een ontmoeting achteraf. Het kwam er allemaal zo smakelijk uit dat het sterrengehalte dat haast automatisch wordt toegeschreven aan deze dame daarmee meteen onderuit werd gehaald. Met amper 22 jonge jaren achter zich herbergt Adele overigens ook een pak liefdesleed dat (gelukkig voor ons) een weg heeft gevonden naar tal van prachtsongs. In “Take it all” en “Someone like you” bezingt Adele herkenbare gevoelens die, en dat maakt van haar een echte grote, overtuigend en geloofwaardig worden gebracht. Ook in de bewerking van andermans nummers (Dylan, The Cure) komt haar uitzonderlijke klasse bovendrijven. “Love song” en “Make you feel my love” maakte ze zich inmiddels helemaal eigen. Beide songs waren hoogtepunten in een concert dat trouwens niet één dipje kende.
Eigenlijk moeten we elke alinea van hierboven gewoon terug uitwissen. Deze avond was namelijk gewoon te mooi voor woorden.

Soulsister CC De Stroming/Sleidinge 03/03/11

2011-03-07T13:25:00.000+01:00

Geen groep die nadrukkelijker op de nationale radio is geweest eind jaren 80, begin jaren 90 dan Soulsister. Dat in die dagen hun perfecte mix van pop en soul zelfs buiten de eigen landsgrenzen een afzetgebied vond was gezien de hoge toegankelijkheid ervan en het voor Vlaamse normen hoge professionalisme waarmee hun liedjes waren gemaakt eigenlijk niet verwonderlijk maar gewoon een logisch gevolg. Leyers en Michiels, Vlaanderen’s eigen Lennon en Mc Cartney, schreven hits per strekkende meter en waren niet alleen vaste klant in de eigen hitlijsten maar schopten het in die tijd zelfs tot de 41e plaats in de US Hot 100 met “The way to your heart”. In 1995, na 9 jaar samenwerken en 5 albums , was de chemie tussen het duo op en gingen ze elk hun weg; zoals bekend ging de één (vooral) in de richting van televisie en stapte de ander in een solo carrière die meer op overleven dreef dan op commercieel succes. In de zomer van 2006 (tijdens het gelijknamige tv-programma) sloeg de muzikale vonk opnieuw over en begon Soulsister aan een tweede leven dat hen zelfs meteen naar het Sportpaleis bracht. Ook resulteerde de hernieuwde samenwerking terug in een drie jaar geleden uitgebrachte maar weinig ophefmakende reünieplaat “Closer”.
Sinds half januari lopen de culturele centra weer vol voor een nieuwe theatertour waarin, tegen de gewoonte van Soulsister in om zich anders steevast met een ruime bezetting te presenteren, het duo nu eens alleen de klus klaart. Dat daarmee de zelfzekerheid van Jan Leyers en Paul Michiels allerminst onder hoge druk kwam te staan bewijst het weggeven van “The way to your heart” als opener. Dat het nummer na al die tijd nog niets aan frisheid heeft ingeboet bewijst dat het een klassieker pur sang is. Ook het ogenschijnlijke plezier waarmee beide heren hun song voor de eeuwigheid brachten boezemde in Sleidinge veel vertrouwen in voor het verder verloop van de avond. Dat het duo een massa talenten herbergt was bekend, deze reeks concerten zet dat alleen nog eens goed in de verf. Zonder Leyers in de schaduw te willen zetten is het toch vooral Paul Michiels die doorheen het concert de meeste aandacht naar zich toe trekt. Zowel “Downtown” (piano), “Lifetime” (stem), “Company” (mondharmonica) als de opmerkelijke cover van “Papparazzi” kroonden zich dankzij hem tot hoogtepunten. Met Leyers op bas voegt ook “Through before we started” zich aan dat rijtje toe. Eigenlijk moeten we ons al van onze slechtste kant laten zien om van dit concert minpunten te benoemen: het met David Werner samen geschreven “Sign of emotion” viel in de weging met het ander materiaal wat licht uit, de “Tell me what it takes” bewerking haperde een beetje en ook de pauze middenin had voor ons niet gehoeven. Dat zelfs recent materiaal zich in positieve zin liet opmerken strekt dan weer tot eer: “Old school lovin”, nieuwe singel “Last call” en “Why would I” bewezen moeiteloos naast het oudere werk te kunnen staan. Het concert werd extra opgevrolijkt door anekdotes, wederzijdse plaagstootjes tussen Leyers en Michiels en een gimmick met een platendraaier die ze ‘Roger’ noemden, hun derde groepslid. Voor een drietal nummers ging de naald op het vinyl neer voor een backing track waarop het duo dan voor de afwerking zorgde.
Een mens kan niet ontkennen dat er een hoge nostalgische factor gepaard gaat met de appreciatie van een avond als deze. We betwijfelen zelfs openlijk of er vandaag, op de vorige generatie na, nog mensen wakker te maken zijn voor Soulsister maar laten we voor onze slotzin aan deze nuchterheid lak hebben – het doet er immers geen grammetje van af - en dit avondje bestempelen als grote klasse.

Band of Horses AB/Brussel 24/02/11

2011-02-26T09:02:00.002+01:00

Met recent nog een nominatie voor een Grammy op zak, s’werelds belangrijkste muziekprijzen, moge voor de wereld stilaan duidelijk worden dat met Band of Horses geen doordeweeks stelletje paardenfokkers wordt bedoeld. Hun derde album “Infinite arms” viel alvast bij ons dermate in de smaak dat we hem prompt op de bovenste stek van ons eindejaarslijstje voor 2010 hebben gedropt. In tegenstelling tot zijn twee (ook aanbevelenswaardige) voorgangers vond “Infinite arms” bovendien ook een substantieel aantal kopers buiten thuisland Amerika waardoor de groep tegenwoordig op verschillende continenten in staat is om zalen van middelgroot formaat te doen vollopen. Dat was ook het geval voor een maanden op voorhand uitverkochte AB waar de hooggespannen verwachtingen omstreeks acht uur werden opgevangen door Mike Noga & The Gents. Het uit Australië afkomstige gezelschap boeide echter maar matig met vrijblijvende (pub)rock. Slotnummer “Down like JFK” had best wat vaart maar kwam in het korte setje dat ze toebedeeld kregen geen minuut te vroeg; meer zou ons oordeel niet hebben veranderd.
In slechts een kwartiertje tijd werd het podium schoongeveegd om plaats te ruimen voor zanger Ben Bridwell en gitarist Tylmer Ramsey die het concert van Band of Horses met hun tweetjes akoestisch op gang trokken met het wondermooie “Evening kitchen”. Een concert waar we zo lang naar hadden uitgekeken begon meteen met een hoogtepunt. Niets leek in de weg te liggen om dit zo te houden. De groep, inmiddels tot vijftal aangegroeid, vervolgde de set met “Infinite arms” en “Factory”. Beide songs werden echter decibelrijk de zaal ingestuurd waardoor ze (meer dan ons lief was) aan glans moesten inboeten. In “Cigarettes, wedding bands” bedekten we zelf even onze dierbare gehoorsorganen, al kreeg de song nog een indrukwekkende finale mee. Het concert bleef vervolgens een avond lang flirten met de Schauwvlieghe-grens waardoor veel te weinig nummers het concert deden overhellen naar de positieve zijde. “Blue beard”, “Laredo”, “Older” en een magistraal “No ones gonna love you” waren samen met de opener zonder discussie hoogtepunten maar voor het overige voelde je dat de avond zich, gebukt onder een ‘wall of sound’ en een gebrek aan reliëf in de songs, moeizaam voortduwde in de richting van de bissen. Ben Bridwell heeft ontegensprekelijk een fantastische stem maar ook die zat ons na verloop van tijd tegen. Zo geschiedde dat geweldige songs als “Is there a ghost”, “The great salt lake” en “NW Apt.” live, de mooie beelden van desolate Amerikaanse prairies en verlaten farms achter de groep ten spijt, niet het verhoopte magistrale effect hadden dat we hen vooraf hadden toegedicht. Niet helemaal onlogisch was de matige geestdrift waarmee om bissen werd geroepen na slotnummer “The funeral”. De groep liet de AB toch enkele minuten wachten alvorens terug voor het licht te verschijnen met twee toegiften die het concert finaal het nekschot gaven: een zich moeizaam voortslepend “The First song” en het wat inspiratieloze “Dilly”, het enige vullertje van die laatste plaat “Infinite arms”. De zaallichten floepten veelbetekenend snel aan nadat een aanzwengelend streepje feedback nog door de boxen werd gejaagd… Veel applaus steeg niet meer op uit een volle zaal die zich meteen draaide in de richting van de uitgang.
Had Brussel de pech in het toerschema te worden opgenomen een dagje na Amsterdam – het is geen geheim dat het beter andersom is – of zijn deze paarden gewoon minder goed beslagen dan wij hadden gedacht? Voor onze eigen zielenrust houden we het bij de eerste optie, wat niet belet dat de ontgoocheling afgelopen donderdag toch groot was.

The National Vorst/Brussel 15/02/11

2011-02-16T20:50:00.005+01:00

Voor zover wij konden nagaan is “High violet”, het vijfde album van The National, aan geen enkel eindejaarslijstje van 2010 ontsnapt. Ook wat de groep op een podium presteerde gaf het afgelopen jaar terecht aanleiding tot recensies die bol stonden van de superlatieven. Dat de groep het succes over de jaarwisseling heen wil meenemen is gezien hun fel toegenomen marktwaarde natuurlijk niet verwonderlijk. Alleen rees de vraag hoe lang de groep de bloedvorm waar ze zich eind vorig jaar nog in bevond zou kunnen aanhouden. Wij zijn van het soort die als het op dergelijke vraagstukken aankomt graag zelf op onderzoek uitgaan en afgelopen dinsdag aldus voor een stand van zaken naar Vorst afzakten.
Dat de interesse voor The Nationale groot is dezer dagen kon meteen worden vastgesteld bij het binnenwandelen van de Brusselse concertzaal. Wat al die tijd geafficheerd was als een Vorst club concert (lees: voor een halve zaal) bleek in de feiten een Vorst-Nationaal met maximale capaciteit. Meteen was een vergelijking maken met het concert dat we van de groep drie maanden geleden hebben gezien in Luxemburg voor een tiende van het aantal toeschouwers als in Brussel eigenlijk niet meer geoorloofd. Het spreekt voor zich dat de kleinschaligheid van de Luxemburgse Atelier een magie kon scheppen die in een bunker als Vorst niet kan worden gereproduceerd. Dit wil echter niet zeggen dat de muziek van The National niet kan gedijen in hallen en sportpaleizen want dat deed ze in het grote Vorst wel, ook al zat het geluid bij aanvang ("Anyone's ghost") niet helemaal goed. Dat was echter wel het geval bij nummer twee en drie van de avond, “Mistaken for strangers” en een magistraal “Bloodbuzz Ohio”. Beide songs, gretig en intens gebracht, lieten er zo vroeg op de avond al geen misverstand over bestaan dat The National niet in Vorst was gestopt voor een doordeweeks concert.
Toen middenin de set wat minder bekend werk (“Lit up”, “All the wine”, “Abel” en “Appartment story”) samen kwam en de opgebouwde spanning even niet kon worden aangehouden ging de volle zaal qua applaus wat op de rem staan – gitarist Bryce Dessner maakte er even allusie op - maar voor het overige viel niets anders dan euforie op te tekenen voor songs die stuk voor stuk op een steenworp verwijderd zijn van hun klassieke status (“Fake empire”, “England”, “Conversation 16”). Tel daarbij een smaakvolle belichting en achter de groep een reusachtig doek met daarop een mix van live projecties en sfeerscheppende beelden en de conclusie mag zijn dat, ook al richten vele songs van The National zich ogenschijnlijk niet tot grote massa’s, ze dat toch vlot doen. Ook het wat onderkoelde sfeertje dat door sommige songs wordt oproepen hoeft schijnbaar geen belemmering te zijn voor een volbloed concertavond. Rondom ons viel bovendien ten overvloede te merken dat zelfs de (weinig opbeurende) teksten van de groep inmiddels de weg hebben gevonden naar het collectieve geheugen van hun aanhang. In “Afraid of everyone”, net als in Luxemburg ook nu weer een geweldig moment, zongen ook wij doodleuk het regeltje “I don’t have the drugs to sort it out” met vele anderen mee. Nee, voor een avondje ‘Comedy casino’ moest een mens gisterenavond elders zijn alhoewel de bandleden tussen de songs, het was in Vorst niet altijd even goed verstaanbaar, schijnbaar wel graag eens uitpakken met een kwinkslag. Bij wijze van inleiding op “Lemonworld” vertrouwde zanger Matt Beringer ons toe dat ze het nummer in kwestie niet altijd tot een goed einde weten te brengen en het er in Vorst nog maar eens op gingen wagen. Geen mens die de volgende drie minuten één foutje heeft gemerkt want aangevuld met twee blazers speelde de groep de ganse avond, gesterkt door het lange toeren, in Vorst een vlekkeloze partij.
Het concert werkte zich in de bissen naar een geweldige climax met Berringer wandelend doorheen het gigantische Vorst tijdens “Terrible love” en de groep daarna onversterkt (!) voor 8000 man “Vanderlyle Crybaby geeks” bracht. Het duurde even maar toen de menigte het door had ontstond er een stemmig meezingmoment dat velen zal hebben ontroerd. Als ze dit komende zomer in Werchter voor mekaar krijgen schrijven ze geschiedenis, voor zover dat met deze avond in Vorst al niet het geval was.

Daan CC De Stroming/Sleidinge 21/01/11

2011-01-23T11:11:00.004+01:00

Zijn vorige plaat “Manhay” was amper weg uit het brandpunt van de aandacht of Daan schotelde ons kortgeleden met “Simple” al een nieuwe voor. De plaat bevat, opgenomen met slechts hulp van drumster Isolde Lasoen en cellist Jean-François Assy, in hoofdzaak akoestische bewerkingen van ouder werk. Het is meteen ook in deze bezetting dat Daan zich momenteel toont en laat horen in de Vlaamse culturele centra en schouwburgen.
Dat dit concert (en bij uitbreiding de ganse reeks) in vele opzichten verschilt van wat we doorgaans gewoon zijn van een avondje Daan laat de inleiding al vermoeden. Hevig dreunende synthesizer loops hebben we aldus niet weten te ontwaren in De Stroming van Sleidinge. In de plaats daarvan werd, in een kader dat slechts door statisch licht en enkele trage visuals werd bepaald , het geluid door Daan vanachter de piano aangestuurd. Zonder afbreuk te willen doen aan de centraal gezeten Assy werd het klankbeeld toch vooral bepaald door Isolde Lasoen van achter een indrukwekkend arsenaal percussie. De xylofoon, toch de meest betokkelde, liet ze overigens meermaals naadloos aansluiten op ander instrumentarium (drums, buisklokken en bugel). Met dit knap staaltje ‘multitasken’ trok Lasoen ontegensprekelijk de meeste aandacht van de avond naar zich toe, al dient in deze context volledigheidshalve te worden opgemerkt dat zelfs een geheel onbeweeglijke Isolde dat ook doet maar we dwalen af…
In dit nieuwe jasje was hit “Exces” nog goed te herkennen maar “Housewife” liep haast tegennatuurlijk weg in de richting van The Night Of The Proms. Gelukkig was het niet Carl Huybrechts maar wel Daan zelve die de avond tussen de nummers door aan elkaar praatte. Vooral zijn verwijzing naar de Evergemse minister van geluidsbeperking Joke Schauvliege werd op algemene hilariteit onthaald. Daan liet de volledige zaal “100 dB” scanderen wat volgens zijn geluidstechnieker uitkwam op 101 dB… Ook de aankondiging van “Housewife” bevatte het soort humor welke we uitsluitend met Daan en zijn zelfgenoemde “fucked up nature” in verband weten te brengen: Daan herinnerde zich dat het nummer lang geleden eerst de titel “Dood paard” mee kreeg en erna iets als “The girl from nowhere”…
Een avond als deze is vaak de gelegenheid om te coveren. Met een nogal dramatisch “A man needs a maid” (Neil Young), een lichtjes irriterend “Fuzzy” (Grant Lee Buffalo) en “Hang on to a dream” dat getrouw in de pas liep van het origineel van Tim Hardin baarde Daan weinig opzien. Het weze een compliment dat zijn eigen werk (“Wife beater”, “Woods” en “Gabriel”) beduidend beter was doorheen het concert. En ook al leek “Icon” de onbetwiste publiekslieveling in Sleidinge, onze hoogtepunten zaten helemaal achteraan in de bissen: het nieuwe “Protocol” (met engelengezang van Lasoen) en een machtig “The player” van Daan solo aan de piano. Van die laatste categorie hunkerden we naar meer maar de zaallichten floepten onverbiddelijk weer aan na bijna twee uur concert.
Als deze avond iets bewezen heeft dan is het vooral dat songs van Daan in meerdere gedaanten bestaansrecht hebben. En terwijl hij de grenzen van zijn eigen songs verkent verlegt hij – te merken rondom ons in de zitjes van het CC - duidelijk ook de leeftijdsgrenzen van zijn publiek. In de zomer laat jong en danslustig Vlaanderen zich meevoeren op “Swedisch designer drugs”, tijdens de wintermaanden kan in de Vlaamse theaters de ganse familie knus mee neuriën op een zijdezachte bewerking van hetzelfde nummer. We lazen ooit eens in een Daan interview dat hij graag wil zien hoever hij een publiek kan krijgen, dat hij ook met enig genoegen die grenzen aftast.
Ook aan dit avontuur zal hij zich dus kennelijk (nog) niet verbranden.

2010 houdt het voor gezien!

2010-12-27T20:30:00.004+01:00

Eén concert haalt het toch van alle andere: The National (Luxemburg, 19/11), kortbij op de hielen gezeten door de verrassende wederopstanding van Paul Weller (Brussel alsook Lokeren, 17/5 en 7/08) en Florence & The Machine (Gent, 21/02 en Werchter 03/07). Deze laatste deed wat van een goede belofte uit 2009 mocht worden voorspeld: bevestigen het jaar erop. Dankzij een tip van alerte vrienden kwamen we terecht op een uitstekend Editors concert in een kleine Noord-Franse club (Tourcoing, 27/4). Twee oude knarren, Eric Clapton & Steve Winwood (Antwerpen, 23/5), kwamen – nu het nog kan – nog eens de levende legende uithangen in een vol Sportpaleis en ook Crowded House (Brussel, 18/6) bleken in hun postreünie tijdperk best nog in staat om een schitterend concert te spelen.
Werchter 2010 had niet de slagkracht van de editie ervoor. Slechts Pearl Jam, Arcade Fire, Porcupine Tree, The Gaslight Anthem en (nog eens) Florence halen dit lijstje.
Ook eervol te vermelden: Kasabian (Brussel, 31/05), U2 (Brussel, 23/09) en Gorillaz (Antwerpen, 25/11).
Bij de Belgen is het goud voor Triggerfinger (Brussel, 3/12), zilver voor Balthazar (Werchter en Leffinge) en gedeeld brons voor Hannelore Bedert (Sleidinge, 29/04) en Lize Accoe (Gent, 23/04). Vallen net naast het podium maar trainden in 2010 al hard voor toekomstig edel metaal: The Sore Losers (Brussel, 31/05).
Onze platen van het jaar: “Infinite arms” (Band Of Horses), “High violet” (The National), “The Suburbs” (Arcade Fire), “The Sore Losers” (idem) en “Wake up the nation” (Paul Weller).
Wat de singels betreft houden we het bij “Bloodbuzz Ohio” (The National), “Let’s not fall apart” (Broken glass heroes), “1000 years” (The Coral), “It’s not war, just the end of love” (Manic Street Preachers), “What’s it in for” (Avi Buffalo), “My propeller” (Arctic Monkeys), “Where did all the love go” (Kasabian), “The future” (The Van Jets), “Ready to start” (Arcade Fire), “Wonderful life” (Hurts) en “Fast car, slow traffic” (Paul Weller)
Voor ons eindejaarslijstje van 2011 duimen we nu al voor Arcade Fire, Black Dub, Elbow, Adele, Band Of Horses en Arsenal.

Gabriel Rios (& Jef Neve en Kobe Proesmans) CC De Stroming/Sleidinge 12/12/10

2010-12-15T22:07:00.007+01:00

Als Gent en Puerto Rico elkaar muzikaal ontmoeten belanden we bij Gabriel Rios. Tot nog toe leverde dat een kruisbestuiving op tussen latino, pop en rock maar nu Rios alsmaar meer het gezelschap van pianist Jef Neve opzoekt wijkt hij al eens af van dat pad om dichter bij de klassieke (pop)song te belanden . Er waren reeds tal van gezamenlijke concerten met beide heren en die samenwerking moet danig zijn bevallen dat Rios het lot van zijn derde cd - ietwat bevreesd voor een moeilijke ontvangst (?) gedoopt als “The dangerous return” - grotendeels in handen heeft gelegd van het Vlaams pianowonder. Op basis van de goede ontvangst die de prominent op de radio aanwezige singel “Dauphine” te beurt valt lijkt alvast niemand daar protest tegen aan te tekenen. Het nummer dat reeds vroeg in Evergem werd prijsgegeven kon na afloop van de vlekkeloze uitvoering, trouwens niet als enige van deze avond, rekenen op een overtuigend applaus.
Laat ons alvast over één ding duidelijk zijn: er werd anderhalf uur lang uitmuntend gemusiceerd. Zowel Rios als Neve en Proesmans waren respectievelijk op stem en gitaar, piano en drums outstanding. Met chirurgische precisie kwam iedere noot van hen welgemikt op zijn plaats terecht. Rios is, en dat viel ons ditmaal nog meer op dan voorheen, een uitstekend zanger die niet alleen qua bereik en timing duizelingwekkend goed voor de dag komt maar zijn stem ook nog eens tot zijn recht kan laten komen in tal van verschillende genres. Tel daarbij een zeer ritmische spelstijl op zijn vertrouwde akoestische gitaar en het talent lijkt de man ongelimiteerd te zijn toebedeeld. Bijna in zijn eentje, maar subtiel geholpen door Neve, zette hij de Jimi Hendryx cover “Voodoo Chile” helemaal naar zijn hand. Op het half uur scheen er een loepzuiver “Broad daylight” doorheen het Sleidingse cultuurcentrum. Het was, waarvoor hulde, nauwelijks te merken dat Rios het nummer nu al 6 jaar en honderden uitvoeringen achter zich meezeult. Die jarenlange live-ervaring hielp Rios alvast ook met het vlot (maar uiterst professioneel ) toespreken van de lang op voorhand uitverkochte zaal. Ondanks dat Rios jarenlang in Gent heeft geresideerd was de voertaal het Engels. Het "terug thuis"-gevoel (hij is vriendin en model Delfine Bafort naar New York gevolgd) had hem in Sleidinge op nauwelijks 5 kilometer van de Gentse binnenstad duidelijk nog niet te pakken. In de aankleding van het concert zagen we een uiterst smaakvolle belichting en vooral een slimme podiumopstelling van het trio (dicht tegen de rand) wat het contact met de zaal alleen maar ten goede kwam. De setlist hinkte heen en weer tussen de Rios voor en na “The dangerous return”. Uit die laatste onthouden we vooral “Gulliver” en “Straight song” terwijl we met het jazzy “Orion” en het klassieke en dromerige “Tidal wave” muzikaal niet alleen enkele decennia werden teruggeflitst maar qua luisterinspanning ook wel flink op de proef werden gesteld . Het hoeven weliswaar niet allemaal hapklare brokjes te zijn maar het frisse “To ne me quires” stak in die zin wel sterk af tegen een song als “Tidal wave”. Voor het één bestel je een cocktail, voor het andere krijg je hem maar niet uitgedronken. Op die manier vergde het wel wat moeite om de ganse avond in de ban te blijven van het trio. Desalniettemin hadden we bij het verlaten van de zaal, nog nagenietend van een prikkelend “Angelhead”, een overheersend ‘waw’ gevoel bij zoveel vakmanschap. De Polé Polé Gabriel Rios klinkt in deze trio bezetting met Neve en Proesmans misschien ietsje academischer maar dat hoeft voor onze laatste concertafspraak van 2010, ondanks onze lichte aanpassingsproblemen, geen belemmering te zijn om hier gedecideerd 4 sterren uit te delen.

Triggerfinger AB/Brussel 3/12/10

2010-12-06T21:40:00.001+01:00

Dat Triggerfinger momenteel goed in de markt ligt is zo zeker als de sneeuwval van de voorbije dagen. De nieuwe plaat “All this dancin’ around” werd goed ontvangen in de pers, de gelijknamige singel staat ergens bovenaan in de Afrekening, concerten verkopen sneller uit dan kalkoen op de vooravond van kerstmis en voor de M.I.A.’s zijn ze topfavoriet. Niet slecht voor een groepje dat tot voor enkele jaren nog een niche succesje was en met moeite boven de kleinschaligheid van het clubcircuit uitsteeg. Feit is wel dat de heren Block, Goossens en Van Bruysteghem (aka Monsieur Paul) al die jaren haast onvermoeibaar zijn blijven spelen – ook in de ons omringende landen – om voet aan de grond te krijgen. Al dat zweet – die hen een onberispelijke live reputatie opleverde - werpt nu zijn vruchten af want ook in Nederland gaat het hard momenteel. Binnenkort loopt de Amsterdamse Paradiso zelfs tweemaal vol voor het luidste trio uit onze vaderlandse rockgeschiedenis. Die titel deden ze alvast alle eer aan door op vrijdagavond bij aanvang van 3 (bijna) uitverkochte concerten in de Brusselse AB de volumeknop helemaal naar rechts te draaien. Bij gebrek aan oordopjes duwden opener “I’m coming for you” en een vroeg prijs gegeven “All this dancin’ around” onze trommelvliezen gelijk twee millimeter achteruit. Bij “Short term memory love” voelden we de vloerplaat onder ons mee vibreren. Tijdens de solo van drumwonder Mario Goossens die er pijlsnel achter volgde nam de klankman in volume wat gas terug en werd de groep, met een verschroeiende versie van “Little teaser”, vervolgens pas echt goed op koers gezet voor een fantastische avond. Op de vraag wat Triggerfinger nu zo bijzonder maakt komen we uit bij een soort ‘power’ die alleen met echte groten als AC/DC, Led Zeppelin en Deep Purple kan worden vergeleken. Ook al zitten sommige songs wel wat eenvoudig in elkaar, ze bevatten een oerkracht waar liefhebbers van klassieke rock – bij voorkeur wat zwaarder van snit en liefst op smaak gebracht met een opzwepende ritmesectie – zich meteen toe aangetrokken voelen. Het van op de boxen door Block met een knetterende solo voorziene en door de AB luidkeels meegebrulde “Is it” gold in dit opzicht misschien wel als meest illustratief. Het album – hun vorige “What grabs ya?” - waar deze knaller op staat werd trouwens op zaterdag in goud omgezet en feestelijk overhandigd aan het trio. De nieuwe bevat met “Let it ride” en “Cherry” duidelijk nog meer van dat lekkers dat live beslist de concurrentie met publiekslievelingen als “First taste” en “On my knees” aan kan want aan de respons die eerstgenoemden opleverden in de AB was alvast geen verschil te merken. Ook het wat tragere werk, waarin rauwe Jon Spencer blues om de hoek loert, ligt de groep en in het bijzonder zanger Ruben Block uitstekend. Zo voelden we in het demonisch gebrachte “My baby’s got a gun” de tweeloop in onze nek al stevig aangedrukt. Minder bedreigend maar minstens even indringend ging het er aan toe in bis “It hasn’t gone away”, naast het in de AB over het hoofd geziene “Love lost in love” vast en zeker te rekenen tot het beste van die nieuwe plaat.
De groep kon de AB onmogelijk in één keer vaarwel zeggen. Een tweede bisbeurt die zich beperkte tot een weer fel in de drums gestoken “Commotion” was andermaal een lesje in stonerrock waar vele soortgenoten voor zouden moeten passen.
Voor de uitreiking van de M.I.A. voor beste Belgische live band moet heus niet worden gewacht tot 7 januari … De terechte winnaar is sinds afgelopen weekend overduidelijk bekend.

Kings of Leon Antwerpen/Sportpaleis 29/11/10

2010-12-02T20:50:00.005+01:00

Weinig bands namen de afgelopen 3 jaren zo’n hoge vlucht als Kings Of Leon. Met hun derde album “Because of the times” werden in 2007 her en der al gedurfde uitspraken gedaan over een gouden toekomst. De voorspellers kregen nauwelijks 2 jaar later met opvolger “Only by the night” en het tot ieders (gewenste) slaapkamerhymne gebombardeerde “Sex on fire” het gelijk aan hun kant. Datzelfde jaar is de groep dan ook alomtegenwoordig op de radio en hun passage in Werchter gaat de boeken in als één van de betere concerten dat weekend. In het daaropvolgende jaar wordt naast de introductie van een (kassa kassa) kledinglijn door de broertjes Followill ook naarstig gewerkt aan nieuwe nummers. Berichten uit het repetitiekot voorspelden een flinke ommezwaai richting country en roots rock maar des te groter was onze verbazing wanneer daar op de nieuwe “Come around sundown” nauwelijks iets van te merken valt en de heren, onder impuls van de platenfima (?), eenvoudigweg de lijn van de voorganger hebben doorgetrokken. Ook al is “Come around sundown” geen onaardige plaat, in de weegschaal met het eerder genoemde “Because of the times” valt het album veel te licht uit. Dat dit nauwelijks effect heeft op de immense populariteit van de groep bewijzen de klinkende verkoopcijfers en het recordtempo (15 minuten!) waarmee het Antwerpse sportpaleis uitverkocht raakte voor het concert van vorige maandag. Terwijl de zaal langzaam volliep waagden The Whigs uit Athens hun kans. Hun powerrock met Crazy Horse allures kreeg best wat applaus van op de tribunes maar zal het zeker niet van deze gelegenheden moeten hebben om op brede schaal door te breken. Ook aan het songmateriaal kan nog wat gesleuteld worden. Het thema “Dying” zou best wel wat meer uit de taboesfeer mogen worden gehaald maar de song die deze heren er voor in petto hadden jaagt een mens alleen maar sneller het kerkhof af, en dat op een moment dat we er nog maar net een potje chrysanten hadden achtergelaten.
Kings Of Leon begonnen er aan met het nieuwe “Mary”, één van de zes nieuwe songs die de groep voor ons in petto had tijdens het eerste concert van hun Europese toer. Zo’n première gaat niet zelden gepaard met wat schoonheidsfoutjes en daar was Antwerpen geen uitzondering op. Vooral technisch (geluid en beeld) viel wel één en ander niet in de juiste plooi. Ook de vorm van het concert – veel tegenlicht de zaal in laten schijnen - bleek snel een totaal misplaatste en maar al te vaak irriterende keuze te zijn. Waren het de ogenschijnlijk gespannen zenuwen bij de groepsleden of een combinatie van de eerder opgelijste foute elementen, feit is dat het concert, wachtende op “Sex on fire”(?) maar niet van de grond wilde komen. Dat merkte ook Caleb Followil die midden het concert bij “Notion” veelbetekend aangaf: “Hope we have some good luck with this one…”. Het sportpaleis had blijkbaar de boodschap begrepen en trakteerde de groep in de pauze tussen de twee daaropvolgende nummers op een daverend applaus dat uit het niets kwam aangerold. We hebben al wat meegemaakt in Belgische concertzalen maar dit rekenen we toch tot de meer ongewone momenten. Het concert was slechts halfweg en alleen “Molly’s chambers”, “The immortals”, “Four kicks” en “The end” hadden zich in positieve zin laten opmerken. Vooral “Radioactive” had lang niet de (uit)straling die je van een hit zou verwachten. Ook “Crawl” en “Revelry” waren voor ons niet de uitschieters waarvoor ze op eerdere gelegenheden wel konden doorgaan. Het nieuwe “Pyro”, dat refreinsgewijs mooi steunde op de gebroken stem van Caleb, opende de weg voor het enthousiast onthaalde “On call”. Dat er aan bombast ook grenzen zitten werd in het nochtans op plaat zeer sterke “Back down south” ten overvloede bewezen. Waar het nummer had moeten schitteren in een overwegend akoestisch arrangement kreeg het nu een stevig betonnen pantser aangemeten. Dat laatste pakje zat “Knocked up” en “Use somebody” stukken beter waardoor de set, weliswaar met gemengde gevoelens, toch nog sterk finishte.
Het langverwachte collectieve orgasme stak in de bissen (“Sex on fire”) en uitsmijter “Black thumbnail” deed dienst als geslaagde ‘post orgasmic chill’. Met de wisselvalligheid die de Kings Of Leon in Antwerpen aan de dag legden lijkt de adelstand toch weer iets verder af dan vorig jaar in Werchter. Laat ons hopen dat dit 'accident de parcours' volgende zomer op overtuigende wijze wordt gecorrigeerd.

Gorillaz Lotto Arena/Antwerpen 25/11/10

2010-11-28T09:35:00.001+01:00

Nauwelijks een jaar na de reünie van Blur kwam er dit voorjaar met “Plastic Beach” al een nieuw album van zanger Damon Albarn’s hobbyclubje Gorillaz. Dit project kan bezwaarlijk nog gezien worden als een hobbyclubje want de verkoopcijfers (van hun 3 platen) lopen intussen ergens in de miljoenen. Sterker nog: Albarn heeft van Gorillaz een wereldwijd begrip weten maken dankzij een uiterst creatieve samensmelting van beeld (de gekende cartoonfiguurtjes als fictieve muzikanten) en tal van muzikale stromingen als hip hop, (brit)pop, soul, dub en reggea. Daar waar de groep aanvankelijk geen gezicht van vlees en bloed had en slechts beperkt live speelde en zich vooral via die cartoonfiguurtjes en clips aan de wereld voorstelde treed Albarn nu nadrukkelijker op de voorgrond met een heus live concept in een zeer uitgebreide bezetting (strijkers inclusief). Albarn slaagde er niet alleen in reeds tal van gastmuzikanten naar de studio te lokken voor de opnames maar kreeg van dat indrukwekkende lijstje nu zelfs ook enkele ronkende namen mee op tournee. Zowel Mick Jones en Paul Simenon (respectievelijk gitaar en bas van The Clash) als Bobby Womack en De La Soul gaven present in Antwerpen donderdag laatstleden. De La Soul kreeg zelfs één van de twee voorprogramma’s toegewezen waarin ze maar al te graag een bomvolle en zeer enthousiaste Lotto Arena trakteerden op een salvo van oude hitjes. Het procedé leek gemakkelijker dan sudoku voor beginners: de draaitafel speelde vaak op automatische piloot, de heren rapten vloeiender dan wij spreken kunnen en wanneer ze zich met een “make some noise” tot de zaal richtten werden ze op hun wenken bediend. Niet echt vernieuwend of baanbrekend maar als opwarmer hoogst efficiënt moeten we toegeven.
Dat het visuele aspect sterk zou worden uitgespeeld tijdens het Gorillaz concert lag in de lijn van onze verwachtingen. De aandacht werd dan ook van meet af aan naar het gigantische scherm achter de groep afgeleid zonder echter de muziek weg te drukken. Daarop verschenen bij aanvang 2D, Russel, Noodle en Murdoc net voor het “Orchestral Intro” van de laatste plaat. Een 10-koppig blazersensemble en (van op het scherm) Snoop Dogg kregen bij “Welcome to the plastic beach” het soort onthaal vergelijkbaar met wat ze in het NVA partijbureau alleen horen als Bart De Wever de leden toespreekt. Albarn liet bij zijn eerste tussenkomst met het publiek weten dat hij er in Antwerpen na drie avonden Parijs bij het ontwaken om 2 uur in de namiddag niet veel zin in had maar dat hij, met zoveel goede vibes in de zaal, inmiddels op andere gedachten was gekomen. En het dient gezegd: als het concert al gewoon goed was dan werd het vooral bijzonder dankzij een zaal die er, we willen niet weten dankzij wat voor spul dan ook, geweldig zin in had. “Stylo” met niet voor het laatst een glansrol deze avond voor Bobby Womack ging het boekje in als een hoogtepunt evenals “Rhinestone eyes” en ook de door Albarn/2D schitterend gezongen “On melancholy hill” en “Last living souls” . Dankzij de immense live bezetting klonken heel wat songs een stuk gelaagder dan op plaat. Vooral het recente materiaal van “Plastic beach” verscheen in Antwerpen voorzien van poten en oren en won in hun live uitvoering op die manier toch wat aan spankracht. Toen een school kleurrijke kwallen over het scherm dartelden waren geen nieuwe paddo’s aangevoerd maar zat de groep middenin een gezapig “Superfast jellyfisch”. Met opvolgers “Empire ants” en “Broken” belandde het concert na een sterk openingshalfuur toch wat in de middelmaat. Ook “El manana” wist ons slechts met beeld erbij te boeien en “November has come” zat in een iets te drammerig straatje. Even vreesden we dat het beste van de avond achter ons lag maar het concert raakte gelukkig terug op kruissnelheid met “Dirty Harry”, “Dare” en het als verfrissend intermezzo onthaalde Lebanese National Orchestra for Oriental Arabic Music dat “White Flag” mocht inzetten. Ongelooflijk hoe een al licht kolkende Lotto arena de darbuka met veel enthousiasme wist te onthalen. “Glitter freeze” stond bol van de bassen (een kenmerk van de avond dat niet iedereen wist te smaken) maar loodste de bijna 8000 toeschouwers gezwind naar de bissen. Daarin waren rolletjes weggelegd voor De La Soul (“Feel good Inc.”) en nog eens een indrukwekkende Bobby Womack (“Demon days”). Het concert eindigde daarmee, net als vele aanwezigen vermoeden we, op een geweldige ‘high’.
De slotzin voor dit stuk was dan ook nog nooit zo snel gevonden. We hadden hem bij het buitenkomen al meteen te pakken. Waar was het feestje… ? DAAR WAS DAT FEESTJE!

The National Den Atelier/Luxemburg 19/11/10

2010-11-20T20:36:00.003+01:00

Het zag er lange tijd naar uit dat we concertjaar 2010 flink tegen onze zin gingen moeten afsluiten zonder The National te hebben gezien. Het risico op een minder relevant jaaroverzicht leek ons daardoor gevoelig groter. Voor het concert in de AB (morgenavond) was de vraag naar tickets veel groter dan het aanbod – we visten dus lelijk naast het net - en ook hun concert op Pukkelpop ging aan ons voorbij wegens andere (vakantie)plannen. Er zat niets anders op dan op zoek te gaan naar een haalbare buitenlandse afspraak met het in opmars zijnde vijftal uit Ohio . In het toerschema viel ons oog al gauw op ‘Den Atelier’, een zaal met de capaciteit van een halve AB, in het slechts 250 kilometer van ons verwijderde Luxemburg. Een boeking van (toen gelukkig nog beschikbare) kaartjes en de praktische schikkingen voor de avond zelf waren zelden zo snel geflikt.
Met “High violet”, het vijfde en meest succesvolle album tot nog toe, heeft de populariteit van de groep een hoge vlucht genomen de voorbije maanden. Ook al zijn de songs geen typevoorbeeld van vlot beluisterbare popsingels – meefluiten is al helemaal geen optie - toch vinden “Bloodbuzz Ohio” en “Anyone’s ghost” al bij al vrij makkelijk gehoor bij een groot publiek. In Den Atelier werden deze nummers, veelzeggend over de kracht ervan, overigens haast woord voor woord meegezongen. Het publiek, voor een groot deel bestaande uit “overgelopen” Vlamingen, liet zich qua respons dan ook niet onbetuigd. The National, ondanks hun langzame groei toch al wat publieksomvang gewoon, liet zich oprecht charmeren door de door euforie bedwelmde kleine zaal en speelde uitermate beheerst en met de geestdrift van een groep die – hoe klein ook – deze slag in Luxemburg absoluut wou winnen. Het concert opende met een hoogtepunt (“Runaway”), eindigde met één (“Vanderlyle crybaby geeks”) en kende tussenin niet één moment van terugval. We moeten toch al een eindje achterom kijken sinds we dat nog hebben voorgehad. Zanger Matt Berninger mag dan al versleten worden voor rare kwiet, wij zagen vooral een begenadigd frontman die tussendoor zelfs in staat bleek te zijn om het concert van een extra laagje humor te voorzien. Zo vertelde hij ooit nog voor “business” in Luxemburg te zijn geweest, nam hij even later –gezien de overweldigende ontvangst – Luxemburg even voor Brussel en verwees hij voor het schrijven van één van de oudere songs naar een tijd toen hij nog een “echte lul” was. In de bissen (tijdens een werkelijk verpletterend “Terrible love”) ging hij zelfs op wandel door de volgepakte zaal. Als hij deze zelfde stunt ook in gedachten heeft voor de grotere zalen houden roadies voor een volgende wandeling best een draadloze microfoon achter de hand. Eigenlijk behoefde dit concert helemaal geen stunts van die orde om ons in de ban te houden, dat gebeurde met pure schoonheid (“Afraid of everyone”, “Daughters of the Soho riots”), voortreffelijke samenspel (de gebroeders Dessner op gitaar mogen hier niet onvermeld blijven) en een pak songs die stuk voor stuk hengelen naar het predicaat van klassieker (“Mistaken for strangers”, “Fake empire” en een magistraal “Sorrow”). Voor het slotnummer plaatste de groep zich op de rand van het podium en zette onversterkt een adembenemend mooi “Vanderlyle crybaby geeks” in. Niet alleen het nummer zelf maar ook het applaus dat daarop volgde zal ons nog lang heugen. Er aan terugdenken is koude rillingen voelen.
Wie zich nu, na het bovenstaande te hebben gelezen, niet als de bliksem rept naar een voorverkoopkanaal waar kaarten worden aangeboden voor het concert in Vorst, februari volgend jaar, begaat een gigantische vergissing; één waar u over enkele jaren waarschijnlijk niet graag aan zal herinnerd worden. Een groep als The National zal de komende jaren vermoedelijk nog vele malen pieken maar we durven er gif op innemen dat dit weleens het punt in het bestaan van de groep kan worden waarnaar in de toekomst tot vervelens toe zal worden gerefereerd. Kom ons dan niet zeggen dat u het van ons niet wist!

The Gaslight Anthem AB/Brussel 14/11/10

2010-11-15T22:49:00.005+01:00

Voor zij die denken dat er geen kruising kan worden gemaakt tussen The Clash en Bruce Springsteen is er The Gaslight Anthem om hen te overtuigen. De groep, net als The Boss afkomstig uit het Amerikaanse New Jersey, wist met hun vorige plaat “The ’59 sound” al flink wat aandacht naar zich toe te trekken en bouwt daar nu met een verdienstelijke opvolger “American slang” rustig op verder . In de opmars naar een hogere status helpt uiteraard ook de uistekende live reputatie die de groep al sinds hun begindagen achtervolgt en afgelopen zondag alvast mede verantwoordelijk was voor een op voorhand uitverkochte AB.
De avond werd ingeleid door het piepjonge Britse viertal Sharks dat tot en met de tattoos een wat wazige kopie van de hoofdact bleek te zijn. Hun setlist werd net voor de finish nog door “I fought the law” gered. Charmant maar verre van hoogstaand. Heel wat meer toehoorders kreeg Chuck Ragan voor zich. De voormalige Hot Water Music zanger was groots met beperkte middelen: een stem, mondharmonica en akoestische gitaar. Hij liet zich voor het merendeel van de nummers bijstaan door een violist die bij momenten als een hitsig veulen op de prairie Ragan’s beperkt instrumentarium van een extra laagje voorzag. Ragan bleek overigens een bijzonder sympathieke peer te zijn die niet alleen muzikaal – ook hier drong Springsteen zich als referentiepunt snel op – maar ook met enkele vertelsels (zelfs over een terminaal ziek familielid) de AB gemakkelijk een 40-tal minuten wist te boeien. Toch een te onthouden naam.
Klokslag negen uur stapte zanger Brian Fallon van The Gaslight Anthem (TGA) het podium op als was het de salontafel in zijn eigen woonkamer. Na een onmeetbare lijst clubs en festivals op hun palmares zagen we een groep die niet gehinderd door zenuwen vlotjes de confrontatie aanging met de hoofdstedelijke concertzaal. De AB kreeg een dwarsdoorsnede aangeboden van hun drie albums tellende discografie. Ook het debuut “Sink or swim” ontsnapte daarmee, tot grote vreugde van enkele aanwezige fans van het eerste uur, niet aan de aandacht waardoor het gewicht van het eerste uur vooral kwam te liggen op het wat snedige werk. Op het knappe en ingetogener “Queen of lower Chelsea” na raasde het concert, getrouw aan de punk rock traditie waaruit de groep is gegroeid, in een rotvaart voorbij. Songs als “1930”, “Great expectations” en het geweldige “Old white Lincoln” werden met vakkundige precisie de AB in gekatapulteerd en zorgden her en der voor niet ongevaarlijke opstootjes van duw, stamp en trekwerk. Een kleine en gelukkig kortstondige schermutseling middenin de zaal was daar het gevreesde gevolg van. Toen Fallon aankondigde de volle speeltijd te willen benutten in plaats van een verplicht rondje ‘om bisnummers roepen’ in te lassen scoorde hij hoog op de AB applausmeter. In de laatste 18 minuten zette de groep prompt een eindoffensief in dat het concert van prima middelmaat tot flink daar boven deed uitstijgen. Met “American slang”, “Here’s looking at you,kid” en “The Backseat” herbevestigde TGA dan ook de sterke indruk die ze eerder dit jaar al hadden nagelaten op Rock Werchter.
Om de Boss te onttronen is er nog wel wat werk aan de winkel maar, met de star quality van Fallon voorop en een dozijn geweldige songs in de Levi’s jeansbroekzak, heeft TGA nu reeds al het nodige in huis om op zijn minst een vaste waarde te worden. We durven er veel op verwedden dat u er hetzelfde over zou denken mocht u naast ons in de AB hebben gestaan.

Meuris Handelsbeurs/Gent 12/11/10

2010-11-14T11:09:00.002+01:00

Van Noordkaap via Monza naar Meuris, dat is de weg die Stijn heeft afgelegd om in twee decennia bij zijn eigen familienaam en het retrospectieve album “Spectrum” uit te komen. Deze plaat die nieuwe versies biedt van oude songs werd dit voorjaar nogal onverwachts een succes. Vooral de samenwerking met Raymond werd klaarblijkelijk door een breder publiek dan dat van Noordkaap en Monza samen fel gesmaakt. Bijgevolg werd het , na een voorjaar in het Vlaamse clubcircuit, een drukke festivalzomer voor Stijn Meuris en bezoekt hij op dit moment naar goede (Monza-) gewoonte ook nog eens de Vlaamse theaters. Voor de halte in de Gentse Handelsbeurs waren de overblijvende lege zitjes op één hand te tellen.
Met “Het komt voor in de beste families” van Noordkaap werd bij aanvang van het concert de kalender al meteen 18 jaar teruggezet. De uitvoering week in weinig af van het origineel en etaleerde meteen het kunnen van alweer een fijne verzameling eerste keusmuzikanten die Meuris rondom zich heeft weten te verzamelen: 2 oud Monza-leden, Zita Swoon bassist Bart Van Lierde, Ad Caminotto op toetsen en Dave Hubrechts op gitaar. In het slot van het openingsnummer mocht die laatste zich meteen al in de kijker spelen met enkele George Harrison akkoorden van “While my guitar gently weeps”. Het volume binnenin de zaal nam er moeiteloos ook de statige inkomhal van de Handelsbeurs bij waardoor enkele mensen op de voorste rijen veelbetekend naar hun gehoororganen grepen. Een weinig verontruste geluidsman liet zich echter niet van de wijs brengen en gaf voor “Een heel kleine beetje oorlog” zelfs nog een tandje bij. Wanneer Meuris het even verder in “Panamarenko” ook nog eens op een flink schreeuwen zette – geen éénmalig gebeuren tijdens dit theaterconcert trouwens - was de pijngrens gevaarlijk nabij. Ook op voorgaande Monza avonden hadden we al vastgesteld dat luid niet altijd luid genoeg is voor Meuris maar hier rijst toch de vraag of de muziek – of de pracht er van – niet te veel wordt ingeruild voor decibels. Meuris maakte zelf tijdens het concert in Gent allusie op deze vaak gehoorde kritiek maar voegde er even snel aan toe zich daar niet aan te storen. Vreemd genoeg kwam nadien toch het beste en mooist uitgebalanceerde moment van deel 1 voor de dag: “Programma ‘96” met alweer (en niet voor het laatst) een glansrol voor Hubrechts. De Monza erfenis liet zich kort voor de pauze het eerst gelden met een herwerkt “Alles half”. Dat de drummachine van Dirk Loots het even liet afweten hielp uiteraard ook niet om het fantastische nummer goed tot zijn recht te laten komen. Deel 2 – dat van start ging met “Ik hou van U” en een glansrol voor Caminotto op accordeon - bevatte overigens met “Dood aan alle meisjes”, “Conquistadores”, “Als techniek faalt” en uiteraard “Van God los” nog meer Monza. Geen van deze songs wist echter te overtuigen zoals ze dat destijds bij Monza wel deden. De nieuwe benadering (op een leuke “Purple rain” solo in “Van God los” na) verschilde ook niet op die manier dat ze het origineel konden verdringen. Hetzelfde vonden we van “Arme Joe” die voor de gelegenheid in plaats van op het vertrouwde asfalt eventjes mocht accelereren in een Texaanse woestijn. Een sterk “Gigant” maakte echter veel goed.
In twee bisbeurten waarbij we toch al wat (ontevreden?) zaalverlaters telden nam Meuris afscheid van de Handelsbeurs. “Wie danst er nog?” poogde tevergeefs een wild slot te forceren. Het gevoel dat Meuris vooralsnog wat vastzit in een ongelukkig verlengstuk op Monza en zichzelf nog niet echt heeft heruitgevonden zat ook ons wat in de weg.

Herfst in het Cultureel Centrum

2010-10-17T12:06:00.006+02:00

Pas twee jaar geleden hadden we voor het eerst het genoegen om een zaalshow van De Schedelgeboorten te kunnen bijwonen. Toegegeven: een schoolvoorbeeld van een (veel te) late ontdekking. Hun “Feestje!” – een compilatie van hun beste werk tot dan - werd een voltreffer tijdens een Genste Feesten voorstelling bij ‘De Vieze Gasten’ . Nadat ze vorig jaar diezelfde voorstelling nogmaals hadden hernomen kondigde 2010 zich aan als het jaar van de nieuwe show. De première van “Gelukkig” in het Sleidingse CC (9/10) voltrok zich alvast veelbelovend voor een volle zaal. Zanger en acteur Wouter Van Lierde leidde in de rol van wat naïeve theaterbezoeker vanuit de zaal zijn eigen groep in. Nog voor het eerste akkoord door gitarist Rik Tans was aangeslagen waren de lachspieren al soepel gemaakt. In het openingsnummer (met vermoedelijke titel) “Mijn vogeltje is dood” transformeerde Van Lierde – gezeten op een campingstoeltje naast Tans – terug naar zichzelf. De Schedelgeboorten bezitten als geen ander het talent om de gewone, soms banale dingen des levens, om te zetten in spitsvondig muzikaal theater. Ieder slotstroofje bevat haast keer op keer die verrassende wending die je als toeschouwer en luisteraar nauwelijks ziet aankomen. Ook in stijl gaat het al even verrassend van a capella (“Saai”) naar rock (in de bissen zat er een flinke beuker) via flamenco. In het universum van De Schedelgeboorten zijn er zowel tekstueel als qua vorm schijnbaar weinig exclusiecriteria. Er wordt gelachen om de digitale (r)evolutie, stereotiepen bij mannen (creatief met scheten en boeren), een verloren briefje van 10€ op de vloer aan de kassa in de supermarkt en de ganse zaal valt spontaan in voor het refrein van “Het leven is simpel”. Zowel Van Lierde als Tans trekken ontegensprekelijk het meeste aandacht naar zich toe, al zijn de bijdragen van hun collega’s voor het welslagen van deze “Gelukkig” niet gering. Van Rietvelde is niet alleen een foutloos drummer maar net als Van Lierde ook een man van vele expressies, gitarist Wildemeersch brengt extra muzikale gelaagdheid mee en ook toetsenist Anton Jannsens was, vestimentair als homo gestileerd, een niet onbelangrijke lachfactor. Het opvoeren van alweer een portie janetten humor was echter lang niet nodig om deze Schedelgeboorten overeind te houden.
Het duo Walschaerts van Kommil Foo regisseerde dit stuk muzikale kolder. Hiermee lopen ze echter wel het risico hun eigen monopolie in dit segment aan het wankelen te brengen want volle zalen is wat deze “Gelukkig” verdient en naar alle waarschijnlijkheid ook te wachten staat. En voor het geval er een gulle investeerder meekijkt: laat die DVD maar komen!

Venus in Flames, de groep rond zanger gitarist Jan De Campenaere, en schrijfster Annelies Verbeke moesten in de première van hun gezamenlijke theatertoer “About intimacy” (16/10) genoegen nemen met een slechts half gevulde Stroming in Sleidinge. Nochtans leken er ons op papier genoeg beweegredenen om dit unieke samenwerkingsverband aan te kruisen in de agenda. Verbeke is immers een geprezen Vlaamse schrijfster (“Slaap’”, “Vissen redden”) en Venus in Flames zit muzikaal in een hoekje waar toch veel mensen zich (kunnen) thuis voelen. Het vorig jaar verschenen “Intimacy” misstaat vast niet in een platenkast die ook werk van Travis, Absynthe Minded, Milow en Crowded House bevat. Annelies Verbeke stapte in een, onder de spots fonkelende, zwarte jurk gracieus het podium op om naast de in sjofele jeans gestoken muzikanten van Venus In Flames plaats te nemen aan de voor haar gereserveerde microfoon. Ook al poogde de groep vernuftige laagjes muziek onder de literaire inbreng van de schrijfster te steken, vaak werkte de combinatie toch wat onwennig. Met Verbeke’s gefragmenteerde bijdragen doorheen het concert misten we een beetje de op te wekken intimiteit en ontstond er slechts op enkele momenten echte synergie tussen beide kunstvormen: eenmaal in de beginfase (“Wrong to feel the same”?) en ergens achteraan de set met een nummer waarvan we de titel niet konden achterhalen maar waarin de mooie voordracht van Verbeke perfect werd afgewisseld met de harmonie tussen De Campenaere en zijn band. Wat restte was een degelijk concert van Venus in Flames waarin enkele sleutelsongs sinds het brons op Humo’s Rock Rally 2000 zaten verwerkt (“Better man”) alsook een zestal nummers uit die laatste plaat (incluis een adembenemend “You & me”). Ook enthousiast onthaald nieuw werk werd aan de al mooie setlist toegevoegd. In de welverdiende bissen deed Verbeke dan toch een poging tot zingen al was het toch wederom De Campenaere die echt schitterde in “Ol’ 55” van Tom Waits. Met nog wat schaven en vijlen aan dit ongewone concept kan de voorstelling, verder weg van de première, alleen nog maar groeien. Hopelijk daarmee ook de publieksopkomst.

Steve Miller Band Lotto Arena/Antwerpen 10/10/10

2010-10-12T22:49:00.007+02:00

De laatste maal dat Steve Miller – blues rock op zijn best - in ons land concerteerde versloegen de Rode Duivels Argentinië op het WK, lagen Britten en Argentijnen met elkaar overhoop omwille van de Falkland eilanden, zat Ronald Reagan nog in het Witte Huis, zagen we vol verbazing mensen draadloos telefoneren en computers betokkelen in sciencefiction films en speelden we muziek af van vinylplaten. We schreven 1982 en in het eerste zomerweekend trad op zaterdag in het West-Vlaamse Torhout en een dag nadien in het Brabantse Werchter (net na het jonge U2!) de Steve Miller Band op met losjes uit de pols een handvol klassiekers die vooral de Amerikaanse jaren 70 muzikaal kleur hadden helpen geven. Miller had net een nieuwe wereldhit beet met “Abracadabra” en toerde hiermee langsheen het oude continent. Waren het de friet met stoverij in Torhout of de Stella in Werchter die hem zijn misvallen maar feit is dat Miller vervolgens 28 jaar afwezig is gebleven van de Belgische podia. Op Amerikaanse bodem ging hij echter door met toeren. In al die jaren volgend was Miller met slechts een drietal platen niet echt een toonbeeld van productiviteit en als hij al in de hitlijsten opdook was het met een heruitgave van ouder werk. Zo schopte het 17 jaar oude “The Joker” het in 1990 dankzij een reclamespot tot de nummer 1 stek in tal van Europese hitlijsten. Enkele maanden geleden kwam tegelijk met een nieuwe plaat (“Bingo!”) ook de verrassende aankondiging dat Miller opnieuw zou gaan concerteren in Europa. Met een heerlijke live LP uit 1983 in gedachten boekten we dit voorjaar aldus kaartjes voor het enige Benelux optreden.
Bij het betreden van de zaal bleek onze pronostiek over een magere opkomst (goed 2000 man) al snel te zullen gaan kloppen. Dit aspect viel al bij al nog snel te verantwoorden, de man moest immers kunnen rekenen op heel wat lange termijn geheugen. Ergens tussen acht en half negen trokken Miller en zijn vier begeleiders ondanks de half lege zaal de avond breed lachend op gang met “Jet airliner” om er met “Take the money and run” en “Mercury blues” snel nog twee vertrouwelingen uit hun rijke oeuvre achteraan te plakken. Op het middenplein –stoeltjes met veel beenruimte! – veerden enkele enthousiastelingen die duidelijk heel lang op dit moment hadden gewacht meteen recht. Het kwaliteitspijl, zang en gitaarspel van Miller even buiten beschouwing gelaten, oversteeg in deze aanvangsfase ternauwernood het niveau van de betere covergroep op de Gentse Feesten. Ook het aangeboden volume in de Lotto Arena hinderde niet om een praatje te slaan met de ons omringende buren. Het eerste half uur bondig samengevat: de muziek was lauw, de pinten fris. We hebben het al vaak ook andersom meegemaakt. Het duurde tot halfweg set en het van “The Joker” gehaalde “Shu Ba Da Du Ma Ma Ma Ma” eer Miller en gevolg afstand namen van hun eigen middelmatigheid. Het nummer, voortgedreven op een heerlijke baslijn, klonk als een gepassioneerd huwelijk tussen bluesrock en funk; toch iets waar Miller voor in de geschiedenisboeken mag vermeld worden. Uit de nieuwe (cover)plaat willen we ons enkel het vinnige “Hey yeah” van Jimmie Vaughan herinneren, de rest met op kop “Ooh Poo Pah Doo” en “Don’t cha know” leek ons een vorm van uitverkoop blues rock. Niets mis met het origineel maar waarom moet Steve Miller er nu zo nodig een plaat en concert mee vullen? Toen in een akoestisch intermezzo “Nature boy” van Nat King Cole opgedragen werd aan de vorig jaar overleden gitaarbouwer Les Paul, maakte het ‘mannen-aan-de-toog-sfeertje’ waar we al een hele poos in verzeild waren geraakt toch eventjes plaats voor ontroering. Niettemin, ook bij uitstekende versies van “Abracadabra”, “Jungle love”, “Rock’n me” en vooral een met heerlijk gitaarspel ingekleurd “Fly like an eagle” verloren we eventjes de nabije tapkast uit het oog. Tegen die tijd werd ook de visuele sterkte van het decor achter de groep (een wervelwind van gitaren en fonkelend licht in het doek) eindelijk optimaal benut. Eén enkel bisnummer - een levende maar obligate juke box versie van "The Joker" - mocht de avond besluiten.
Dat alles legt het eindoordeel vast op 'goed genoeg', iets waar we na 28 jaar wachten eigenlijk niet tevreden mee zijn.

U2 Koning Boudewijn Stadion 23/09/10

2010-09-25T14:00:00.005+02:00

Ondanks een val eerder dit jaar, kortelings na zijn vijftigste verjaardag, raakte Bono toch tijdig fit voor een tweede Europees rondje van U2’s 360° toer. Die ging vorige maand van start in Turijn en wat vorig jaar niet mogelijk kon worden gemaakt gebeurde nu wel: concerteren in Brussel. Voor de beide data gingen bijna een jaar geleden zowat alle kaarten in voorverkoop al de deur uit. De tickets voor het Koning Boudewijn stadion (KBS) werden lange tijd in de kluis gehouden en gingen pas vorige maand de post op. Men wou volgens de organisatie malafide verhandelaars ervan wat stokken in de wielen steken. Desalniettemin circuleerden de voorbije dagen toch weer heel wat (valse en echte) tickets op tal van sites. Ook opvallend: wie een dure zitplaats wou kon nog tot vorige week via de officiële kanalen aan een kaartje geraken.
Aan het vormelijke van de concertreeks, met de inmiddels alom bekende klauw, is in vergelijking met vorig jaar natuurlijk niets veranderd. In dat decor – vreemd genoeg niet helemaal centraal opgesteld in het KBS - mocht vroeg op de avond het Amerikaanse Interpol een reeds aardig gevuld Boudewijn stadion opwarmen. Dat lukte maar ten dele. De groep kreeg nochtans een lovenswaardig geluid mee, kon zichzelf in megaformaat afbeelden op de U2-schermen en brengt met donkere wave/post-punk het soort muziek waar Vlamingen bijzonder gevoelig voor zijn. Het succes van onze eigen (Interpol kloon) Customs is in deze context misschien exemplarisch . Het ontbrak de groep echter (eventjes “Evil” niet meegerekend) aan voldoende songs die zo’n locatie als het KBS aankunnen. Een concert in een volle AB met prima songs van het kaliber “Lights” en “Barricade” zouden deze New Yorkers vast beter naar hun hand weten te zetten.
Na het slotakkoord van Interpol – het stadion merkte nauwelijks hun aftocht – volgde een zenuwslopende pauze van 60 minuten die op de tonen van Bowie’s “Space Oddity” werd afgerond en de intrede van U2 inluidde. Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen Jr. (namen die stilaan door half Vlaanderen zonder nadenken kunnen worden afgehaspeld) wandelden via de begane grond – uiteraard in een goed afgeschermde “straat” – richting podium. De 70000 die het stadion vulden gingen nog voor er één noot gespeeld was al collectief uit hun dak. Het concert trok zich badend in vol stadionlicht op gang met “Return of the stingray guitar”, niet echt een volwaardig nieuw nummer als u het ons vraagt maar méér eentje die dienst deed als ultieme soundcheck voor de perfecte doorstart met “Beautiful day”. Ook al hing er een pak regen vallensklaar (Bono zou tot drie keer toe “Singing in the rain” inzetten), geen mens die er zich op dat moment over bekommerde. De vraag of de groep zichzelf zou hebben verleid tot wissels in de setlist in vergelijking met de avond ervoor kreeg op donderdag al vroeg een positief antwoord. Niet “I will follow” maar wel “New year’s day” refereerde een eerste maal naar de roemrijke jaren tachtig waarin de melodieuze gitaargalm van The Edge een prominente rol had. Niemand die het sindsdien, bij straffe van gerechterlijk vervolgd te worden vrezen we, ooit al heeft aangedurfd daar een copietje van te nemen. De groep trok vervolgens een blik hits open dat een gewillig stadion al vroeg op de knieën kreeg. “Get on your boots” en “Magnificent” kwamen live stukken beter uit de verf dan op plaat, “Mysterious ways” had het effect van een sensuele verleidingstruc , “Elevation” is relevante U2 voorbij de milleniumwissel en met “Untill the end of the World” zette U2 nog eens het baanbrekende “Achtung baby” in de kijker.
Voor wie ver van het podium af stond of neerzat in de tribune ontsnapte niets aan het oog door het vernuftige ronde videoscherm dat onderaan de klauw was bevestigd. Voor het legertje fans dat vroeg op post was in Brussel en tegen het podium stond geplakt doken groepsleden meermaals bij hen in de buurt op via lange loopbruggen.
U2 trachtte daarmee, meer dan welke andere stadionact ooit, voor iedereen de afstand zo klein mogelijk te houden. Ook het meezingeffect dat “I still haven’t found” en “Angel of Harlem” in Brussel teweegbracht was, ondanks de wat nonchalante uitvoeringen, qua sfeerschepping zeker een voltreffer, misschien wel sterker nog dan al het hoogtechnologisch vernuft dat nodig is om een U2-show als deze te laten voltrekken. Toch iets om eens over na te denken… Het inschuiven van “Bad” in de set, ten koste van een nieuw nummer, was een meesterzet. Dit jaren 80 mo(nu)ment dat zo sterk verankerd is geraakt aan het Live Aid gebeuren kreeg in Brussel een gepassioneerde versie mee die het origineel tot ordinaire demo herleidde. Het was ook vooral hier en in het latere “Miss Sarajevo”, waar de zangpartijen van Pavarotti dienden te worden overgenomen, dat de stem van Bono een verpletterende indruk maakte.
Met “In a little while”, het wat apatisch onthaalde “If I don’t go crazy” (in remix versie) en het politiek bewogen maar door Brussel onbewogen beleefde “Walk on” kende het concert ook enkele dipjes die we gelukkig met “Vertigo”, “City of blinding lights” en het aan Marten Luther King opgedragen “Pride” ruimschoots gecompenseerd zagen.
Het KBS leek tegen de klok van half twaalf en met al flink wat regen over zich te hebben gekregen een beetje te zijn uitgeteld want de bisronde die er op dat moment aankwam kreeg er ondanks een als golven over het stadion uitgerold “Where the streets have no name” nog moeilijk vaart in. Zelfs het verrassende “Hold me thril me kiss me” veranderde daar niets meer aan. Gelukkig dat Bono voor “Moments of surrender” nog gevolg kreeg op zijn oproep om massaal de gsm te laten oplichten of het concert zou als een ineengezakte pudding zijn geëindigd.
Het wat makke slot veranderde echter niets aan wat we al dachten voor de bisronde. Ondanks dat deze U2-toer vooral qua vorm veel de pers had gehaald was het in de feiten te Brussel – met een groep die haast onafgebroken sterk stond te spelen - toch de muziek die gedurende bijna twee en een half uur het concert deed schitteren en de connectie tussen muzikanten en publiek wist te maken. Eigenlijk wel een hele geruststelling dat het zo is uitgedraaid...

Leffingeleuren dag 1 17/09/10

2010-09-19T13:30:00.001+02:00

Twee weken terug bracht Canvas op een onzalig uur nog hulde aan Paul Weller met “Find the torch”, een documentaire van de hand van Julian Temple. Daarin werd Weller gevolgd op stap in hartje London terwijl hij – heftig kauwend – tal van persoonlijke reflecties wereldkundig maakte. Slechts enkele flitsen oud beeldmateriaal refereerden aan een rijk verleden en in playback modus, samen met zijn huidige band, werden een handvol nummers uit zijn fel bejubelde laatste plaat “Wake up the nation” ertussen gemonteerd. Het tot stand komen van die plaat, zo getuigde de modfather himself, was niets meer dan wat goede vibes tussen hemzelf, zijn muzikanten, enkele gasten (waaronder oud Jam kompaan Bruce Foxton) en producer Simon Dine . Wie er een marketingstrategie voor koning verkoopcijfers achter zoekt is er aan voor de moeite. Vooral die Simon Dine lijkt een niet onbelangrijk figuur in de wederopstanding van Weller te zijn. Dine vertoeft al enige tijd in Wellers entourage maar pas voor deze “Wake up the nation” werd de samenwerking geïntensifieerd. Het zal ook geen toeval zijn dat Weller, nu hij solo terug succes oogst, muzikaal dichter dan ooit bij zijn Jam periode aanleunt. Ook live laait het vuur als vanouds weer hevig op. Na de AB en Lokeren eerder dit jaar stak Weller ook in het West-Vlaamse Leffinge het vuur aan de lont. Het concert opende klokslag 11 uur met een fel “Peacock suite”, een nummer dat we al lang niet meer op de playlist hadden zien verschijnen. Voor een hap nieuw werk (“7 & 3 is the strikers name”, “Up the dosage”, “Andromeda”, “Aim high” en “Trees”) was de aandacht onder de tent van Leffinge nogal matig maar wanneer Weller achterom keek in de richting van The Style Council (“Shout to the top”) en The Jam (“Pretty green”), of zijn solo succes anno 1995 (“You do something to me”) gingen toch aardig wat handen in de lucht. Alleen het zinderende “Fast car, slow traffic” van die laatste plaat bleek zich het dichtst te hebben aangehurkt bij zijn ‘all time favourites’. Het nummer effende dan ook perfect het pad voor een fijn slot met The Jam’s “Start!” en de mans eigen “Changing man”. Ook al was de afdronk in Leffinge ietsje minder scherp dan op voorgaande gelegenheden, Weller live was dit jaar absolute grand cru.
Met een vierde afspraak dit kalenderjaar zou een mens hier haast de indruk krijgen dat we hondstrouwe aanhangers zijn van The Van Jets. De invloed van het toeval in deze kwestie kan echter niet genoeg worden benadrukt. In Leffinge, en met thuisbasis Oostende achter de hoek, bracht de groep rond de broers Verschaeve het er echter nog behoorlijk goed van af al blijven de pijnpunten nagenoeg dezelfde als bij vorige concerten. Het verschil zat hem ditmaal in een secuurder spel en een merkelijk betere geluidsbalans. Jammer dat zanger Johannes met hoedje en cape weer een potsierlijke verkleedpartij had bedacht, enkele nummers (“What’s going on”) duidelijk in het verkeerde arrangement door het leven moeten en de muzikale jams tussen de groepsleden (“Onawa”) niet altijd een toonbeeld zijn van grote creativiteit. Voor het overige (een fantastisch “The Future”) niets dan goeds te melden!
Terwijl Manu Chao muzikaal niets meer te melden heeft aan de buitenwereld is in Frankrijk een opmars aan de gang van troonopvolgers. In Leffinge bewees Babylon Circus uit Lyon dat, met een festivalpubliek van enkele duizenden voor zich zonder enige voorkennis, een opzwepende mix van volksmuziek, ska en reggea volstaat om een tent aan de kook te brengen. Niet bijster origineel maar wel hoogst efficiënt.
Als toetje hebben we ons na middernacht nog getrakteerd op een fijn concert van het Kortrijkse Balthazar. In de Zwerver (het zaaltje op een honderd meter verwijderd van de grote festivaltent) gaf dit vijftal een intrigerend concert dat enkele honderden toeschouwers een uur lang niet heeft verveeld. Waar dEUS, Eels en Talking Heads elkaar kruisen staat Balthazar. Melodieën frisser dan ijsblokjes in een James Bond Martini worden in een stekelig jasje gestoken waardoor het geheel allerminst als braaf kan worden afgedaan. Liedjes als “Hunger at the door” en het schitterende “Fifteen floors” geven blijk van een grote vindingrijkheid en behoren ongetwijfeld tot het betere Vlaamse singelwerk van de laatste jaren. In Leffinge werd daar zonder één enkele misser het gros van hun debuutalbum “Applause” aan toegevoegd, vaak opgesmukt met fel gesmaakte meerstemmige zanglijnen. Slotnummer “Blood like wine” zette dat laatste nog eens extra in de verf.
Dat het festivalseizoen in de (herfst)verlengingen zowel muzikaal als qua opkomst blijft scoren is een trend die wij alvast best weten te appreciëren.

Lize Accoe Herbakkersfestival/Eeklo 13/08/10

2010-08-14T21:43:00.001+02:00

Welke superlatieven hebben we hier nog niet achter de naam van zangeres Lize Accoe, ex-Delavega en nu solo, gezet? Een mens zou beginnen denken dat we er iets mee hebben…
Gisteren was het wederom raak in een goed gevuld (maar niet vol) Heldenpark tijdens de openingsavond van het Herbakkersfestival in Eeklo. Bij aanvang – met openingsgroep Maximum Basie aan het werk – maakten we ons onnodig zorgen over de nog schrale publieksopkomst want in de aanloop naar Accoe raakte de gezellige site toch aardig gevuld. De fanclub – veel volk vermoeden we uit Accoe’s dorp Sint-Laureins, een 5-tal kilometer verderop - had duidelijk een latere bus richting Eeklo gepakt.
Met opener “What have you done for me lately” werden de trossen losgegooid van een stomend uurtje soul en funk waarin niet alleen Accoe zelf maar ook haar 9 koppige begeleidingsband, inclusief 3 blazers, wederom schitterde. Het spelplezier, gelukkig niet boven de gemiddelde vreugdegrens van de Hare Khrisna’s, liep weer in liters van het podium wat de eerste rijen al gauw aanzette tot enkele bescheiden danspasjes. Niet bewegen was immers beduidend moeilijker vonden wij terwijl de van Radio 1 bekende singels “Need some time” en “Singel man” gezwind het Heldenpark werden binnen geschoven naast tal van nummers uit debuutplaat “Me versatile me”. In de zachtere passages en met eindelijk nog eens een beetje zomerse warmte op de thermometer kregen we het vrijdagavond toch ook een beetje koud bij het mooie “Bad timing” en het met een jazzy toets opgesmukte “If I could”. In de samenzang van Accoe met haar achtergrondkoortje volgden vocale hoogstandjes intussen elkaar snel op. Met wat volk uit de persoonlijke entourage van de zangeres aanwezig in het Heldenpark duurde het niet lang of er werd een kleine spruit het podium opgehesen die aan de hand van Accoe eens mocht voelen hoe dat gaat tijdens zo’n live gebeuren. Uit het vuistje zong Accoe gezeten op de rand van het podium een instant verzonnen ode aan het kleine ding, de band viel wonderwel perfect in en – chapeau - nergens leek dit intermezzo ingestudeerd of geforceerd. Het drietal “Still appreciated”, “Don’t believe” en “Time is on my side” reikte in Eeklo moeiteloos tot aan het beste van wat Joss Stone ooit op een concert heeft neergezet en deed bij ons de vraag rijzen waarom deze Lize Accoe het in de zomer van 2010 moest stellen met slechts een handvol concerten. Niet dat ze haar afkomst zou moeten verloochenen maar New York in plaats van Sint-Laureins op dat pasport zou deze dame ongetwijfeld al een eind verderop geholpen hebben.

Lokerse Feesten dag 9 7/08/10

2010-08-08T21:54:00.010+02:00

Paul Weller vond de voorbije jaren (2004 en 6) vlotjes de weg naar het Waaslandse Lokeren. Beide invitaties ontving de modfather allerminst voor de platen die hij op dat moment uit had (wie ze in huis heeft mag ons een gele briefkaart insturen met de titels) maar vooral bij de gratie van zijn rijke verleden. Ditmaal is het echter anders: “No tears to cry” was een ferme hit op Radio 1 en zijn laatste plaat “Wake up the nation” kreeg sterren per strekkende meter in zowat ieder dagblad of muziekmagazine. Alsof dat nog niet genoeg was kon u elders op deze blog al lezen dat zijn AB concert eerder dit jaar eindelijk een einde maakte aan een lange rij slechts matig inspirerende live concerten. Weller vlamde in Brussel als vanouds door een set boordevol hoogtepunten. Voor wij die dachten dat het niet meer voor dit leven zou zijn een verrassing van formaat. Daarmee lag onze weg naar Lokeren helemaal open.
Eer Weller aantrad mochten we The Van Jets nog eens het voordeel van de twijfel gunnen. Overtuigen deden ze al niet eerder dit jaar in de Vooruit en evenmin op Werchter dus Lokeren was – we zijn veel te goed voor deze jongens – hun derde zittijd. Laat het ons gemakkelijkheidshalve zo stellen: een zekere gewenning is ingetreden. We schenken tegenwoordig al gemiddelde aandacht aan het leuke songmateriaal (“Down below”, “Our love= strong”, “Electric soldiers” en de toch verdienstelijke Bowie cover “Fashion”) en nemen er de sterallures van Johannes Verschaeve al ietsje vlotter bij. In Lokeren merkten we nietemin op dat hij al een roadie voor zich heeft die het snoer van zijn gitaar mooi op orde houdt. Mompelend (we kunnen liplezen!) zagen we hem het publiek toespreken met het koosnaampje “Motherf*ckers”. Die laatsten bedankten de Oostendenaars met niets meer dan een beleefdheidsapplaus. Geheel terecht!
Hun opvolgers The Horrors kwamen ook niet verder dan de eerste 5 rijen maar over deze opmerkelijke Britten drukken we ons toch graag iets positiever uit. Hun tweede en laatste plaat “Primary colours” eindigde bovenaan de beste platen van het jaar 2009 volgens het gezaghebbende New Musical Express en kende in de vorm van het ruim 8 minuten durende “Sea within a sea” een geweldige singel. Dat nummer vormde trouwens een overtuigend slot van een fascinerend concert dat ons best kon bekoren. Ook al trok de hemel wat open na een regenachtige zaterdagnamiddag, de barometer wees met The Horrors plots in de richting van donkere postpunk dagen in de vroege jaren 80. Zanger Faris Badwan, die overigens uitstekend bij stem was, deed ons, geholpen door op hol geslagen gitaarklanken, vaak denken aan The Psychedelic Furs. Het lijkt met nog meer fijn singelwerk als “Whole new way” en “Who can say” (beiden bedolven onder een vette synthesizerlaag) niet zo gek om te voorspellen dat deze griezels weleens potten zouden kunnen breken met hun derde plaat.
Na een ‘lifetime achievement’-award in 2006 staat Paul Weller dit jaar in het lijstje nominaties van de Britse Mercury Prijzen voor beste album. Niet abnormaal dus dat die “Wake up the nation” heel wat speeltijd kreeg toebedeeld in Lokeren en – het is tijden anders geweest met zijn nieuwe platen – de spil vormde van een alweer uitstekend concert. Zo waren “No tears to cry”, “Moonshine”, het titelnummer, “Trees” en de geweldige bis “Fast car, slow traffic” stuk voor stuk hoogtepunten in een concert dat zich daarnaast vooral liet kenmerken door alweer een handvol Jam-nummers. Vroeger liep de modfather er in een wijde boog rond, sinds enige jaren wordt met zichtbaar plezier gegrasduind in een onschatbaar verleden ( “Strange town”, “Start!”, “Pretty green” en “Art school”).
Ook The Style Council werd met “Shout to the top” niet over het hoofd gezien. Wie voor de solo-hits naar Lokeren was afgezakt werd ook op zijn wenken bediend: “You do something to me”, “Wild wood” (in lichte trip hop versie) en “Broken stones” passeerden de revue in een meer dan obligate versie. Dat het huidige succes van zijn “Wake up the nation” al in de kiem van zijn vorige plaat zat bewezen “Sea spray”, “22 dreams”, “Empty ring” en het snedige “Push it along”. Het is verbazingwekkend, maar sinds dit jaar de vanzelfsprekendheid zelve, dat Weller en zijn voortreffelijke band dit amalgaam aan stijlen vervat krijgen in één concert. Dat het met deze Weller in bloedvorm - op zijn 52ste - volgende maand ook op Leffingeleuren een mooie avond wordt (17/09) staat nu al vast.

Lokerse feesten dag 2 31/07/10

2010-08-02T14:36:00.008+02:00

Ook al ruikt het in Lokeren met namen als Alice Cooper, Mötley Crüe, Cranberries, Sisters of Mercy, Human League en Therapy? dezer dagen toch een tikkeltje meer dan andere jaren naar vergane glorie, op de verhouding prijs/kwaliteit blijven zij wel het onmogelijk te kloppen zomerfestival van de Lage Landen. Dag 2 kleurde, op een rondje eighties synthesizer pop met The Human League na, geheel Belgisch met Filip Kowlier, Admiral Freebee en Arsenal. Vooral voor deze laatsten hadden we het 15€ toegangsgeld veil om eens te zien en te horen hoe het duo Willemyns en Roan het tegenwoordig stellen tussen twee winterslaapjes door. In 2011 mogen we een opvolger verwachten voor het uitstekende “Lotuk” dat al ruim 2 jaar geleden werd uitgebracht. In Lokeren liet de groep alvast niet in zijn kaarten kijken voor wat de toekomst van Arsenal brengt want niet één nieuw nummer kreeg het goed gevulde plein voorgeschoteld. Het werd dus een rondje publieksfavorieten die zeker naar het einde toe op alsmaar meer enthousiasme werden onthaald. Ondanks dat er in het openingskwartier aardig diende te worden gesleuteld aan het geluid – een euvel dat de ganse avond eigenlijk wat overschaduwde (het was met iedereen wel wat op dit punt) – was het nauwelijks merkbaar dat hier een groep stond die al bijna een jaar lang in pauze is. Gentenaar John Roan en zangeres Leonie Geysel – if looks could kill waren wij er aan – verschenen in Lokeren met een gelukzalige glimlach die deed vermoeden dat ze beiden lang hebben uitgekeken naar dit eenmalige concert. Toen ze beiden in de bissen op de rand van het podium een mooi “Either” brachten, enkel ondersteund met een zacht gitaartje van Bruno Fevery, hurkten ze zo dicht bij elkaar aan dat hun toekomstige studiotijd samen wel eens wat meer zou kunnen opleveren dan een nieuwe plaat. Daarvoor had het duo, samen met een hecht spelende band, al een reeks hoogtepunten neergezet die nog maar eens dik in de verf hebben gezet wat voor een unieke band Arsenal wel is. Waar hun landgenoten Kowlier en “den Admiraal” niet verder komen dan wat lovenswaardig maar weinig origineel knip en jatwerk is Arsenal de groep die vooral live boven zichzelf uitstijgt met het versmelten van wereld(se)muziek en rock. Niet verwonderlijk dus dat Lokeren smulde van hapklare brokken als “Saudade”, “Buy in late”, “Personne ne bouge!” en een (weer) geweldig “Longee”. Hoogtepunt “Lotuk” werd na de toegestane speeltijd en ruim over de klok van tweeën s’nachts zelfs nog eens hernomen voor een publiek dat maar niet aan zijn verzadigingspunt geraakte.
Filip Kowlier had vroeg op de avond hetzelfde gedaan met zijn “Mo ba nin”, toen leek het eerder op een wanhopige poging om toch nog wat schwung te krijgen in een toestromende menigte die meer oog had voor de lange wachtrij aan de drankbonnen dan voor wat er zich op het podium afspeelde. Zijn mix van gezapige reggae en huppelende ska deed het een weekje eerder beduidend beter op de Gentse feesten. Hoe sympathiek en charmant we deze Kowlier en zijn “Otoradio” ook vinden, Lokeren voelde vorige zaterdag niet bepaald aan als Jamaïca bij de Durme.
Admiral Freebee, die tegenwoordig ook de diensten van Kowlier (op de bas) inhuurt, zit voor ons al een tijdje in de hoek met een twijfelachtige live reputatie. Hoe hard we het ook wilden (alle vier zijn platen dragen wij op handen), in Lokeren lukte het weeral niet. In het openingskwartier deed het ons pijn te moeten horen dat fijne singels als “Always on the run” en “Last song about you” zo rommelig in elkaar werden gestoken. Aan de pas gerekruteerde nieuwe gitarist was ook snel hoorbaar dat die met onvoldoende repetitietijd aan de start was verschenen. Tom Van Laere mag dan wel een begenadigd songsmid zijn, voor ons is het een volslagen raadsel waarom hij live telkenmale zijn eigen nummers torpedeert door het op een brullen te zetten. Gelukkig bleef dit irritant trekje achterwege voor een magistraal “Look at what love has done” waarmee de meubelen nog enigszins konden worden gered. Ook “Lucky one” en “Ever present” rekenen we tot de betere van de avond. Nee, deze admiraal was aan het einde geen eresaluut waardig.
Met The Human League haalde Lokeren herinneringen op aan begin jaren tachtig. Dat “Dare” een monument is binnen het synthpop genre staat buiten discussie maar het valt te betwijfelen of ze met de schaamteloze vertoning van afgelopen zaterdag die eer kunnen blijven hoog houden. Phil Oakey, door de jaren nauwelijks ouder geworden, had ruim drie kwart set nodig om er vocaal wat door te komen (godzij dank voor bis “Being boiled”) en ook de knoppendraaiers achter hem leken meer podiumvulling te zijn dan echte muzikanten. Het is onze stelligste overtuiging dat de man links achteraan tijdens het concert zijn ganse mailbox heeft opgekuist. Toen “The Lebanon” (of de tape ervan) werd ingezet konden we onze lachspieren nauwelijks nog bedwingen. De gitarist (!!!) van dienst kwam met spreidstand op de rand van het podium eens demonstreren hoe het moest. Met de zangeressen hadden we dan weer medelijden. Dat we onze jeugdliefde van weleer, Joanne Catherall, op haar gezegende leeftijd nog het podium zien opgeduwd worden in babydoll was er voor ons te veel aan. Ermee ophouden is soms heldhaftiger dan doorgaan.

Gentse Feesten dag 8 24/07/10

2010-07-27T22:19:00.002+02:00

Om gepaste eer te brengen aan een fraai stukje Vlaamse rockgeschiedenis stonden we op de tweede zaterdag van de (wederom druk bevolkte) Gentse Feesten bij Sint-Jacobs voor het concert van The Wolf Banes. Ruim 15 jaar geleden legde de groep al eens de boeken neer maar dit jaar plugden de originele groepsleden terug de gitaar in. De vonk sloeg snel over en resulteerde zelfs in een nieuw album dat dit voorjaar het licht zag. We twijfelen eraan of iemand bij Sint-Jacobs deze voorkennis had want het materiaal dat daaruit tijdens het eerste kwartier werd gelicht was niet alleen van een bedroevende kwaliteit maar leverde nauwelijks respons op. Met een decibelmeter die het volume in een wurggreep hield kreeg de groep ook niet de kans om hun songs de power mee te geven die ze nodig hadden. In een vruchteloze zoektocht naar een oplossing vergat de klankman nagenoeg het ganse uur ook nog eens de basgitaar. Voorman Wimmeke Punk scheen zich weinig bewust van de problemen en werkte zich zelfzeker door een weinig sprankelende set die stilaan opschoof naar de oude hitjes. De herkenning van “Miles away from here” werkte goed op een bijna ingedommeld plein maar legde desondanks pijnlijk bloot dat deze reünie niet het niveau haalt van weleer. Met amper twee concerten op de agenda deze zomer (zegt dit al niet genoeg?) rammelde het samenspel als een werkbak vol oude vijzen en hoorden we Monsieur Paul, 1/3 Triggerfinger en nochtans een muzikant waar wij groot respect voor hebben, niet altijd even secuur soleren. Maar bovenal werkten de songs niet meer: voor “The Clown” – destijds een vinnig singeltje – zien we tegenwoordig circussen eerder leeg dan vollopen en ook “Where is the party?” wees eerder in de richting van onze zetel thuis dan van één of andere stomende fuifzaal. Slotsong “As the bottle runs dry” bracht onze buren prompt op het idee een pintje te gaan halen. We namen het wit schuimend goedje graag in ontvangst om dit ondermaatse (reünie)concert snel door te spoelen.
In galop schoven we vervolgens door naar de Kouter voor de laatste Boomtownavond. Filip Kowlier mocht er voor het slotakkoord van het vijfdaagse festival zorgen want voor vuurwerk hebben ze geen geld deelde de organisator aan een vol plein mee. Tegenwoordig zit Izegem’s fijnste afstammeling (maar met een Gentse domicilie) in reggae, ska en dubsferen. Dat was al merkbaar op zijn laatste plaat maar ook het oudere werk moest er voor zijn huidige live set aan geloven. Zo opende “In de fik” op het slome ritme dat het eerste genre geheel eigen is. Een greep uit “Otoradio” met al vroeg de singel “Mo ba nin” kreeg de Kouter niet op de knieën. Daarvoor was het wachten tot een fraai herwerkt “De grotste lul van ’t stad” en het massaal meegescandeerde “Welgemeende”. Ook met “El mundo kapotio” stond onze barometer overtuigend op feeststemming. Met een wat goedkope overgang van “Min moaten” naar “No woman no cry” deed Kowlier 2 dagen vroeger dan de ganse Feesten al het licht uit op Boomtown. Het concert, dankzij een uitstekende band heel wat verzorgder dan het voorgaande, slaagde er ondanks een klein dipje links en rechts toch in een uur lang te boeien. Gesteund door een horde streekgenoten bleef Kowlier het ganse concert lang in zijn beste Izegems de meute op de Kouter toespreken. Wij zouden in volle Gentse Feesten en met “In de gloria” in gedachten alvast niet geaarzeld hebben om hem te trakteren op ondertiteling.

Rock Werchter dag 4 04/07/10

2010-07-15T20:57:00.010+02:00

De opening van dag 4 werd in handen gelegd van eerbare Belgen The Van Jets (hoofdpodium) en Sweet Coffee (Marquee). Met een teleurstellend concert in de Vooruit drie maanden geleden hadden we er alle vertrouwen op dat The Van Jets de scheve situatie op Werchter zouden rechttrekken. Aanvankelijk (“Down below”) leek dat nog te zullen lukken maar hun kaartenhuisje bleef geen ganse set rechtop staan. Met “The future” zat de groep nog goed op koers richting een grandioze finale maar geholpen door het aangroeiend applaus werd de groep iets te overmoedig. Dit leverde bij momenten niet alleen tenenkrullend gejam op (“Electric soldiers” en “Onawa”) maar inspireerde zanger Johannes Verschraegen (afvegen die oogschaduw!) ook tot alsmaar meer sterallures. Een beetje zichzelf respecterend manager geeft deze kerels een flinke bolwassing!
Helemaal anders verging het Sweet Coffee. De groep compenseerde het vertrek van zangeres Bibi met drie andere en gaf in de Marquee een tot in de puntjes verzorgd concert dat 50 minuten lang Werchter transformeerde tot Ibiza aan de Noordzee. Geen idee wanneer we nog zoveel dansende lijven zo vroeg op Werchter hebben gezien. Het was dan ook moeilijk stil blijven staan bij de opzwepende mix van elektronica en soul waar deze Sweet Coffee voor staat. Enkele ingehuurde MC’s lieten geen stilte onbenut om het publiek, al goed opgewarmd, nog wat extra aan te moedigen. In “Tomorrow” hoorden we ietsje te veel een doorslagje van Groove Armada maar voor het overige heeft Sweet Coffee met songs als “Daylight” en “Alone” genoeg eigen identiteit om een groep te worden met internationale allure.
Met Alice in chains had Werchter streekgenoten van Pearl Jam op de affiche gezet. De groep vecht zich al enkele jaren terug een weg richting succes nadat in 2002 hun voormalige zanger Layne Staley met behulp van heroïne en cocaïne het tijdelijke voor het eeuwige had ingeruild. Gesterkt door een nieuwe zanger, de impressionante William DuVall en een goed onthaalde nieuwe plaat “Black gives way to blue” kwamen de heren zelfverzekerd het podium op. Nochtans stond de groep voor een allesbehalve makkelijke klus. Hun zwaarmoedige songs moesten immers zien stand te houden op een zweterige wei onder een alweer prominent aanwezige zon. Wonderwel lukte het en schoven gaandeweg meer geïnteresseerden richting podium. Verantwoordelijk hiervoor waren feilloze versies van “Them bones”, een werkelijk schitterend “No excuses” en een fel “Man in the box”. Onze buurman vatte dit concert voortreffelijk samen: harde muziek maar “goed gesoigneerd”. We waren eventjes sprakeloos.
Vampire Weekend voelt zich al enkele maanden voortgestuwd in de vaart der volkeren. Enkele singels haalden gezwind de radio, leuke clipjes roteerden goed op uw muziekkanaal en lovende recensies haalden de kranten. Kortom: the next big thing has arrived! In onze nieuwsgierigheid of deze strandversie van Talking Heads het hoofdpodium zou overleven bleven we dan ook – pintje in de hand, goed ingesmeerd, petje op – rustig staan na Alice in Chains. Opener “Holiday” was tot dan toe ongetwijfeld het nummer met de hoogste UV-index. Ook de later in de set gedropte “Cousins”, “A-punk” en “Cape Kod Kwassa Kwassa” deden ons hunkeren naar een greep uit het Thomas Cook Last Minute aanbod. Het afro-gitaartje dat vaak door de songs liep zette bovendien ook nog eens aan tot gezonde lichaamsbeweging maar nu eens zonder Evy Gruyaert er doorheen. Dit Vampire Weekend was in tegenstelling tot vele anderen op het hoofdpodium wel complementair met het weerbeeld. Of dit hen ook een toekomst geeft naar latere Werchters laten we nog wat in het midden.
Toen de affiche van dit jaar nog in opmaak was en de groep met handenvol MIA’s werd gelauwerd lag de weg richting Werchter voor Absynthe Minded al wagenwijd open. De groep rond zanger/componist Bert Ostyn steeg ondanks een zeer verdienstelijk concert in de Marquee niet boven zichzelf uit. Ja, we waren onder de indruk van “My heroics, part one” en ja, “Envoi” verveelt een jaar later nog niet maar gaan we ons het geheel over enkele jaren nog herinneren als die keer in de Marquee? Helaas niet.
Voor Arcade Fire lieten we The Black Box Revelation in de tent links liggen. We kregen er gelukkig geen spijt van. Ook al kampte dit concert met een makke respons (toe te schrijven aan de chronische vermoeidheid?), het kwaliteitspeil lag een uur lang zeer hoog. De passie waarmee de zevenkoppige groep en in het bijzonder het echtpaar Win Butler en Régine Chassagne – de centrale as van Arcade Fire – op het podium stond was ronduit indrukwekkend. Zelden werden we overigens met nieuw materiaal (volgende maand uit!) en voor ons minder courant oud plaatwerk zo naar de keel gegrepen als bij deze Canadezen. Uiteraard gingen de meeste handen op elkaar voor “No cars go” en “Rebellion (lies)” maar beide classics hoefden nauwelijks onder te doen voor het overige wat de groep in petto had voor Werchter. In de nadagen van Werchter stond dit groepje hoog in onze download top 10, een moderne barometer om te zeggen dat dit een hoogtepunt was!
Scoren deed Pearl Jam – ja ja er zijn nog headliners die het kunnen… - zonder één vuurpijltje maar met een handvol verrassende covers (MC5, Joe Strummer, PIL), één oude hymne (“Alive”), een greep uit hun laatste worp (5 sterren voor “The Fixer”!) en een ad random selectie uit alle voorgaande platen. Uit die laatste categorie zijn er altijd die gemist worden (“Black”) maar wat in Werchter de setlist haalde was toch verre van mis (“Corduroy”, “Elderly woman”). De groep verdween al voor een eerste maal van het podium na amper 1 uur te hebben gespeeld. Moesten Vedder en collega’s aan de zuurstoffles of was een buikgriepje de toerbus ingeslopen? We zullen het wellicht nooit weten maar de drie kwartier bissen die ze er achteraan gooiden was wel van uitzonderlijke kwaliteit: het viertal “Got some”, “Given to fly”, “Just breathe” en een verschroeiend “Rearviewmirror” steeg torenhoog uit boven de middelmaat van de reeds gepasseerde toppers. Dat weinigen voortijdig de uitgang opzochten had alles te maken met een memorabel slot. Voor MC5’s “Kick out the jams” kwam Dave Grohl achter drummer Matt Cameron een tamboerijn geselen waarna Werchter collectief de luchtgitaar omgorde en een laatste maal nog eens de stembanden losgooide voor een uitzinnig “Alive”. Dit concert was al minstens de helft van ons combi-ticket waard, de rest kregen we er dus voor een prikje bij.

Rock Werchter dag 3 03/07/10

2010-07-12T20:18:00.005+02:00

Dag 3 leek op papier van start te gaan met een vullertje. In onze verfoeilijke gedachtegang hebben we minstens één seconde stilgestaan bij het idee dat Taylor Hawkins (drummer bij de Foo Fighters) mee op de affiche mocht dankzij het contract van Them Crooked Vultures, de groep met Hawkins’ broodheer Dave Grohl die daags nadien mocht aantreden. Dat deze Hawkins en gevolg echter voor een select opgedaagd groepje ochtendmensen nog verraste ook kwam aan als een regeringsformatie in putje zomer. Hawkins’ solowerk ligt in het verlengde van de Fighters en ook qua stemtimbre is de vergelijking met Grohl snel gemaakt. Live wordt alle aandacht opgeëist door de tegelijk zingende en drummende Hawkins, een lust voor oog en oor. Zijn Coattail Riders spelen wat anoniem in dienst van hem maar zorgden in songs als “Louise” en “Your Shoes” wel mede voor een strak en heerlijk samenspel. Niet slecht voor een vullertje dus.
Het Australische Temper Trap had ons het voorbije jaar verblijdt met enkele fel gesmaakte singels. Eén ervan (“Sweet disposition”) zal de komende decennia ongetwijfeld nog in tal van commercials worden gebruikt want het nummer produceert het soort positieve vibes waar geen mens onbewogen bij kan blijven. Het concert in de Marquee leefde ontegensprekelijk naar dit moment toe. Ook al was hetgeen er aan voorafging niet onverdienstelijk (met het hoge stembereik van Dougy Mandagi als meest opvallende element), het dak ging er pas echt af voor “Sweet disposition”. Bijgevolg zitten deze Temper Trap met een torenhoog probleem: al andere songs geraken niet uit de schaduw van dat ene lied. De groep verliet 15 minuten vroeger het podium dan gepland, voorwaar geen gunstig teken.
Dat Channel Zero terug onder de levenden is mag voor de Belgische metalscène een geschenk gods genoemd worden. Is het immers niet zo dat geen enkel ander Belgische formatie (Killer, Ostrogoth) er ooit is in geslaagd zich binnen dat genre te meten met de buitenlandse concurrentie. Channel Zero dus wel! Het verschil tussen Channel Zero voeger en Channel Zero nu is met of zonder oordopjes nauwelijks te identificeren. De ingelijfde Amerikaanse gitarist Mickey Doling (ex-Soulfly) die de oude vervangt past perfect in het plaatje en legt moeiteloos alle oude songs op hun vertrouwd bedje van noeste en loodzware riffs. We waren - de ‘wake-up call’ van Rock Werchter ’97 indachtig -voorbereid op een snoeiharde en gedreven set maar dat viel al bij al nog mee. De groep kreeg er moeilijker dan verwacht wat vaart in en ook het publiek stond niet klaar om zomaar voor de bijl te gaan. De immer sympathieke Franky De Smet-Van Damme moest flink aandringen om het publiek voor zich te winnen. De verwachting dat de groep op instant succes ging kunnen rekenen werd niet ingelost wat toch even slikken zal geweest zijn na zes uitverkochte AB’s eerder dit jaar. Deze Werchter was beslist geen onverdeeld succes, benieuwd wat de toekomst brengt.
Voor Gossip en in het bijzonder de spitante frontvrouw Beth Ditto was er voor het hoofdpodium heel wat belangstelling. Nog maar net het podium opgewandeld en ze speelde, nog voor er één noot van openingsnummer “Standing in the way of control” was gelost, al meteen in op de vele boodschappen die werden opgehouden door het publiek. Ditto putte er een uur lang inspiratie uit om haar bindteksten op te vullen terwijl de groep zich doorheen een set werkte waar de climax met “Heavy cross” en cover “What’s love got to do wit hit” helemaal op het einde zat. Een mens mag er niet aan denken wat dit zou hebben teweeggebracht in de Marquee een beetje verderop maar op het hoofdpodium kabbelde het – zonder echt te vervelen - wat gezapig verder. Ditto beschikt over een fenomenaal strottenhoofd en puurt daar een stem uit waar processierupsen beslist van op de loop gaan maar het wat schriele geluid – live identiek als op de plaat – heeft om echt te imponeren misschien toch dat tikkeltje meer peper nodig.
In de tent vielen we na Gossip pardoes in een geheel ander universum. Daar stond immers, naar we vermoeden als vieruurtje voor liefhebbers van zwaardere gitaren (tussen Channel zero en Rammstein), de progressieve rock van Porcupine Tree op het menu. Met een overweldigende sound en muziek die gelukkig graag buiten de lijntjes kleurt van een genre dat al eens zwaar op de maag kan liggen maakten deze Britten heel wat indruk. Zanger Steve Wilson ziet er nog altijd uit alsof hij pas zijn bachelor diploma heeft binnengehaald en zijn collega’s zijn evenmin een toonbeeld van stijl maar speltechnisch imponeerden ze des te meer. Het fascinerende “Way out of here”, met beelden van de clip achter de groep geprojecteerd, hield ons minutenlang in de ban. Ook slotnummer “Blackest eyes” had de Marquee tot de laatste noot in zijn greep. Een pluim voor wie het aandurfde deze groep op de affiche te zetten.
Na een memorabele avond in de Gentse Vooruit eerder dit jaar was het wat afwachten of Florence & The Machine dit nog eens zouden kunnen overdoen op Werchter. Grote twijfels dat er iets moois op stapel stond voor de Marquee hadden we niet en evenmin de duizenden die met ons stonden te wachten tot aan openingsnummer “Howl”. Het warme onthaal bij de aanvang sprak boekdelen: dit was een concert dat met stip door velen was aangeduid in het programmaboekje en terecht. Geen enkel concert doorheen het ganse weekend gaf zo een verpletterende indruk. Florence dartelde over het podium als de eerste de beste bosnimf, klom vocaal naar ongekende hoogten en bewees en passant ook nog eens een geweldige frontmadam te zijn die een publiek (‘size doesn’t matter’) uit haar hand kan doen eten. Voor “Dog days are over” liet ze tot ver buiten de Marquee iedereen op en neer springen alsof het een zuiverend ritueel was. Nauwelijks bekomen herhaalde zich even later dezelfde oefening maar dan zonder dat Florence er om moest verzoeken tijdens een glorieus “Rabbit heart”. Tussendoor passeerde ook het nieuwe “Strangeness and charm” dat in Werchter zijn live première kreeg en het beste doet vermoeden voor een fantastische toekomst. Nog niet duidelijk? Florence & The Machine was Rock Werchter 2010!
Omstreeks half negen werd te midden van een kleurrijk kermisdecor P!nk – echte naam Alecia Moore – vanuit een metershoog opgehesen kooi naar beneden gelaten; het begin van 75 minuten “Funhouse”. Na Green Day een dagje eerder waren we dus overduidelijk vertrokken voor het tweede Werchter circusmoment. Al had P!nk ons vroeger al overtuigd door een concert lang ook te kunnen boeien zonder extra toeters en bellen, in Werchter (en op het bureau dat haar toernees in elkaar knutselt) stond er dit keer geen maat op. Van het rijtje stunts (de eerste hebben we al vermeld, vervolgens met een reusachtige bol over het publiek rollen om zwevend boven het voorste deel van de Werchter-wei te eindigen) dat het productieteam dit keer had bedacht moest echt wel iedereen paf van staan. Groot nadeel van dit spektakel is dat de muziek helemaal naar het achterplan werd verdrongen en geen mens nog opmerkte dat “Who knew” overtuigend was gezongen en “Dear Mr. President” helemaal ontdaan van al die franjes het ‘Welterusten meneer de president’ van deze generatie is. Tot overmaat van ramp stonden in het script van deze vertoning ook nog eens twee straal overbodige covers ingeschreven (“My generation” van The Who en “Basket case” van Green Day) en werd het concert 15 minuten voor zijn einduur afgeblazen. Het vergt veel te veel adoratie om dit alles nog door de vingers te zien.
Het podium werd nadien stormenderhand ingenomen door het pyroteam van Rammstein om een uur later het zorgvuldig aangelegde mijnenveld (liefst) één voor één te laten afgaan. “Rammlied” opende de festiviteiten en de groep denderde vervolgens zonder al te veel ‘bla bla bla’, maar des te meer ‘boem boem boem’, door naar “Wiener blut”. We stonden er bij en keken ernaar, enigszins onbegrijpend dat een groep zoveel succes oogst met muziek die ons in het beste geval alleen nuttig lijkt bij het droppen van een nieuw peloton soldaten boven Afghanistan. Tot nader order is Werchter nog altijd geen oorlogsgebied.

Rock Werchter dag 2 02/07/10

2010-07-08T00:08:00.003+02:00

Vrijdagmiddag – het kwik was al ver boven de kaap van 30° - waagden Customs hun kans op het hoofdpodium met uitsluitend werk van debuut “Enter the characters” en één Joy Division cover. Net als op het maatpak van zanger Kristof Uittebroek was door het hechte samenspel ook op de songs geen plooitje meer terug te vinden. Met de singels netjes verdeeld over hun speeltijd speelde de groep duidelijk op veilig. Enigszins gehypothekeerd door een loden zon speelden Customs een niet onverdienstelijk concert dat jammer genoeg niet dezelfde zeggingskracht had als hun clubconcerten eind vorig jaar. De landgenoten van Balthazar verging het in de Marquee stukken beter. Dit groepje met als uitvalsbasis het West-Vlaamse Kortrijk charmeerde met ingenieuze popmuziek die grossierde in heerlijke melodieën en was daarmee, geholpen door de samenzang van vier leden, een streling voor onze oren. Het dwingt respect af dat de groep erin slaagde een prima beurt te maken met het materiaal van hun pas verschenen debuut “Applause” en dus zonder hun oudere én herkenbare singels “Lorraine” en “This is a flirt”. Op The Morning Benders waren we nauwelijks voorbereid. Verder dan het feit dat het een Amerikaanse indie-band betrof waren we voor aanvang van hun set in de Marquee niet geraakt. Een onbevooroordeelde kennismaking dus. Sofie Lemaire durfde in haar aankondiging zelfs gewag te maken van de herboren Beatles maar dat leek na afloop ferm overdreven. De groep klonk op hun best als de Arctic Monkeys maar dan zonder prik. Onbemind blijft aldus (voorlopig) onbekend.
Als een levende legende als Bruce Springsteen dweept met een groepje dan spitsen wij alvast de oren. Bijgevolg stonden we flink vooraan om live kennis te maken met The Gaslight Anthem. Dat The Boss zijn oog heeft laten vallen op dit viertal is niet geheel toevallig: de groep laat zich immers smaken als de jonge E-street band in een kruisbestuiving met The Clash. Voorman Brian Fallon – sympathieker hebben we ze niet gevonden in Werchter - heeft bovendien de gave om een publiek (groot of klein) uit zijn hand te laten eten. In de Marquee zag je per nummer (een hele hap uit de nieuwe uitstekende plaat “American slang”) het succes van de groep toenemen. Tegen slotnummer “The backseat” was de gehele tent in de overtuiging een man, een groep en een concert gezien te hebben waar over jaren – wanneer de groep veel grotere podia zal aandoen – nog eens naar kan gerefereerd worden.
Met Corinne Bailey Rae op de affiche van de Marquee namen de programmamakers een groot risico. Het frêle dametje met de prachtige stem en vederlichte liedjes leek op papier immers allesbehalve voer voor op een festival. Reeds bij haar eerste tussenkomst na een fraai “Paris nights, New York mornings” liet ze, niet meteen blakend van zelfvertrouwen, dit ook horen. Niettemin kregen we een uur lang genietbare soul pop voorgeschoteld met Rae in een glansrol. Ook band en drummer (die in profiel stond opgesteld) gaven een technisch superieure indruk. Ons eindoordeel is dus mild: enigszins miscast op een festival als Werchter maar geenszins met de billen bloot deze Corinne Bailey Rae.
De tent liep helemaal vol voor de op Hawaï geboren Jack Johnson, een Amerikaanse singer songwriter waar ons land (na een AB club concertje in 2002) maar liefst 8 jaar op heeft moeten wachten. De ontvangst was navenant. Vrouwen stonden rijen dik vooraan met huwelijksaanzoeken en achter hen (in ruggensteun?) al evenveel devote mannen. Zowaar alle songteksten leken voor de aanwezigen parate kennis wat met veel handgeklap tijdens, en oorverdovend applaus tussen de nummers leidde tot een bijzonder sfeervolle gebeurtenis. Alleen vonden wij het niveau van de aangevoerde songs eerder middelmatig. Door steeds weer hetzelfde gezapige ritme aan te snijden lijken ze bovendien ook nog eens inwisselbaar met elkaar. Met “If I had eyes” en “Better together” steeg het feel good-peil echter tot ongekende hoogten in de Marquee; voorwaar ook een prestatie waar Johnson voor mag geëerd worden.
Na Vorst (november vorig jaar) en de Lotto Arena (dit voorjaar) was de climax voor de Editors voorzien op Werchter. Op een zuchtje van de echte headliner op vrijdag (ze moesten alleen Green Day laten voorgaan) kregen de heren uit Birmingham het toch voor elkaar om de volle weide voor hen te doen rechtveren. In een concert dat jammer genoeg iets te weinig volume meekreeg op de weide knoopten de Editors een rij klassiekers aan elkaar waar menig Werchter groep alleen maar likkebaardend kan van dromen. Het voorspelde hoogtepunt zat in “Papillon” maar wij genoten nog meer van oudje “All sparks” en het solo door Smith gebrachte “No sound but the wind”. De verrassing was er voor ons een beetje af, het concert piekte minder dan sommigen u graag zouden doen geloven maar als tussenstap naar de gele trui in het peloton was dit een meer dan geslaagde ritoverwinning. Afspraak bovenaan de affiche op Rock Werchter 2012!
Green Day had in 2004 hun festivalwaarde in Werchter al eens bewezen. Met een concert dat dit jaar qua showgehalte in de weegschaal zou worden afgewogen met Rammstein en P!nk gooide het trio zich op vrijdagavond vol overgave in de strijd. Zowat ieder slotakkoord van de groep ging gepaard met een vuurpijl of 10 en zanger Billy Joe Armstrong vuurde het publiek aan met vele soms licht irriterende “Come on Belgium”-s. Wanneer op de koop toe ook nog een horde bakvissen op het podium werden gehesen om songs van zang te komen voorzien werd het pas echt potsierlijk. Hier werd de grens tussen concert en circus pijnlijk overschreden. Een mens vergat er bijna de muziek bij. Nochtans schotelde Green Day ons een indrukwekkende rij hits voor die de lange setlist (2,5 uur!) goed op de been hielden. Wie een bisronde met “American idiot”, “Jesus of Suburbia”, “When september ends” en “Time of your life” kan neerzetten verdient méér dan verketterd te worden door de goede smaak politie. Eigenlijk was het dus niet meer dan logisch dat een groot deel van de wei tot een eind na middernacht geamuseerd bleef hangen op de wei voor dit olijke trio pretpunkers. Goed fout dus maar lang zo slecht nog niet.

Rock Werchter dag 1 01/07/10

2010-07-06T13:03:00.009+02:00

Ook dit jaar zat Rock Werchter wat cijfers betreft in vele segmenten weer aan het plafond. Wat opkomst betreft duldt het festival al enkele jaren geen concurrentie meer (dagelijks 80000 en lang op voorhand uitverkocht) alleen qua temperaturen kon het Brabantse festival nog enkele records doen sneuvelen. Voor wij die dachten dat het de voorbije jaren al enkele keren flink puffen was kwamen er nog een handvol graden bij. Op zaterdag ging het kwik naar 37°. Gewapend met zonnecrème en pet ondernamen we desondanks toch een poging om tijdens 4 festivaldagen het beste uit de affiche te halen.
Ook al kwam die neger van De Jeugd Van Tegenwoordig nog zo hard, echt ongeduldig om door de controle aan de ingang en vooraan het hoofdpodium te geraken werden we er niet van. Iets meer enthousiasme konden we aanvankelijk nog opbrengen voor het opnieuw herenigde Skunk Anansie. Dame Skin, half zangeres half sirene, heeft haar inmiddels verloren gelopen solocarrière terug ingeruild voor het collectief van weleer. Halverwege de jaren negentig was dit zowat het spannendste wat er op een podium te vinden was, op deze Werchter editie leek het meer een onaangenaam anachronisme te zijn. Songs als “Selling Jesus” en “Charlie Big Potato” mochten wat ons betreft in het decennium van afkomst gebleven zijn. In tegenstelling tot op het hoofd van Skin stond er op het songmateriaal dus wel al haar op. Jammer. Nieuw en verfrissend, daar waren we voor naar Werchter getrokken en in de vorm van The XX werden we op onze wenken bediend. Het broze materiaal van hun titelloos debuut bleef wonderwel overeind op een festival. Nummers als “VCR” en “Islands” bleken meer dan we hadden gedacht bestand tegen het daglicht en ontlokten, tot grote verbazing van zangeres Romy Madly Croft, euforische reacties in de Marquee. Ook euforie maar dan in een iets mildere vorm was er te merken na het concert van het Texaanse Midlake dat in de tent aan The XX was voorafgegaan. Onze vlucht van Skunk Anansie bracht ons in een wereld waar vier gitaren mooi in elkaar haakten, meerstemmigheid nooit ver weg was, nummers gegarandeerd eindigden in een heerlijk aanzwengelende jam en zelfs de dwarsfluit terug een plaats kreeg toebedeeld. Uit het handvol sterke songs dat we nog meepikten riep “Rulers, ruling all things” overigens een sterke Neil Young verwijzing op. Op andere momenten durfden we ook al eens aan (de betere) Radiohead denken. Toch geen referenties waar een mens zich moet over schamen.
Met het concert van de Stereophonics dat er op volgde schoot de groep zichzelf lelijk in de voeten. Voor fans van het eerste uur (u mag er ons bijrekenen) was het smullen geblazen met een setlist die ook alle oude platen eer aandeed maar de jongere generatie Werchter gangers kreeg songs als “Local boy in a photgraph” en “Just looking” heel wat moeilijker verteerd. De groep liet onbegrijpelijk Afrekening hit “Innocent” links liggen en kon slechts bij “Maybe tomorrow” (opnieuw een pareltje) en slotnummer “Dakota” rekenen op de volle appreciatie van de wei die ze voor zich hadden. Uitstekend concert maar een gemiste kans om nieuwe vrienden te maken.
Muse daarentegen – vijfde maal Werchter intussen –haalden uit hun rijke catalogus wel tal van publiekslievelingen. Het begon met een indrukwekkend “Uprising” en eindigde in de bissen met (op maat van onze persoonlijke voorkeur!) “Plug it baby” en “Knights of Cydonia”. Tussenin zat een (geluidstechnisch en visueel) perfect concert op maat van de grote massa. We voelen ons haast schuldig door te stellen dat de griezelige perfectie van dit trio (live plus één) ons een tikkeltje koud liet. Daarmee willen we absoluut geen afbreuk doen aan wederom geweldige versies van “Feeling good” en “Time is running out”.
Het slot van dag 1 werd in handen gelegd van Faithless die wederom hun beproefde recept lustig konden botvieren op een welwillende massa. Verwachte apotheose was een lichtjes hertimmerde versie van “Insomnia”. Helaas moesten we andermaal vaststellen dat de groei van het succes van de groep omgekeerd evenredig is aan de creativiteit waarmee ze hun songcatalogus verder hebben uitgebreid. Vele nummers verklappen immers een afgeleid procédé van ouder werk of zijn, wanneer ze ervan afwijken, te middelmatig. Een zesde (!) keer Faithless op Werchter was dus wel een feestje maar eentje zonder glans.

Crowded House Vorst-Nationaal (club) 18/06/10

2010-06-20T07:49:00.003+02:00

We hadden voorafgaand aan onze trip naar Brussel even gesnuisterd in onze archieven. Het was van 1994 (en een vorig leven) geleden dat we de groep rond Nieuw-Zeelander Neil Finn nog aan het werk hadden gezien. In navolging van hun toenmalige vierde plaat “Together alone” stonden ze dat jaar ook in de hoofdstedelijke concertzaal met op dezelfde avond Melissa Etheridge er bij. In jaren 90 dividenden een dubbelaffiche van goudwaarde. Sinds die tijd is er (persoonlijk) veel en tegelijk ook (muzikaal) weinig veranderd. De groep legde er twee jaar later het bijltje bij neer om 10 jaar verder, en in de nasleep van het overlijden van drummer Paul Hester, zichzelf nieuw leven in te blazen. Het oude spoor van fijngeslepen popmuziek trokken ze feilloos door op hun twee post-reünie platen: “Time on earth” uit 2007 en het nieuwe, nog maar pas in de rekken gearriveerde, “The intriquer”.
Daarvan werd al vroeg op de avond singel “Saturday sun” op een half Vorst-Nationaal (dat bedoelen ze met het toevoegsel ‘club’) losgelaten. Met de klankbalans zat het bij de start niet perfect maar de (toch) glasheldere en prominent aanwezige stem van Finn redde moeiteloos een song als “World where you live” van de ondergang. In een licht broeierige zaal met veel gedimd licht en sfeervol verlichte figuurtjes (twee ganzen, een hertenveulen en een paddestoel!) zat het wat gezelligheid betreft wel snor in Vorst. Al gauw fantaseerden we daar een knetterend kampvuur bij want de groep koos mooi verdeeld over de ganse avond resoluut voor vele meezingmomenten. Nauwelijks een kwartier ver in de set viel alles voor het eerst mooi samen in een langgerekt “Private universe”. De vervanger van de betreurde Paul Hester, Matt Sherodd, mocht in een “spacy” tweede luikje van het nummer heerlijk voluit gaan op zijn drumvellen. Ook multi-instrumentalist Mark Hart speelde zich meermaals op verbluffende wijze in de kijker. Al jaren vult deze man het gat dat bij Supertramp is geslagen door het vertrek van Roger Hodgson maar bij Crowded House klopt zijn muzikale hart naar onze mening net een tikkeltje sneller. Qua aantal hits achter hun naam lijkt de discografie van Crowded House op het uitslagenblad van de voorkeurstemmen voor Bart De Wever. Vele van hun songs zitten inmiddels verankerd in het collectieve muzikale geheugen en zullen daar ongetwijfeld nog vele generaties blijven zitten. Met een bijna Beatle-achtige precisie treffen songs als “Into temptation”, “Don’t dream it’s over”, “Sister madly”, “Distant sun”, “Fingers of love”, “Four seasons in one day”, “Fall at your feet” en “It’s only natural” keer op keer raak. Zelfs zonder jaarlijkse smeerbeurt bolden ze allemaal vlotjes doorheen een concert dat alsmaar warmer aanvoelde. De schrik dat het nieuwe werk zwakker zou uitvallen in de concurrentie met de vele klassiekers bleek op basis van een handvol songs uit de twee platen (“Say that again” en “Archer’s arrow”!) geheel ongegrond. Met Finn het meest aan de micro werden er tussen de nummers door grapjes per strekkende meter gemaakt. De roep om een eerste minister (op de vraag hoe het met ons was) leverde niet alleen een halve maar grotendeels van de pot gerukte song op maar bleef als running gag de ganse avond meegaan. Wouter Deprez heeft aan Finn te duchten concurrentie, zoveel is zeker. Met trots noteerden we ook een handvol persoonlijke favorieten die niet alleen sterk voor de dag kwamen (“Whispers and moans”, “Locked out”) maar in één enkel geval, “Message to my girl”, zelfs een glansrol vervulde. Neil Finn bracht het oude Split Enz nummer solo vanachter de piano en legde daarmee alle 4000 aanwezigen het zwijgen op. We zijn er van overtuigd dat zelfs de wc-madam in Vorst bij zoveel schoonheid eventjes de zeemlap tot stilstand zal hebben gebracht.
Met een extra lange bisbeurt die eindigde met het refrein van “Better be home soon” gezongen door een zaal die tot het laatst bezette zitje was ingepalmd nam Crowded House na ruim 2 uur afscheid. Ondanks niet terugbetaalbaar door de mutualiteiten toch een concert waar een mens alleen maar beter van wordt. Mocht Di Rupo het laten afweten dan dragen wij Neil Finn voor als eerste minister!

Kasabian AB/Brussel 31/05/10

2010-06-02T19:52:00.003+02:00

Nu Liam en Noël met elkaar niet meer door één deur kunnen heeft de Britse natie zich collectief achter Kasabian geschaard. Terwijl afgelopen maanden de groep in eigen land een trofeeënkast vulde voor hun derde plaat “West ryder pauper lunatic asylum”, de titel refereert naar een psychiatrische kliniek, mag het succes in de rest van de wereld eerder als miniem worden bestempeld. Hun muziek bevat nochtans genoeg festivalvitaminen om een massa van de grond te krijgen, getuige daarvan enkele tientallen filmpjes op You Tube.
Met de steun van een buslading Britten hielpen we afgelopen maandag alvast mee om de Brusselse AB helemaal te doen vollopen in de hoop dat de groep hierdoor extra gemotiveerd zou zijn om nog wat zieltjes te komen bijwinnen. In de aanloop naar Kasabian serveerde de AB ons in de vorm van Rock Rally finalisten The Sore Losers alvast een aardig voorprogramma. In de groep, ontstaan uit de resten van het Limburgse El Guapo Stuntteam, hoorden we invloeden van The White Stripes (in de hoogte zou zanger Jan Straetemans wel eens de concurrentie aan kunnen gaan met Jack White) en Led Zeppelin. Een nummer als “Beyond repair” sprong er wat ons betreft alvast uit en doet verhopen dat hun groepsnaam geen ‘selffulfilling prophecy’ zal worden.
Dat een groep als Kasabian niet in de wieg gelegd is om een stelletje losers te worden getuigt hun van branie overlopende attitude. Voor minder dan een geweldig concert was de groep uit Leicester duidelijk niet afgezakt naar onze hoofdstad. We schatten dat er aan het plafond van de AB een halve truck lichten was opgehangen waarmee heel wat concertmomenten nauwelijks met open ogen waren te aanschouwen. ‘Trop’ was op dit punt misschien toch ietsje te veel al onderstreepte het voor ons vooral de gewenste grootte van de groep. Dat ze het waard zijn, daar viel na afloop niet over te twijfelen. Bij opener “Fast fuse” ontketende zich het soort publieksvervoering die nog het best te vergelijken valt met wat er gebeurt in een supportersvak van een winnende voetbalploeg. Niet toevallig verkopen ze in de Kasabian merchandising stand dan ook voetbalsjaals. “Shoot the runner” en “Processed beats” halen het beste van The Stone Roses en Primal Scream terug naar boven terwijl oude Small Faces rondwaren in het half akoestische “Thick as thieves”. Geen wonder dus dat Kasabian met deze volbloed Britse referenties al hun landgenoten achter zich kunnen scharen; nu enkel nog de rest van de wereld. Uit hun laatste plaat haalde Kasabian een hele hap: al vroeg in de set viel het onweerstaanbare “Where did all the love go” en zweepten “Underdog” en “Vlad the impaler” een welwillende zaal nog meer op dan eigenlijk nodig was om achteraf van een geslaagde avond te kunnen spreken. Om er in de voorste rijen nog wat animo in te blazen zweefde er tijdens “Club foot” zelfs nog eens een crowdsurfer door de AB. Zanger Tom Meighan, drie kwart van de avond met zonnebril op, meet zich het soort arrogantie aan dat net niet begint te irriteren. Zijn handgebaar om wat meer publieksrespons – nauwelijks nodig by the way - was van het soort waarmee je onder vechtersbazen gegarandeerd van je gebit wordt ontdaan. Het vele applaus van de groepsleden aan het adres van een kolkende AB was dan weer het levende bewijs dat we hier allerminst met gevaarlijke jongens te maken hebben. In de bissen was het feest compleet met een oververhit “Fire” en (we hebben ze geteld) 2 halve pinten door het luchtruim van de zaal. Voor “Lost souls forever” (opgedragen aan Dennis Hopper en Gary “Arnold” Coleman) zette de AB het op een samenzang die ook voor ons nog nazinderde tot een eind ver op de E40 huiswaarts.
We voelden onderweg de aandrang om wat sjaals uit ons autoraam te hangen alsof we net de beker in Brussel hadden gewonnen (en als Gentenaar weten we nog goed hoe zoiets voelt). Mocht er nog plaats zijn op een zomerfestival: dit is de te boeken groep!

Clapton & Winwood Sportpaleis/Antwerpen 23/05/10

2010-05-24T21:54:00.002+02:00

Met het palmares van beide heren samen valt makkelijk een kamerbreed tapijt te vlechten waarmee vast en zeker het ganse Antwerpse sportpaleis van vloerbekleding kan worden voorzien; het hoeft dus helemaal niet te verwonderen dat in het jongste pinksterweekend die zaal tot het laatste zitje was volgelopen voor een onderonsje met Eric Clapton en Steve Winwood. Samen maakten ze ooit deel uit van Blind Faith, een groep waarvoor ze in de late jaren zestig al de term supergroep hadden bedacht, en sinds enkele jaren vertoeven ze opnieuw graag in elkaars gezelschap voor wat we gemakkelijkheidshalve een duoconcert zullen noemen. Wanneer we het Antwerpse sportpaleis binnenwandelden met het vooruitzicht van deze heren – laat ons wel wezen: 2 levende legenden - op één podium te zullen aantreffen overviel ons toch een soort opwinding die ons niet wekelijks te beurt valt. Niet onlogisch dus dat we, ook al hadden de geluidstechnici bij aanvang van het concert wat last met het beton van de zaal, het kippenvel per strekkende meter over onze rug voelden lopen tijdens opener “Had to cry today”. Het scheelde niet veel maar de tranen rolden net niet van onze wangen toen Clapton zich wat los speelde in het type gitaarsolo waar zelfs luchtgitaristen (waartoe u ons mag bijrekenen) niet durven aan beginnen. Winwood geraakte in de eerste helft van het concert, ook deels geplaagd door een zwakke microfoon, aanvankelijk wat moeilijk uit de schaduw van slowhand Clapton. “Presence of the lord” kreeg daardoor – we moeten streng zijn – geen dikke tien maar een negen. Onder dat laatste cijfer (een Olympisch minimum voor heren van deze stand) werd er in Antwerpen overigens geen song afgeleverd. “After midnight” stak al vroeg de neus aan het venster en ook “Glad” en het gezwinde “Well allright” zat het duo aangevuld met enkele klasbakken van sessiemuzikanten als gegoten. Ondanks dat Winwood ook onder eigen naam een meerdelige hitbox op zijn C.V. heeft staan beperkte de selectie voor deze avond zich tot een verrassend “While you see a chance”. Onnodig hier aan toe te voegen dat Clapton het nummer lardeerde met (alweer) een hemelse gitaarpartij. Toen de heren zich opmaakten voor een akoestisch intermezzo voelden we al gauw dat qua magische momenten de gemiddelde David Copperfield show hier ver achter zich zou worden gelaten: “Driftin’ blues”, “Layla” en “Can’t find my way home” waren ronduit fantastische momenten die wat ons betreft tot in de eeuwigheid mochten worden gerekt. Net ervoor had Winwood nog geschitterd in “Georgia on my mind”, een nummer die vele versies kent maar hier eentje meekreeg die vele andere tot doorsnee herleidt. Alhoewel origineel uit 1930 (van een illuster duo genaamd Carmichael en Gorrel) kende deze ode aan de vrouw of de staat Georgia vooral succes 30 jaar later door Ray Charles. We dachten dat de heren van leeftijd tussenin wel even op adem hadden willen komen (en wij met hen mee) maar Clapton en Winwood bleven in een concert dat de twee uur overschreed de hoogtepunten aan elkaar rijgen. De qua belichting sobere maar stijlvolle avond eindigde met “Cocaine” van JJ Cale en na heftig aandringen van het sportpaleis met bis “Dear Mr. Fantasy” van die andere oude supergroep waar Winwood deel van heeft uitgemaakt: Traffic. Al die tijd brachten videoschermen secuur alle Clapton solo’s in beeld net als die van collega Chris Stainton op piano en toetsten, een man die touwens in meer dan één nummer niet onopgemerkt bleef.
Ook al zit de meerwaarde van deze avond vooral aan de zijde van Winwood – in het kielzog van Clapton staat hij voor een veel groter publiek – deze hernieuwde samenwerking van twee mensen die omwille van hun unieke stemgeluid en bovenaards gitaarspel reeds bij leven worden toegevoegd aan de geschiedenisboeken klonk ons in Antwerpen alvast als een wel gemikt schot in de roos. Na Paul Weller op maandag zaten we dus ook zondag laatstleden op de juiste plaats op het juiste moment.

Paul Weller AB/Brussel 17/05/10

2010-05-22T19:14:00.005+02:00

Paul Weller bracht ruim een maand geleden een nieuwe plaat uit die vanuit alle windhoeken fel bejubeld werd omwille van zijn gedurfde en veelzijdige aanpak. Het werkstuk is met 40 minuten speeltijd relatief kort maar bestrijkt in dat tijdsbestek wel alle stijlen die hij in het verleden reeds heeft aangeraakt. Met een man die voorheen aan de wieg van de punk stond (The Jam), erna de jaren 80 met soul en jazz inkleurde (The Style Council) en gedurende de jaren 90 vaderlijk op kop liep in de Britpopscene, levert dat een plaat op die het begrip diversiteit tot een muzikale kunstvorm verheft. “Wake up the nation” is de zoveelste mijlsteen in een loopbaan die inmiddels meer classics telt dan regendagen in dit vochtig tochtgat aan de Noordzee.
Lichtjes aangemoedigd door dit hernieuwd enthousiasme voelden ook wij vorige maandag, na jaren trouwe aanwezigheid op Weller concerten, eindelijk nog eens wat spanning rond een op stapel staand uitverkocht concert van hem. De voorbije jaren was het immers door middelmatiger platenwerk en dito concerten vaak net andersom. In het voorprogramma troffen we, net als bij één van Weller’s voorgaande afspraken, nog maar eens het Nederlandse Moke aan. Deze band met weliswaar enkele verdienstelijke songs (“Switch”, “Love my life”, “Here comes the summer”) en een feilloze technische bagage loopt al enkele jaren in de schaduw van de meester mee. Met een zanger die kan doorgaan voor een Liam Gallagher lookalike en een gitarist met een Weller kapsel – de immer sympathieke Phil Tilli - lijkt Moke echter wanhopig op zoek naar een eigen gezicht; het vinden ervan zal een conditie sine qua non zijn voor het verdere bestaansrecht van deze band. Misschien helpt een hoge stek en goede beurt op Pinkpop over enkele weken hen ook al wat verder. In de AB, voor een zaal die aan het vollopen was, deden ze het alvast niet onaardig.
Zoals vooraf op de lcd schermen van de zaal geafficheerd liep Weller om stipt kwart voor negen het podium van de AB op voor een luid en heftig “22 dreams”. De geluidstechnici waren duidelijk verwikkeld in een flirt met het toegelaten maximum die zelfs nog wat werd aangehouden in nummer twee van de avond: een fors “Changing man”. Weller oogde gefocust en dirigeerde het concert zonder al te veel ademruimte tussen de songs in de richting van een eerste duo overtuigende nieuwelingen: “Moonshine” en “Up the dosage”. Zijn solo-debuut “Into tomorrow” uit 1991 passeerde in een verrassend nieuw funky jasje en het van “Stanley road” geplukte “Porcelain gods “ hield zich deze keer wel binnen psychedelische grenzen. Ook de begeleidingsband (in onveranderde bezetting) leek qua samenspel en sound een forse stap vooruit te hebben gezet in vergelijking met het bezoek aan het Brugse Minnewaterpark vorige zomer . En ondanks een alweer uitgestelde rookstop zong Weller toch nog zuiver en toonvast in het warme “All I wanna do” en het ook voor groot orkest geschikte “Empty ring”. De grillige Weller negeerde echter beide singels van zijn laatste plaat maar bracht in de AB minstens evenwaardig plaatmateriaal als “Trees” en “Fast car/slow traffic”, een song die onder het aanwezige publiek vast en zeker het oude Jam-keurmerk met zich meekrijgt. Nooit stond Weller trouwens dichter bij zijn eigen legendarische trio dan nu want na een wervelend gebracht “Shout to the top” schoof hij twee verrassende Jams songs uit het uitstekende “Sound affects” de AB binnen. “Pretty green” en “Start!” klonken minstens even vurig als in hun eigen hoogdagen anno 1981. Met nog maar net de zestig minuten overschreden verdween Weller terug de coulissen in. In een eerste bisronde pakte de nu 52 jarige modfather uit met een trio’tje akoestisch waarvan “Everything has a price to pay” als absoluut hoogtepunt mag worden weerhouden om, na alweer een korte onderbreking, de gitaar terug te omgorden voor het 33 jaar oude en nog steeds venijnige “Art school”. Met een zinderend “Scrape away” kwam onze Jam-teller zelfs op 4 stuks te staan. Een mooi “Pieces of a dream” tenslotte mocht, met fraai gitaarspel van Steve Craddock, de avond besluiten. We laten, om een lange oplijsting te vermijden, hier zeker nog een handvol klassesongs van deze avond onvermeld maar ons punt hebben we inmiddels wel gemaakt denk ik: dit was een gedenkwaardige avond die halfweg competitie nu al hengelt naar de titel van ‘concert van het jaar’ . Dit “Wake up the nation” offensief geeft ons het zalige gevoel dat ten huize Weller de rustige vastheid van de voorbije jaren eindelijk heeft plaats geruimd voor de opwinding en het vuur van weleer. Het zal geen toeval zijn zeker dat hij recent een nieuw lief aan de haak heeft geslagen…

Hannelore Bedert CC De Stroming/Sleidinge 29/04/10

2010-05-03T22:44:00.004+02:00

Twee jaar geleden snoerde de toen 24-jarige debutante Hannelore Bedert een vol Antwerps sportpaleis de mond met enkele songs uit haar later te verschijnen debuut “Wat als”. Het was één van de schaarse hoogtepunten tijdens een editie van de Nekka-nacht rond centrale gast Bart Peeters. Intussen hebben enkele van haar liedjes de weg gevonden naar de radio en is ze goed vertegenwoordigd op de kalenders van onze Vlaamse culturele centra. Enkele dagen terug deed ze met volledige begeleidingsband (ze is ook te boeken zonder) De Stroming aan te Sleidinge. De zaal zat op een handvol zitjes na vol voor Bedert.
Met nog één dagje te gaan op onze werkweek hadden we ons die donderdagavond ingesteld op een rustige, lichtjes onderuitgezakte, luisteravond in de fraaie zittribune van Sleidinge. Het werd veel meer dan dat.
Bedert maakte haar intrede met “Ier ben ik”, een quasi akoestische song die ons naast een eerste dosis West-Vlaams ook al voorzag van een stevige scheut melancholie. Even vreesden we te hebben ingeschakeld voor een uurtje Radio Deprimo maar Bedert veegde zo’n rampscenario in de eerstvolgende bindteksten meteen van het podium. Met een (letterlijk) sprekend gemak keek ze de ganse zaal recht in de ogen en gaf onverstoord – geen enkele “euh” of aarzeling in mijlen te bespeuren – tekst en uitleg bij haar muziek. Zo verzocht ze de lichtman om alle spots open te gooien in de zaal bij de vraag of er iemand al eens een scheve schaats had gereden. Geen enkele vinger ging de lucht in (verbazing alom!) maar met een subliem “Helemaal” schetste Bedert vervolgens toch de complexe gevoelens van zo’n B-H-V crisis in eigen huis. Relaties en hoe er van af te geraken was dan weer de inzet van een ander nummer: “Ik heb aan de kuisvrouw gevraagd om u op te ruimen, ze zei doe het zelf maar; ik raak diene mens niet aan” (“Smaak”). Een lach of een traan? Er was keuze. Met een beetje verbeelding (“Imaginaire”) vond Bedert het wel wat hebben om als er toch wat sleet op de liefde zou komen de andere gewoon ergens (op de foor aan het viskraam?) terug in te leveren. Zeg nu zelf: er bestaan minder fraaie manieren om uw relationeel leven een andere richting uit te sturen. Bedert vertelde het allemaal op zo een ontwapenende manier dat het wel leek alsof ze citeerde uit eigen leven. In “De Kloten” werd het, hoe kan het ook anders met zo’n titel, pas echt helemaal hilarisch. Een nummer lang zette het een ganse zaal “in zijne bloten”. Ontroeren deed Bedert met glashelder gezongen versies van “Altijd nooit meer” en “Met uw ogen toe”, ze omgorde de gitaar voor een uitnodigend “Meneer” en gooide nog wat overtollig chagrijn uit in “Janker” . Met als geboorteplaats het West-Vlaamse Deerlijk botst Bedert al vele jaren op heel wat taalkundig onbegrip. Als het dan al de liefde niet is die haar parten speelt dan vind ze vooral in deze “handicap” voer voor enkele wraaknummers. Die ene Antwerpenaar in de zaal van Sleidinge mocht er alvast voor opdraaien in een kenschetsend “Vocabulaire”.
Hannelore Bedert zou dit jaar nog op de proppen moeten komen met een tweede cd. Daarvan loste ze vorige donderdag middels enkele nummers al een voorsmaakje waarmee ze alvast onze nieuwsgierigheid en die van Sleidinge wist aan te scherpen. Bedert bewijst op een podium allesbehalve die labiele Vlaamse Bridget Jones te zijn waar ze in haar nummers tekstueel wat aan doet denken. Wij zagen en hoorden in Sleidinge een volwassen Vlaamse singer-songwriter van de vrouwelijke soort die zelfzeker en op vele manieren nog jaren een publiek aan haar zal weten te binden. We denken er nog niet aan om haar nu al te gaan inruilen aan het dichtstbijzijnde viskraam.

Editors Le Grand Mix/Tourcoing (Fr) en Lotto Arena/Antwerpen 27+30/04/10

2010-05-01T17:14:00.008+02:00

Na een succesvol najaarsoffensief in 2009 trachten de Editors nu ook hun stempel te drukken op dit kalenderjaar. De singel “You don’t know love” doet het niet onaardig, de nieuwe “Eat raw meat=blood drool” zorgt weldra voor de aflossing en ondertussen toert de groep onverminderd verder. Na een haast volledig uitverkochte Britse toer vorige maand is de groep nu opnieuw te gast op het vasteland. In hun toerschema vonden we “with a little help from our friends” in de aanloop naar de grote afspraken (Pinkpop, Glastonbury, Werchter en Antwerpen) ook een veel intiemere aangelegenheid op nauwelijks een uurtje rijden van onze voordeur. In het piepkleine maar voor elke vierkante meter bezette Le Grand Mix in het Franse Tourcoing gingen we vorige dinsdag in een zaal met een capaciteit van 650 man eerst nog eens de begindagen van een bijna stadiongroep gaan herbeleven alvorens drie dagen later met een tienvoud aan toeschouwers getuige te zijn van een nieuwe Vlaamse zegetocht in een eivolle Antwerpse Lotto Arena.
Voor het waarom van deze ongewoon kleine halte moeten we 5 jaar achteruit. Het toenmalig concert van de groep in Tourcoing werd namelijk door een griepje onder de bandleden zwaar gehypothekeerd wat leidde tot de belofte om dat 'accident de parcours' ooit eens te komen rechtzetten. Een gapend gat van drie dagen tussen een concert in Luxemburg en ééntje in Parijs maakte mogelijk dat Editors die belofte vorige dinsdag nakwamen.
We hadden anders gehoopt maar de groep pakte op beide avonden (72 uur van elkaar verwijderd) uit met een identieke set die zoals in Vorst vorige winter twee maal van start ging met “In this light and on this evening”, titelnummer van hun laatste plaat. Wat volgde was een uitgebalanceerde selectie uit hun drie albums die – we waren er gerust in vooraf - geen enkele publieksfavoriet over het hoofd zou zien. Alleen de onze (“All sparks”) hielden ze in de kast maar het is hen vergeven. Door recenter werk steeds dicht in de buurt te laten van het vertrouwde (oudere) materiaal en tussen de nummers door nauwelijks pauze te laten hield de groep er twee maal stevig de vaart in. Tom Smith onderdrukte zijn inmiddels gekende gabaren niet maar bleef wel spaarzaam met bindteksten. Alleen in Antwerpen aan het einde van het concert kon hij zijn verbazing toch niet meer stilzwijgen nadat een volle zaal al lang de euforiegrens had overgestoken. De nieuwsgierigheid van eventuele ‘die hards’ werd – mooi verdeeld over de ganse avond - scherp gehouden door het trio “A life as a ghost”, “Last day” en bis “No sound but the wind”. Van deze drie maakte vooral de laatste met Smith alleen aan de piano een grootse indruk. “A life as a ghost” is een overschotje van hun laatste album dat ons wat te veel aan de foute jaren van de Simple Minds deed denken (gitarist Chris Urbanowitc zette een perfecte Charlie Burchill imitatie neer) en “Last day” kan zo de songcatalogus van Depeche Mode in. Er bestaan zwaardere feiten om tot steniging over te gaan maar we hoorden er “Policy of truth” dwars doorheen. Noch de Lotto Arena, noch Le Grand Mix hadden er veel erg in dus waarom zouden wij? Echt warm werd het in zowel Antwerpen als Tourcoing telkens als de groep uitpakte met werk uit hun eerste worp “The back room”. “Blood”, “Munich”, “Bullets” en bis “Fingers in the factories” kwamen verrassend scherper voor de dag dan je gemiddeld zou verwachten van songs die een groep al 5 jaar en honderden concerten achter zich meezeult. Zowel “An end has a start” als “The racing rats” en “Smokers outside the hospital doors” kregen de ontvangst die alleen grote klassiekers toekomt en hadden in beide concerten de explosiviteit waar geen enkele ontmijningsdienst raad mee weet. In “Bricks and mortar” – wat “Clocks” is voor Coldplay wordt deze voor de Editors - hoorden we nog zo’n instant classic waar groep en publiek nog jaren geniet zullen van hebben.
De omkadering van het concert in Antwerpen was uiteraard grootser opgevat dan het geval was in Le Grand Mix; dinsdag bleef dus heel wat licht onaangeroerd in de vrachtwagen liggen omwille van de beperkte ruimte. Ook de pyrotechnicus die vrijdag “Papillon” net na de “sleeptwitch” in vuur en vlam zette had een dagje vrijaf gekregen in Tourcoing.
Met een hoge stek op de Werchter affiche dit jaar staat nu al vast dat Editors in 2010 definitief het clubcircuit zijn ontgroeid. Er bestaat geen twijfel over dat de ruim 6000 aanwezigen van vorige vrijdag er over twee jaar terug zullen staan wanneer de groep, dan met een nieuwe plaat, weliswaar de zaal ernaast met het dubbele aantal toeschouwers en nog meer toeters en bellen zullen inpalmen. Tourcoing was in het licht van die evolutie dan ook een geweldig extraatje bovenop de triomfantelijke passage in Antwerpen.

Lize Accoe Handelsbeurs/Gent 23/04/10

2010-04-25T09:21:00.006+02:00

Met Delavega was Lize Accoe aan een mooi parcours bezig - het album “Falling into place” zetten wij zonder enige aarzeling tussen onze favorieten van de jaren ’00 – toen in 2006 de goesting om het alleen waar te maken groter was geworden dan de loyaliteit ten aanzien van het collectief. Exit Delavega dus om vervolgens vanuit het niets een solocarrière uit de grond te stampen. Dat proces duurde maar liefst 4 jaar om tot het meer dan verdienstelijke “Me, versatile me” te komen. Voor die plaat vond ze in Peter Revalk van het ter ziele gegane Wizards Of Ooze een geschikte producer. Ter promotie mocht ze een maandje geleden al succesvol opwarmen voor (belangrijke muzikale referentie) Joss Stone in Brussel; afgelopen vrijdag was een slechts matig gevulde Gentse Handelsbeurs aan de beurt.
Accoe deelde de affiche van deze ‘Soul night out’met Bai Kamara Jr. maar moest ondanks haar licht thuisvoordeel (Accoe is afkomstig uit het Meetjesland) toch als eerste aan de bak. Enkele laatkomers die verkeerdelijk uitgingen van het omgekeerde scenario waren er lelijk aan voor de moeite want klokvast om kwart over acht wandelde Accoe, met aan fleurig kleedje dat een halve avond al goedmaakt, het podium op terwijl haar 9-koppige begeleidingsband het openingsnummer “What have you done for me lately?” (met knipoog naar Janet Jackson) al had ingezet. Met nog maar een handvol concerten op de teller was de podiumvastheid van zowel Accoe als haar begeleiders verbazingwekkend. Accoe zong met het soort flair, timing en klasse die alleen aan grote madammen wordt toegedicht en haar groep etaleerde een sluitend samenspel dat ook nog eens bol stond van de zichtbare spelvreugde. De muziek, een kruisbestuiving van soul, jazz en funk, leent er zich misschien perfect toe maar zelden zagen we een groep muzikanten met zoveel zwier hun ding doen. Dat Accoe een neus heeft voor uitstekende muzikanten wordt met – we noemen slechts ééntje – drummer Jordi Geuens afdoende bewezen. Ook haar achtergrondkoortje bleek méér te zijn dan wat ordinaire podiumvulling. Vooral het mannelijk exemplaar beschikte over een paar fantastische stembanden die in de samenzang met Accoe mooie momenten opleverde. Ook de blazerssectie mag niet onvermeld blijven. Met geen enkele partituur in hun omtrek te bespeuren blies het ingehuurde trio een foutloos parcours en gaven daarmee het concert een frisse soulvolle toets die de songs van “Me, versatile me” live nog beter tot hun recht deden komen. Accoe heeft duidelijk de kaart van het heden getrokken want de set bestond uitsluitend uit materiaal van haar eerste eigen worp. Het concert bevatte, ook al kan ze toch aanspraak maken op enkele songs, geen enkel spoor van Delavega. “Need some time” en nieuwe singel “Single man” klonken als statement dat het op eigen benen ook lukt dan ook bijzonder overtuigend. Het aan de Wizards refererende “Don’t believe” en het ingetogen maar door Accoe fantastisch gezongen “Bad timing” waren twee hoogtepunten van een concert dat eigenlijk geen missers telde. In “Still appreciated” dwaalde de geest van Marvin Gaye rond terwijl de strijkerpartij (vanavond op synthesizer) een duidelijke ‘Philly-sound’ stempel droeg. Met zo’n referenties opereert Accoe in een tijdloos maar op dit moment misschien wat minder trendy segment van de popmuziek. Misschien is het, om het grote succes binnen te halen, slechts een kwestie van deze nuance er wat meer in te krijgen. Dat dit echt niet ver weg zit bewees Accoe in het wat nerveuzere “Reminisce” of door in de set haast ongemerkt Estelle’s “American boy” te verwerken; nog eens twee – het wordt een beetje saai… - hoogtepunten in de Handelsbeurs.
Laat met deze uitstekende beurt alvast de zegetocht aanvangen die we hier al zo lang voorspellen. Het wordt immers tijd dat Vlaanderen onder ogen ziet dat Lize Accoe een talent is dat mag worden gekoesterd. Er zijn stilaan geen excuses meer te bedenken waarom festivalorganisatoren deze klasse madam en dito band komende maanden zouden over het hoofd zien. Zelfs van een doorregende pensenkermis maakt dit gezelschap een bloedheet en stralend feestje.

Grace Jones Lotto Arena/Antwerpen 15/04/10

2010-04-18T07:36:00.004+02:00

Eén van de meest opmerkelijke comebacks van de voorbije jaren mag op naam worden geschreven van Grace Jones. Lichtjes ten onder gegaan aan middelmatig platenmateriaal eind jaren 80 en geplaagd door tal van schandalen in het daaropvolgende decennium gaf tot voor enkele jaren niemand nog een stuiver om de Jamaïcaanse. In 2008 keerde echter het tij. Een nieuwe plaat “Hurricane” – ze had nochtans het voornemen er geen meer te maken… - werd enthousiast ontvangen en de inmiddels zestigjarige (ex-)diva haalde in één jaar tijd drie keer op rij uitstekende recensies voor concerten op respectievelijk de Lokerse Feesten (hulde aan hen want zij waren eerst), de Brusselse AB en Rock Werchter. Het toeren met die nieuwe plaat geraakt schijnbaar maar niet aan zijn verzadigingspunt want ook een behoorlijk gevulde Lotto-arena liet zich andermaal de komst van Grace welgevallen.
Met een concert dat om 20 uur geafficheerd stond en pas anderhalf uur later uit de startblokken schoot deed La Jones haar reputatie van laatkomer (zie ook Werchter) alle eer aan. Haar intrede in de Lotto Arena – Jones in een zilverkleurige boerka tijdens “This is life” - lokte alvast genoeg nieuwsgierigheid uit om het lange wachten snel te doen vergeten. Het openingsnummer was zoals vaak het offer voor een juiste klankbalans die gelukkig tegen opvolger “William’s blood” al een stuk beter in evenwicht was. Het voortreffelijk stel muzikanten dat met Grace naar Antwerpen was meegekomen - maar genoegen moest nemen met (“alles voor de show”) een plaats in de schaduw van hun werkgeefster - kwam klanktechnisch aldus behoorlijk tot zijn recht. Ook de reggea feel van oudje “Private life” hadden ze perfect onder de knie. Opvallend was hoe dat recente werk naadloos aansloot op de oude klassiekers die bijna dertig jaar na hun hitnotering nauwelijks aan zeggingskracht hebben verloren. Zo vonden we het eerder vermelde ”Private life” en het door de aanwezige gay-scene als hymne onthaalde “La vie en rose” allesbehalve aftandse oudjes naast het pittige “Devil in my life” en het zwoele “Love you to life”. Voor het betere heupengezwaai zorgde “My Jamaican guy”; het nummer kreeg een geweldige groove mee die aangaf dat de adoratie voor onze Jamaïcaanse vriend duidelijk verder ging dan zijn talent in het kleurenwiezen. Inmiddels waren we al enkele kostuumwissels ver gevorderd in het spektakel dat ook een Grace Jones concert ontegensprekelijk is: ze (ver)stopt zich eerst in een boerka van waaronder snel een zebra pak (met witte manen!) tevoorschijn komt om even later in een zwart-rood duivelskostuum met tentakels (“mijn kruis zit niet al te goed”) krols over het podium te dartelen. Ook smaakvol vonden wij het glitter pofbroekje tot aan de schouders (met laserstralen op het hoedje!) en Jones als een gigantisch rozenblad. Toen ze in deze laatste creatie voorkant voor achterkant verruilde – we voelden het minutenlang aankomen… - kregen we de billen en benen in volle glorie. Deze intensieve verkleedpartijen hadden echter ook een prijs: het concert verloor telkenmale vaart wat de sfeer in de Lotto Arena niet bepaald ten goede kwam. Het feit dat Jones tijdens deze kostuumwissels vanuit de backstage hoorbaar bleef was niet echt voldoende om dit euvel tegen te gaan. Jones was nochtans méér dan één keer “tongue in cheek” over haar eigen opgevoerde show. De vele plagerijtjes naar de lichtmannen toe, de wat nonchalante bindteksten, het lichtjes opruiende taaltje als drugs ter sprake kwamen… Wie dit ernstig nam werd naar ons gevoel lelijk bij de neus genomen.
Voor bis “Pull up to the bumper” werd nog een confetti-machine in gang gezet en verraste Jones met “free hugs” voor drie concertgangers van de eerste rij. “Slave to the rhythm” was mede dankzij de voortreffelijke drumpartij een funky afsluiter.
Alhoewel Jones zich misschien enkele keren te veel heeft verslikt in het eigen showgehalte bleef dit een degelijke avond die we weinig 62-jarigen uit onze naaste omgeving zien na te doen.

The Van Jets Vooruit (balzaal)/Gent 01/04/10

2010-04-03T13:41:00.005+02:00

In 2004 wonnen The Van Jets Humo’s Rock Rally om een jaartje later een lap van een singel prijs te geven via een eerste EP’tje: “Ricochet”. Debuut “Electric soldiers” verraadde een platenkast vol jaren ’70 glamrock en, zo valt ook elders op deze bladzijden te lezen, de zomer van 2007 was – mede dankzij een trio’tje van fijne singels - de hunne. Als het actuele succes van singel “The Future” (één in de Afrekening) een graadmeter is mogen we vlotjes besluiten dat Vlaanderen hen drie jaar later nog lang niet vergeten is. Ook de Vooruit (weliswaar de balzaal op de bovenverdieping) liep helemaal vol voor Vlaamse gitaarrock met een half Gents, half Oostends pasport.
De groep koos als opener het alles behalve evidente “Matador”, een song die zich nogal dreigend ontvouwt en waarin zanger Jonas Verschraeve het op een schreeuwen zet; niet meteen iets wat wij verstaan onder een geslaagde entree. Wie klaar stond voor wat voetengestamp hield de benen aldus onbewogen aan de grond. Met nog eens twee nieuwe songs – fris van de lever gespeeld en perfect op smaak gebracht met enkele leuke gitaarmotiefjes - uit het pas verschenen “Cat fit fury” en het Beatle-esque “Our love=strong” uit de vorige raakte het concert erna toch op een bevredigend toerental. Het lage plafond en de krappe beenruimte op het podium van de Balzaal fnuikten een beetje de grote gebaren van de individuele groepsleden. Er werd al eens schouder aan schouder met de gitaren geduelleerd en de eerder genoemde Verschraeve, een man met oogschaduw, balanceerde graag aan de rand van het podium en keek meermaals met dwingende blik en aanmanende handen in de richting van de zaal vermoedelijk in de veronderstelling dat dit wat meer publieksrespons zou opleveren. Nochtans is er een causaal verband tussen spontane publieksparticipatie en een concert dat in de juiste richting evolueert. Maar in plaats van dezelfde puntigheid als in het openingskwartier aan te houden bezondigde de groep zich in de balzaal veel te veel aan spielerei wat al te vaak niets zeggend vulsel in de songs opleverde. “Electric soldiers” haalde daardoor meer vaart uit het concert dan ons lief was. Ook “The future” miste door wat oneffenheden in het samenspel veel overtuiging ten aanzien van de singel-versie die we al weken op handen dragen. Het op veel herkenningsapplaus onthaalde “What’s going on” bevestigde wat we heimelijk al lang aanvoelden: een geweldige song maar – vooral in de Vooruit met snerpende gitaren – steeds in het verkeerde kostuum gestyled. Een zekere drammerigheid had zich intussen meester gemaakt van het concert waardoor ook slotnummer “Onawa” niet kon overtuigen. Een vijfde groepslid, David (Dijf) Sanders, zorgde voor een nauwelijks hoorbaar xylofoonarrangement. We konden ons niet van de indruk ontdoen dat op de eerste rijen na, achteraan in de zaal veel minder verlangend werd uitgezien naar de bissen. Met nog meer in hetzelfde elan (Waar zat “Johnny Winter” trouwens?) vulde de groep een 3 nummers tellende bisreeks op waarbij alleen het fantastische “Ricochet” nog een beetje de eer kon redden, al was de cuisson ook van deze niet zoals het bij een drie sterren concert zou horen te zijn.
Eerder in dezelfde zaal zagen we rechtstreekse concurrenten als The Black Box Revelation of Customs veel minder slappe kost serveren dan deze Van Jets. Een ondermaats verjaardagsgeschenk, gelukkig eentje dat we onszelf cadeau hadden gedaan.

Chris Rea Vorst (club)/Brussel 04/03/10

2010-03-06T13:54:00.008+01:00

Van nieuw en hip (Florence) naar oud en klassiek (Chris Rea): ons leven bestaat uit vele muziekjes, maar dat was u beslist al opgevallen. Laat er, wat ons betreft althans, geen twijfel over bestaan: de meeste muzikale opwinding registreren we vooral bij de jongere garde. Maar desondanks laat een beetje muziekliefhebber als ons zich af en toe graag nog eens een grand cru als Chris Rea inschenken. Met een zweem van nostalgie gingen onze gedachten, onderweg naar Vorst, terug naar zijn tussen de plooien van de geschiedenis verdwenen passage op T/W ’84 en een werkelijk schitterend concert ten tijde van “The road to hell” (februari 1989) in diezelfde hoofdstedelijke concertzaal naar waarheen we op weg waren. Het had echter weinig gescholen of we hadden het met die herinneringen moeten blijven doen want heel wat gezondheidsproblemen hielden al lelijk huis bij Rea tot zover zelfs dat de man enkele jaren terug al eens een afscheidstoer had ingelast. Dat vervroegd pensioen is duidelijk herroepen want Rea is momenteel een 50 concerten tellende Europese tournee aan het afwerken, volgens de aankondigingen op de affiche geheel opgehangen aan zijn grootste hits.
Middenin die reeks data hield de jarige Rea (59!) halt in Brussel en ook al is hij de laatste jaren, op een nieuwe verzamelaar na, niet meer productief geweest toch vonden ruim 5000 mensen vlotjes de weg naar Brussel. Voorprogramma Paul Casey werd door het publiek opvallend goedgemutst ontvangen. Het applaus klonk luider dan wat de elementaire beleefdheid voorschrijft voor een song als “Something to remember”. De man keek Vorst solo in de ogen, produceerde een helder akoestisch geluid maar leek ons niet meteen een bedreiging voor het monopolie dat landgenoot Luka Bloom in dit segment bekleedt. Wat onze contreien betreft: Tom Helsen overklast hem met de vingers in de neus.
Amper een kwartiertje na Casey mocht Vorst Chris Rea, opvallend kwiek na al dat lichamelijk leed, al verwelkomen. Terwijl het licht nog was gedoofd hoorden we alvast één overenthousiaste Duitser gelukkige verjaardag roepen. Rea’s respons kwam er in de vorm van “I can't wait for love”, een meer dan potige opener van een concert waarvoor we ons rustig hadden neergevleid in de zitjes van Vorst. Ondanks een afgrijselijke klank en dito volume zagen we enkele meters voor ons de geluidstechnici onbegrijpelijk relaxed achterover leunen. Vorst-Nationaal heeft misschien niet de beste reputatie als het op akoestiek aankomt maar het geluid waarmee dit stelletje knoeiers genoegen nam was beschamend. Drums klonken dof, cymbalen schel, de stem kreeg een veel te prominente rol en de gitaren klonken bij momenten alsof ze maandenlang niet waren gestemd. Tot overmaat van ramp was de begeleidingsband, een kleurloze vijfmansformatie die zo de concertzaal voor één of andere ministerie kunnen inruilen, ook niet bepaald uit op een perfecte groepssound. “Josephine” werd op aangeven van Rea verschillende malen een ander ritme ingestuurd maar rammelde langs alle hoeken en kanten. Ook de “Stainsby girls” flaneerden eerder als lompe wezens dan als gestileerde missen over het podium van Vorst. Met “Looking for the summer” zocht Rea wat rust op maar ook hier pakten donkergrijze wolken samen boven een voorspelde blauwe hemel. Genieten was er amper nog bij en de avond was nog maar half weg. “Julia” ving nog beloftevol aan maar ook zij bracht in een flink hertimmerde versie niet de broodnodige kentering en met een tergend stukje slide in “Somewhere between highway 61 & 49” sloeg het concert helemaal op drift. Alleen “Comes so far, yet still so far to go”, een nieuw nummer toegevoegd aan de laatste verzamelaar en de intro (ja, alleen de intro) van “The road to hell” (gedimd rood licht en de diepe Rea stem die Vorst helemaal vulde) kon nog een tikkeltje bekoren, al zou van twee lichtpunten spreken ferm overdreven zijn. De lokroep van de bar werd alsmaar luider maar, karaktermensen als we zijn, wilden we de kelk ledigen tot op de bodem. Het werd een slechtst denkbare versie van “On the beach” (geen mens die er zijn zwembroek voor boven haalt) en een roestig “Let’s dance” dat amper een schim was van het zwierige origineel.
Het is ons een volslagen raadsel welke duivel zich met dit concert gemoeid heeft maar in deze brij viel geen fractie terug te vinden van het talent dat ontegensprekelijk huist in een man als Chris Rea. We beginnen toch te twijfelen of dat generatiepact met allerlei loopbaanverlengende maatregelen voor deze man en groep wel geschikt is.

The Australian Pink Floyd Show Vorst (club)/Brussel 22/02/10

2010-02-24T23:20:00.002+01:00

Bijster origineel kan je het niet noemen maar de wereld trachten te overtuigen dat je de meest waarheidsgetrouwe copie bent van de echte Pink Floyd, een rockgroep op rust, is toch een bewonderenswaardige uitdaging. In het geval van The Australian Pink Floyd Show (APFS) heeft het legertje fans al lang het niveau van een gemiddelde covergroep overschreden. Zelfs het dragen van een APFS-shirt getuigt tegenwoordig van goede smaak. De heren doen immers hun ding zo goed dat ze, na de Antwerpse Elisabethzaal amper een jaar geleden, nu moeiteloos Vorst-Nationaal half gevuld krijgen. Om de schaalvergroting in getallen uit te drukken: van 2000 naar 5000 toeschouwers. Als deze trend zich doorzet vullen ze tegen 2012 het Antwerpse Sportpaleis. En we hebben het hier nog altijd over een covergroep.
Waar vorig jaar de avond werd gevuld door een integrale uitvoering van “The Wall” werd volgens de aankondiging in de pers ditmaal, onder de noemer “Big Pink”, uitsluitend werk beloofd uit 4 klassieke albums met name “Dark side of the moon”, “Wish you were here”, “Animals” en (opnieuw) “The Wall”. Getrouw aan die volgorde werd de avond alvast ingezet met “Breathe”, “On the run”, “Great gig in the sky” en “Time” die, helemaal naar onze zin , perfect op smaak waren gebracht door dit stelletje Australiërs. Voor nummer twee in de rij – de chronologie werd netjes gerespecteerd (van 1973 naar ’75) – viel de keuze op het 13 minuten durende “Shine on your crazy diamond” en “Welcome to the machine”. Die laatste heeft in een lange rij van klassiekers misschien nog het minst van allemaal de tand des tijds doorstaan en in de eerste werden we wat onwennig bij het aanhoren van enkele gitaarpartijen. Was het de prut in onze oren of hoorden we daar daadwerkelijk wat ontstemde gitaren in de aanvangspassage? In een spelletje ‘zoek de zeven verschillen’ telden we er hier toch al twee. Nummer drie van dat spelletje hoorden we even verderop: de weinig overtuigende zangpartijen van Ian Cattell in het materiaal van “Animals” al kon het lange “Dogs” ons nog wel bekoren. Hoog tijd dus voor een pauze en een ‘Michel Preud’homme-donderpreek’ in de kleedkamers. Dat zoiets (niet altijd maar toch hier) efficiënt kan werken bewezen “Learning to fly” en “High hopes” in het openingskwartier van deel twee. Dichter bij twee gelijke druppels plat water kan je niet komen. Vreemd genoeg waren dit twee songs uit latere en minder bejubelde Floyd albums waarvan op het menu vooraf geen sprake was. Van de geafficheerde 4 klassiekers werd dus afgeweken. Wij hadden er alvast geen erg in. Het concert viel vanaf dan in zijn perfecte plooi: geen dissonante passages meer, de vele prachtige visuals boordevol verwijzingen naar Australië, een batterij licht waar Electrabel gouden zaken mee zal gedaan hebben (opgehangen aan de half ronde boog zoals op de P.U.L.S.E. dvd), van tijd tot tijd een bundel laserstralen en een ijzingwekkende solo haast in iedere song plichtsgetrouw aanwezig. “Comfortably numb” , “Us and them” en het met een gastoptreden van een reusachtig varken opgesmukte versie van “One of these days” vormden voor ons de hoogtepunten van een beter gesmaakt tweede deel. Werk van “The Wall” vormde het sluitstuk van ruim twee en een half uur Pink Floyd muziek op de plaats waar ze het best tot zijn recht komt: in een concertzaal als Vorst-Nationaal. Niemand die er bij het buiten gaan om sakkerde dat het niet de echte Gilmour of Waters waren die binnenin de dienst hadden uitgemaakt.

Florence and The Machine Vooruit/Gent 21/02/10

2010-02-23T22:59:00.005+01:00

Het nieuwtje is er misschien al een beetje af – andere hypes hebben hen intussen zelfs al een beetje voorbij gefietst – maar vorige zomer was er een geweldige ‘buzz’ ontstaan rond Florence & The Machine. De groep aangevoerd door de ravissante zangeres Florence Welsch (Kate Bush met een rode kleurshampoo er door) had alle goede kritieken aan haar kant voor het debuut “Lungs” en deed terwijl de bladen er over schreven gesmaakte concerten op de Europese festivals. Enkele maanden verder hebben ze een BRIT award op zak voor hun debuutplaat en is ook de van Candi Staton gecoverde hit “You got the love” (origineel uit 1986) aan het palmares toegevoegd. Hetzelfde nummer doet het ondertussen ook niet slecht in een remix van The XX, juist ja, die andere hype.
De interesse voor de groep neemt nog hand over hand toe want na een uitverkochte Botanique enkele maanden geleden hing nu ook een gelijkaardig bordje aan de voordeur van de Gentse Vooruit. Weldra mag de groep zich opnieuw opmaken voor de festivals maar ons geduld op de proef stellen tot het eerste weekend van juli was geen optie . Nochtans kampten we in de aanloop naar deze avond met enige ongerustheid over de richting waarin dit concert zou evolueren. De plaat is mede door atypische instrumentatie (de harp in ere hersteld) immers van een exceptionele pracht dat het ons live een hele opgave lijkt om dit te evenaren en ook de stem van dame Florence heeft een haast bovenmenselijk bereik dat – vreesden we een beetje - enkel binnen studiomuren kan worden gecapteerd. Opener “My boy builds coffins” deed onze vrees in drie minuten verdampen: een pracht van een song die zich helder en mooi openvouwde alsof de lente een maand te vroeg de bloei had ingezet. Florence trok alle aandacht naar zich met een donkere jurk die bij ons thuis alleen in beeld komt voor Halloween aangelegenheden en hief de handen in de richting van het plafond alsof meerdere duivels die avond zelf nog de Vooruit zouden worden uitgejaagd. Ondertussen zong ze een foutloos(!) parcours doorheen niet één zwak nummer. “I’m not calling you a liar”, “Hurricane drunk”, “Howl” en “Cosmic love” deden ons al naar adem happen terwijl de hits veilig achter de hand werden gehouden voor tijdens de bissen. Niet dat iemand daar erg in had tenzij die twee drankbonnenverslindende kletsers voor ons. Net voor “Dog days are over” werd ingezet deed Florence een oproep aan de volle, en intussen al laaiend geworden, Vooruit om collectief een sprongetje maken. Dat maakte het natuurlijk des te makkelijker om die beweging vervolgens door te trekken tijdens de uitvoering. Het nummer vormde - mede door deze publieke aansporing tot lichaamsbeweging - een grandioos orgelpunt van een set die amper 50 - maar o zo geweldige - minuten in beslag nam.
Tegen de achtergrond van een doek met een overweldigend bloemenmotief (behang in cottage stijl) gooide de groep er, met een zaal die inmiddels aan de voeten van Florence lag, zoals verwacht eerst “You got the love” en vervolgens “Rabbit heart” achteraan. De harp viel stil nadat het concert de grens van het uur amper had overschreden. Onvoldaan voelden we onze allerminst: de intensiteit van die 60 minuten haalt het immers moeiteloos van een pak concerten die normaliter een half uur langer in beslag nemen. Beter kort en fantastisch dus dan lang en (toch links en rechts wat) vervelend. U weet nog niet waar u moet staan op zaterdag 3 juli? Wij ondertussen wel.

David Gray AB/Brussel 04/02/10

2010-02-06T15:02:00.005+01:00

De in Manchester geboren maar door zijn overweldigend succes in Ierland vaak voor geadopteerde Ier versleten David Gray timmert al aardig wat jaren aan de weg. 4 albums en 3 platencontracten duurde het in de jaren 90 alvorens de wereld aandacht begon te schenken aan deze melancholische bard. Sinds zijn “White ladder” CD (’99) – wereldwijd 6 miljoen stuks alstublieft! - heeft Gray echter het succes aan zijn kant, volgden nog 3 platen en is de man een gevestigde waarde met een schare devote fans achter zich die – zo gaat dat met devotie (en op forums) – geen slecht woord over de man dulden. Naar goede gewoonte stond Gray afgelopen donderdag ter gelegenheid van zijn jongste plaat “Draw the line” nog eens in de Brusselse AB voor een concert dat, de getrouwheid van zijn publiek indachtig, vlotjes weken op voorhand uitverkocht was geraakt.
Gray heeft een uit duizenden herkenbaar stemgeluid waarmee hij dodelijk trefzeker is in de buurt van gevoelige zielen. Tot de belangrijkste acties tijdens een Gray concert behoren dan ook aanhurken tegen de partner en in stilte luisteren. Wie ongeneerd aan het kletsen slaat loopt, zo hebben we kunnen merken, het risico door zijn omstaanders aangemaand te worden tot stilte. Badend in blauw licht en met volle aandacht van de AB zorgde opener “Draw the line” in al zijn soberheid dan ook voor een voorzichtige start maar met een uitstekend “The Fugitive” schakelden Gray en zijn bandleden erna prompt van versnelling 2 naar 4. Het geluid klonk potiger dan we van de platen gewoon zijn en leek bijwijlen zelfs afgestemd op grotere locaties dan de zaal waarin we stonden. Op het gevaar af van te kritisch te klinken zouden we dit, in het geval van Gray’s meer intimistische muziek, moeten tegenadviseren. Nietemin gaf “You’re the world to me”, nogal heftig ingekleurd door een over de ganse avond zeer ijverige Keith Prior op drums, het concert toch vleugels. Met halfweg een beklijvend “The other side” en het lang uitgesponnen maar meesterlijk gebrachte “Freedom”, allebei uit het album “A new day at midnight”, zaten we perfect op koers voor een schitterend concert. Gray bleef tussen de nummers spaarzaam met bindteksten en zocht vooral connectie via de muziek; met wat smaakvol licht en een sterrenhemel als achtergrond waren ook qua sfeerschepping alle elementen aanwezig. Na "This years love" en “Babylon”, het zoveelste hoogtepunt (en krop in de keel) in rij, verloor het concert geheel tegen de gang van zaken in aan spankracht door middelmatiger werk (“First chance”) en eindigde de set eerder zeurderig van toon (”Nemesis”), een kadans die Gray in de bissen nog ter nauwer nood gekeerd kreeg met het obligate “Please forgive me” als slotnummer. Deze 10 jaar oude Gray singel werd destijds van een hippe remix voorzien en scoorde zelfs op Ibiza, in de AB leek het alsof we een xtc-pilletje voorgeschoteld kregen na het indommelen.
Met zo’n stem, een handvol klassieke popsongs en minstens drie verdienstelijke platen leek dit concert al bij voorbaat geslaagd maar door een halfslachtige setopbouw draaide het ietwat anders uit. Niettemin gunden we op de terugweg van Brussel “A new day at midnight” nog een draaibeurt. Inmiddels twee dagen later hebben we hem al 5 maal beluisterd . Voorwaar geen slecht neveneffect van een concert waar we met gemengde gevoelens op terugblikken.

Eva De Roovere Handelsbeurs/Gent 16/01/10

2010-01-17T14:33:00.006+01:00

Al van bij haar debuut cd "De Jager" was duidelijk dat er met Eva De Roovere, voorheen actief bij de folkgroep Kadril, aan de kop van het Vlaamse vrouwenpeleton een geduchte concurrente was bijgekomen. Met "Fantastig toch", een nummer uit die uitstekende debuutplaat en eentje dat De Roovere met Nederlander Diggy Dex herwerkte tot "Slaap lekker ding", had ze vorig jaar voor het eerst dan ook echt een (commerciële) hit te pakken. Haar tweede plaat "Over en weer" was op dat moment al ruim een jaar oud en leek na enkele radiohits haar beste pijlen reeds te hebben afgevuurd.
Met dat hernieuwde succes moet er natuurlijk worden (verder) gespeeld en dat doet De Roovere, in navolging van de Nederlandse adressen, de komende maanden uitgebreid langs Vlaamse zalen. Mochten we u met het lezen van dit stukje op ideeën brengen dan zal u snel moeten zijn om nog een kaartje te bemachtigen want vorige zaterdag vulde De Roovere om te beginnen alvast de Handelsbeurs tot het laatste zitje.
De avond begon netjes op het afgesproken uur en tegen de klok van tienen stonden we al terug op de stoep van de Gentse Kouter. Om maar te zeggen (en dat bleek ook uit een dwarsdoorsnede van het aanwezige publiek): Eva De Roovere concerten zijn geschikt voor alle leeftijden en zijn, op wat ondeugende tekstfragmenten na, zo braafjes dat we na afloop van het concert ei zo na een warme chocomelk hadden besteld aan de bar. De Roovere, voor moeders met zonen de gedroomde schoondochter, zwengelde dit sesamstraatgevoel nog wat aan door tijdens het concert twee geforceerde meezingmomenten met aanwijzingen ("In bruikleen" en "Orpheus") in te lassen. Daarenboven stonden zowat alle bindteksten stijf van de vriendelijkheid en leken ze ietsje te ingestudeerd om ons echt los te krijgen.
Maar tot daar onze - we geven het grif toe - geheel overbodige dosis kritiek op een concert dat het vooral moest hebben van de muziek en helemaal niet van de zaken er om heen. De Roovere bezorgde ons de rillingen op het lijf met fantastische versies van "Zonde van de tijd", "Ingebeelde vrienden" en - opgelet potentiële schoonmoeders! - een lied over een minnares "Anoniem". Ook met "Zomer in Brussel" en "Mijn ogen toe" telde de setlist, die hoofdzakelijk was opgebouwd rond de tweede plaat, nog twee onmiskenbare hoogtepunten. De Vlaamse "Black boys on mopeds" van Sinead O'Connor ("Jongens met brommers") vonden we dan weer minder geslaagd maar eerste bis "Zoals in dat ene liedje" veegde daar op indrukwekkende wijze de spons over. In "Om mee te slapen" liet De Roovere de titel van het nummer door de zaal invullen, een trucje dat we haar drie jaar terug ook hadden weten doen in ons lokaal cultuurcentrum. Jammer dat nadien een klassesong als "Laat me je lied zijn" in de kast moest blijven voor de herneming van het eerder al gespeelde - en deels in het Frans vertaalde - "Fantastig toch". De Roovere verwees voor deze doublure naar Griekse wijsheid die zegt dat als een concert eindigt met een herneming je als publiek huiswaarts keert met het gevoel alles gehad te hebben. Dat was echter buiten onze warme chocomelk gerekend!

2009 in de achteruitkijkspiegel!

2009-12-21T14:15:00.006+01:00

Mochten we 2009 moeten overdoen dan stonden we zeker terug in Werchter voor Fleet Foxes, Oasis, Elbow, Arsenal, Triggerfinger, Kings of Leon en Seasick Steve, reden we met plezier opnieuw 200 km naar Pinkpop in Nederland voor Elbow en luisterden we onderweg terug naar CD’s van White Lies (idem), Kings Of Leon (Only by the night) en Elbow (Seldom seen kid). Ietsje later op het jaar kwamen daar ook nog eens Editors (In this light and on this evening) en Pearl Jam bij (Backspacer).
“Papillon” (akoestisch) van Editors, “Heavy cross” van Gossip, ”Innocent” van Stereophonics, “ Rex” van Customs, "Tell me it's not over" van Starsailor en “Uprising” van Muse waren plaatjes op de radio waarbij de volumeknop een ruk naar rechts moest verdragen de voorbije maanden.
En nu we de president in onze rangen hebben ligt Europa (hopelijk) weer wat dichterbij voor nog een handvol andere Belgen zoals A Brand (Voortuit, 30/4), Customs (Vooruit, 5/11) en Daan (CC Sleidinge, 29/11). Dirk Blanchart voorspelde in februari (Kraakpand, Ha’, Gent) dat 2009 het jaar zou worden van Lize Accoe. Hij zat er één jaar naast; het wordt 2010!
Op Sportpaleis-niveau (2/11) bewees Muse dat zelfs de alles overtreffende trap binnen handbereik ligt van een rockgroep. Editors (Vorst, 7/11) lieten dan weer op hun beurt horen en zien dat ze daar niet ver meer van afzitten.
Mocht ons de tijd en de middelen gegund zijn geweest dan stonden we ook in de AB voor Grace Jones, Bloc Party en Jack Penate. Ook onvergeeflijk gemist: Oasis (Vorst), Snow Patrol en Florence & The Machine(Pukkelpop). Hadden we dit maar een jaar eerder geweten…

The Tragically Hip AB/Brussel 29/11/09

2009-12-04T20:50:00.006+01:00

Waarom zou een mens in hemelsnaam nog The Tragically Hip moeten kennen? Het moment dat dit Canadese vijftal ‘the next big thing’ werd genoemd ligt al 17 jaar achter ons en op wat bescheiden radio aandacht na voor singels als “Courage”, “Ahead by a century”, “My music @ work” en “Bobcageon” werd de voorbije jaren nog weinig ophef gemaakt rond nieuw plaatwerk; nu ook weer niet met nummer 12 in de rij “We are the same”. Nochtans sloeg de groep (net als bij voorganger “World container”) voor dit album opnieuw de handen in mekaar met succesproducer en landgenoot Bob Rock, een man die een speelgoedblokfluit kan doen klinken als een doedelzak (zie Bon Jovi). Dankzij (of spijts) deze Meneer Rock klinken The Hip trouwens radiovriendelijker dan ooit tevoren en dat ironisch genoeg op het moment dat de groep zo goed als helemaal de vergetelheid is in geraakt. Dat er toch nog interesse in de groep is bewees een net niet volgelopen AB vorige zondag. Net als de groep – 25 jaar lief en leed samen – zijn ook hun fans duidelijk met hen vergroeid geraakt.
De avond was door de groep in twee sets verdeeld met een twintig minuten durende pauze tussenin. Een zeer ongelukkige keuze vonden we dat want tegen de tijd dat de koffie werd geserveerd waren wij net lekker opgewarmd. Met een felle start (oudje “New Orleans is sinking”) en ondanks een wat mak vervolg met nieuw werk (“Morning moon”) had de groep met “Courage” en een zinderend “Fully completely” in deel 1 al snel hun vertrouwde vormpeil te pakken. Zanger Gordon Downie had inmiddels al meer afstand op het podium afgelegd dan een Rode Duivel op een doorsnee interland en dat terwijl hij ondertussen zijn lichaam volop gebruikte om wat expressie aan de muziek toe te voegen en trucjes uithaalde met een dozijn – door een roadie naar hem toegeworpen – witte zakdoeken. In deze tijden van griepepidemieën een absoluut fout gebaar dat door de Belgische griepcommissaris Van Ranst op weinig applaus zou kunnen rekenen. In de AB trok Downie er alleen maar meer aandacht mee. De onderbreking middenin sloeg echter in als een plaspauze na het voorspel: het was erna wat moeilijk om terug in de sfeer te komen. De groep nam dan ook niet de meest evidente optie door bij de aanvang een kampvuurkwartiertje in te lassen met drie akoestische songs die naar ons gevoel te weinig het vuur aan de lont staken. Een song als “Bobcaygeon” deed dat later wel maar dan lag de weg naar de finale al helemaal open. Tijdens “My Music @ work” liep Downie, met de microfoon naar iedere concertganger in de aanslag, nog een rondje door de zaal; een gebaar dat kon rekenen op de ijver van tal van instant gsm reporters (al moet iemand ons bij gelegenheid eens komen uitleggen wat de zin is van zo’n wazig 'You Tube' filmpje). Het leidde in alle geval de aandacht wat af van een op dat moment toch wat minder secuur musicerende groep die aardig in de weer was met het (een tikkeltje routineus) afwerken van een rondje classics (“Ahead by a century” en “Springtime in Vienna”). Ook het recentere werk (“In view”) had intussen blootgelegd dat de groep nog opvallend weinig weerhaakjes bevat in vergelijking met hun wat oudere werk. Gladder is in het geval van The Tragically Hip dan ook zeker niet beter. Deze laatste stelling won nog aan kracht toen in de bissen “Grace, too” uit '94 te voorschijn kwam. Dit nummer, exemplarisch voor de doorbraak die er niet mocht komen halverwege de jaren 90 en opener van hun moeilijkste plaat “Day for night”, was het Koninginnestuk van de avond. Met dat bezwerende ritme, die aanzwellende gitaarpartij, het diepe baslaagje en de huiveringwekkende zang van Downie kwamen we in de AB pas echt dicht in de buurt van de betere duiveluitdrijving.
The Hip haalde vorige zondag lang niet het constante hoge niveau dat we – verwende jongens als we zijn - van hen intussen gewoon zijn maar in hun geval levert zelfs een half geslaagde avond gelukkig nog steeds een goed concert af.

Herfst in het Cultureel Centrum

2009-11-28T14:10:00.005+01:00

Slechts drie dagen verwijderd van de aan hem gewijde ‘Belpop’ documentaire op Canvas hield Daan, voor het eerste van 7 avonden met XL-band, halt in het cultuurcentrum van Sleidinge (20/11/09), een eerder ongewone locatie voor de man die al jaren een spoor van goede concerten trekt langsheen Vlaamse zalen en festivals. Zijn muziek hebben we dus voorlopig alleen maar rechtopstaand gesmaakt wat ons reuze benieuwd maakte naar hoe het de man uit Berchem zou vergaan in de confrontatie met een (bij aanvang) zittend publiek.
Op zijn laatste plaat “Manhay”, een Ardens dorpje in de buurt van zijn eigen buitenverblijf, liet Daan de batterij synthesizers grotendeels zonder stroomtoevoer aan de kant staan en viel de keuze wat meer op instrumenten van vlees en bloed. Die lijn werd live alvast doorgetrokken in de eerste helft van het concert in Sleidinge met hoofdzakelijk nieuwe songs die nog perfect genietbaar waren vanuit het pluchen zitje: “Your eyes” voor dochterlief, een hitsig “Bad boy, bad girl”, het briljante “Exes” en ‘Daan in Johhny Cash verpakking’ voor nieuwe singel “Icon”. Daan, half man half imago, de ogen verborgen achter een flashy zonnebril, was als muzikant gauw op dreef maar ontdooide als mens pas na enkele nummers om dan het publiek te bedanken voor de snelle uitverkoop van kaartjes voor dit concert (“Jullie gingen er dus drie maanden geleden allemaal vanuit dat ik vanavond goed zou zijn”). De muzikanten die Daan achter zich had staan lieten zich beluisteren als een hecht blok waar geen enkel detail, drumster Isolde Lasoen die de cymbalen zacht betokkelt (!), aan de geluidstechnicus ontsnapte. Slechts met mondjesmaat keek de groep in het eerste uur achteruit: “1969”, “The player” en het van een dartel trompetje voorziene “Flower of Shanghai” uit zijn Bobbejaan Schoepen-project waren de weinige uitzonderingen. Pas met “Bridge burner” voelde je voor het eerst het concert lichtjes overhellen naar de Daan die we tot voor Sleidinge gewoon waren; namelijk één met een venijnig synthesizer arrangement die alle beweeglijkheid wil testen in de aanwezige onderste ledematen. Het pluchen zitje werkte plots wat remmend. Dat hield Daan echter niet tegen om het concert verder in vertrouwder vaarwater te sturen met eerst een stukje Dead Man Ray, het betere werk uit “Victory” (de titelsong en “Lie”) en een stimulerend “Swedish designer drug”. Het concert mondde tenslotte – voor een quasi volle zaal nog steeds zittend - uit in een heerlijk “Crawling from the wreck”. De bisronde ving aan met een verrassende cover van “Fuzzy”. Na zowat alle uithoeken van de popmuziek te hebben verkend het voorbije anderhalf uur voegde Daan er als een ware kameleon met deze culthit van Grant Lee Buffalo uit ’94 ook nog eens een streepje (lome) gitaarrock aan toe. Het cultuurcentrum veerde pas helemaal recht toen “Housewife” werd ingezet en Sleidinge zich ongeneerd overgaf aan een grand cru uit de Belgische (dans-)muziek. Alleen het akoestische “Icon”, met de voltallige XL-band achter één microfoon, hield de zaallichten nog twee minuten langer gedoofd.
Hoe hard we het Sleidinge ook gunden, dit was een concert dat de Gentse Vooruit onbetwist op zijn najaarsprogrammatie had moeten zetten. In tegenstelling tot een toekomstige akoestische toer was dit een uitstekend en genietbaar maar tegelijk ook volbloed Daan concert dat onmogelijk zijn volle effect kon genereren voor een zaal met stoelen.

Editors Vorst/Brussel 07/11/09

2009-11-11T08:55:00.009+01:00

Het zal u niet ontgaan zijn dat we hier vorig jaar de Editors alle mogelijke lof hebben toegezwaaid. Hun (2e)plaat “An end has a start” ligt – voor mocht het ooit nodig zijn – samen met wat andere attributen permanent vertrekkenklaar naar dat onbewoond eiland en ook de herinnering aan dat Pinkpop concert koesteren we dagelijks. Op de recent verschenen nieuwe CD “In this light and on this evening” horen we een groep die niet voor de gemakkelijkste weg kiest (lees: een herhaling van de voorgangers) wat op zich weer alle lof verdient. Over de singel “Papillon” zijn we er nog niet uit of we nu het origineel dan wel de akoestische (StuBru)versie op ons eindejaarslijstje moeten zetten en terwijl onze tickets voor het aprilconcert van volgend jaar hier al op de schouw staan (en de rest “as we speak” aan het uitverkopen is) waren we – of wat had u anders gedacht - afgelopen weekend ook in een volgelopen Vorst-Nationaal present.
Er is trouwens overduidelijk sprake van een Editors hype de laatste weken. “Papillon” kwam uit het niets op 1 binnen in de ultratop, de nieuwe cd staat al 4 weken netjes in de top drie van best verkochte albums geparkeerd en de groep dook – in de aanloop naar een vol Vorst - vorige donderdag ook op in de Laatste Show. Veel intuïtie is hier niet nodig om te stellen dat het slechts een kwestie van maanden is eer de groep toetreedt tot de eredivisie van de rockmuziek. Het concert dat nogal dreigend werd aangevat met het titelnummer van hun jongste cd zou deze voorspelling gaandeweg alleen maar sterker maken. Maar schijnbaar toch bewust van een stijlbreuk op die laatste plaat (de gitaren ingeruild voor synthesizers) koos de groep er echter in de beginfase van het concert voor om het accent vooral te leggen op ouder werk. Alleen het fraaie “You don’t know love” dat vooral naar het einde toe mooi open bloeide vormde een uitzondering. Met “An end has a start”, “Bullets”, “Bones” en een imposant “The racing rats” waren hoogtepunten in het eerste halfuur al niet meer op één hand te tellen. Deze publiekslievelingen waren het perfecte glijmiddel voor nieuw werk als “The big exit” en “The Boxer”, nummers die zich ongelooflijk op hun gemak zouden voelen op een oude Depeche Mode plaat en daarmee een haast verloren gewaande sound van ruim twee decennia geleden terug nieuw leven inblazen. Ze waren echter in die mate tegengesteld aan wat voorafging dat de al stevig op en neer hossende massa op het middenplein plots tot stilstand kwam. Meer van dat had het concert in een dipje doen belanden maar de groep stak met “You are fading” plots weer een vertrouwd tandje bij. Onder de indruk van de overweldigende publieksrespons kwam Tom Smith, een man waarvoor het begrip charisma is uitgevonden, tussen de nummers niet verder dan een beleefd “Thank you” terwijl naast hem bassist Russel Leetch meerdere malen stond te applaudisseren voor het publiek. Met “Bricks and mortar” en “Eat raw meat” (met tekstflarden op het LED scherm geprojecteerd) hield de groep de ware troeven van hun nieuwe plaat opvallend lang achter de hand. Beide nummers gaan zonder twijfel een toekomst als vaste waarde tijdens Editors-concerten tegemoet.
Doordat de groep tijdens deze toer nog zalen aandoet van een veel kleinere grootte dan Vorst was de podiumproductie eerder bescheiden opgevat. Maar het sobere licht (aan slechts 4 rails boven de groep opgehangen) en een LED muur volstonden ruimschoots voor een groep die werkelijk alles in huis heeft dat ze zelfs met een bureaulamp in het Antwerpse sportpaleis een schitterend concert zou kunnen geven. Mochten we al een blog hebben gehad in 1983 dan zouden we iets gelijkaardigs hebben geschreven over een al even gepassioneerd viertal uit Dublin. Om de vergelijking door te trekken: het was op het middenplein in Vorst helemaal “Sunday bloody Sunday” voor “Smokers outside the hospital doors” en “I will follow” voor slotnummer “Papillon”.
Dit was voor de Editors het geslaagde toelatingsexamen – met grote onderscheiding! - voor de sportpaleizen van deze wereld.

Extraatje: "Papillon" (Laatste Show, 5/11/09)

Customs & Team William Vooruit (Balzaal)/Gent 5/11/09

2009-11-07T00:08:00.005+01:00

4 weken bovenaan de Afrekening met je eerste singel: als beginnende groep kan je het al slechter treffen. De Leuvense Customs speelden het voor elkaar met “Rex”, een nummer dat van bij de eerste beluistering een onuitwisbare indruk nalaat en zich luttele maanden na zijn release al laat beluisteren als een Vlaamse klassieker. De singel heeft door zijn jaren 80 referenties een hoog retro gehalte maar klinkt dus eigentijds genoeg om het een maand lang vol te houden bovenaan de populaire StuBru lijst. Als deze trend zich blijft aanhouden dan zijn we niet veraf meer van het moment waarop ouders en kinderen – allebei geheel vrijwillig! -naar dezelfde concerten kunnen gaan. Het beloven dus leuke tijden te worden alleen is nog niet duidelijk voor wie. Vorige donderdag besloten we echter onze kroost toch nog even thuis te laten voor het Gentse Customs concert dat was opgehangen aan hun pas verschenen debuutplaat “Enter the characters”. Al van bij het openingsfragment “The matador” klonk de groep – overigens netjes gekostumeerd - beduidend potiger dan op plaat en was niet alleen muzikaal maar ook visueel de gelijkenis – op straf van als kopie versleten te worden - met de Editors en konsoorten snel gemaakt. Gelukkig bewees de groep in 50 minuten toch over voldoende eigen potentieel te beschikken om die vergelijkingen te ontlopen. Nummers als “Tonight we all stand out” en “We are ghosts” zijn weliswaar geen tekstuele hoogstandjes maar live bruisten ze wel als een pas geopend flesje Spa rood. Netjes in het midden van hun set speelde de groep een vlekkeloos “Rex” om drie nummers verder met “Justine” te bewijzen dat ze nog meer opwindende singels in huis hebben. Met “Shine on” van The House of Love noteerden we nog een verdienstelijke cover maar tegelijk ook een nummer waarmee ze iets te nadrukkelijk hun inspiratiebronnen te kennen geven. Leuk voor in ‘Peter Live’ maar tegen de tijd dat ze in de Marquee van Werchter staan mogen ze zich helemaal laten gaan op eigen werk.

Net voor Customs hadden we een uurtje college rock à la Weezer en Smash Mouth voorgeschoteld gekregen van Team William. Sinds hun derde plaats op de laatste Rock Rally gaat het hard voor dit viertal. Afgelopen zomer – hun debuut was inmiddels uitgebracht - triomfeerde de groep nog op Pukkelpop waardoor ze in de Balzaal allerminst als nobele onbekenden werden onthaald. Op de eerste rijen ontwaarden we zelfs enkele gilletjes. De groep wil geheel in de stijl van hun poppy rock ook wat clownesk voor de dag komen. Toestenist Arne Sunaert lijkt zo weg gestapt uit een Porky’s film (©bv3) en zanger Floris De Decker is het soort jongen dat je in de klas het vaakst in de hoek aantreft. Maar vergis u echter niet: de laatste is een uitstekend zanger (alle stijlen, hoog zowel als laag) en de eerste een zeer functioneel toetsenman die overloopt van de heerlijke motiefjes. De groep grossiert in heerlijke melodieën die per strekkende meter worden aangevoerd in songs als “You have my heart, okay”, “Lord of the dogs”, het in de Balzaal als beste van de avond geklasseerde “First snow” en “Peptalk”. Als de heren de grappen wat in de hand kunnen houden (alsook die rondhossende toetsenman) dan zit in dit team ongetwijfeld nog een pak toekomst.

Muse Sportpaleis/Antwerpen 02/11/09

2009-11-03T21:29:00.011+01:00

Ons muzikaal leven valt uiteen in een pre en post Muse tijdperk. Jarenlang sloegen we – als het over Muse ging - de muzikale adviezen van vele vrienden, die het anders altijd goed met ons voorhebben, in de wind. De groep, naar ons gevoel constant hoogzwanger van bombast, evolueerde van jonge belofte naar stadionact terwijl wij er meermaals ongeïnteresseerd aan voorbij liepen op Werchter. Bij de vorige plaat en toer kregen we voor het eerst interesse in de groep na het zien van Pinkpop beelden om uiteindelijk finaal over de streep te worden getrokken door de voortreffelijke “Haarp” concertregistraties van het Londense Wembley op zowel cd als dvd. Zeg maar: de klassieke live lp hergedefinieerd. Met méér dan gemiddelde interesse keken we aldus afgelopen zomer uit naar nieuw werk. De eerste singel “Uprising” verveelt zelfs na ontelbare beluisteringen niet en ook het album “The resistance” is, zelfs inclusief een flinke geut bombast, al meermaals gesmaakt. Restte ons nog als nieuwbakken Muse liefhebber een kaartje te bemachtigen voor hun reeds lang uitverkochte concert in Antwerpen maar daar hadden gelukkig onze vrienden (in ons plaats) tijdig aan gedacht.
Op enkele lege zitjes na konden The Horrors in het voorprogramma voor een vol sportpaleis hun kans wagen om hun kennissenkring wat uit te breiden. Onze opluchting was groot als de heren na 35 minuten al terug de coulissen in mochten en zo uit hun lijden werden verlost. Het (alweer) abominabele geluid ontnam iedere song van zijn gelaagdheid en verhinderde zo om een intrigerend nummer als “Sea within a sea” tot zijn recht te laten komen. De bassen zorgden voor een ongemakkelijke darmperistaltiek, toch niet de sensatie waarop een mens zit te wachten in een volle concertzaal. Deze Horrors verdienden beter.
Klokslag kwart over negen zagen we uiteindelijk de onthulling van drie vierhoekige zuilen op het podium. De zuilen deden niet alleen dienst als (een in de hoogte regelbaar) afzonderlijk podium voor Bellamy, Wolstenholme en Howard maar zorgden tegelijk ook voor de beeldenprojectie er op. Een blik op de toer pagina’s van hun site en u weet meteen wat we bedoelen. Het zag er bij opener “Uprising” dus behoorlijk indrukwekkend uit en zo bleef het de ganse avond. Tijdens de vorige concertreeks had de groep de concurrentie op dit vlak al ver achter zich gelaten maar dit staaltje podiumvernuft legt de lat duidelijk nog wat hoger. Met “Resistance”, “New born” (het sportpaleis badend in groene laserstralen), “Map of the problematique” en “Super massive black hole” deelde de groep in het eerste halfuur al kwistig hoogtepunten uit. Zelfs al zakte het tempo (“Guiding light”), dan nog bleef het concert perfect op koers. Tussen “Hysteria” en de meesterlijke (vooral van Nina Simone bekende) cover “Feeling good” in zat met "United States of Euresia" het - en nu even goed slikken - 'Queen meets Muse' moment van de avond . “Unintended” zal vervolgens ongetwijfeld de dichtst bijzijnde gsm mast zwaar hebben overbelast en nieuwbakken hit “Undisclosed desire” zette in Antwerpen zijn potentieel zwaar in de verf. Erna volgde een seteinde wat we ons lang zullen heugen: “Starlight”(met massaal handgeklap… in de maat!) uit hun vorige, een verschroeiend “Plug in baby”, “Time is running out” (op dat moment jammer genoeg wel ja…) en het als een tornado door Antwerpen razende “Unnatural selection”. Nooit leken bissen zo vanzelfsprekend als op die bewuste maandagavond. Het een tikkeltje overbodige “Exogenesis part 1” opende het slotkwartier waarna gelukkig snel het “Stockholm syndrome” nog eens haarfijn uit de doeken werd gedaan. Bij sluitstuk “Knights of Cydonia” dat door bassist Wolstenholme werd voorafgegaan door een stukje mondharmonica (Morricone), kon het zaalpersoneel al meteen de stoelen beginnen opruimen. Geen mens die immers nog een seconde langer in zithouding kon blijven.
Als we zeggen dat dit concert ons uit onze toch stevig dichtgeknoopte schoenen heeft geblazen dan drukken we ons nog zachtjes uit. We moeten hard nadenken of we op dit sportpaleis niveau ooit een concert hebben gezien dat geluidstechnisch (wat een contrast met het voorprogramma!) en visueel beter in elkaar stak dan dit. Er bestaat geen twijfel over dat achter de schermen van het sportpaleis(Bellamy na het slotakkoord: “See you next summer”) het Werchter contract van de nodige handtekeningen werd voorzien. Als u er in Antwerpen niet bij was zou ik niet twijfelen volgende zomer; wij hebben dat in het verleden veel te vaak gedaan… Onze vrienden zouden dat kunnen bevestigen.

White Lies AB/Brussel 29/10/09

2009-10-31T16:09:00.006+01:00

Brian Molko van Placebo liet zich dit voorjaar nog ontvallen dat hij de nog met veel jeugdbrand geplaagde jongetjes van White Lies maar niets vond; al dat geleuter over de dood terwijl ze in het slechtste geval qua trauma’s enkel kunnen meespreken over een doordeweekse verstuiking tijdens de sportles in de basisschool. Anderen zagen dan weer het zoveelste groepje dat – op de golven van een populaire stroming – maar al te graag uitpakt met synthesizer pop die aan vroege jaren 80 refereert. Feit is – het voorgaande ten spijt – dat hun debuut en drie bijhorende singels, althans wat ons betreft, tot het beste mag worden gerekend van het afgelopen jaar. In onze platenkast heeft hun “To lose my life” intussen al goede vriendjes gemaakt met het betere werk van The Bunnymen, Ultravox, Big Country en Joy Division.
Na afgelopen zomer het trio (live een viertal) op Werchter te hebben gezien waren we enthousiast maar op advies van een altijd meer wijsheid bevattende oudere broer niet euforisch. We konden ons echter niet bedwingen en gingen vorige donderdag nog eens een tweede oordeel vormen tijdens een al maanden uitverkocht concert in de AB.
Een halfuur na voorprogramma Darker My Love (denk aan The Dandy Warhols zonder zangeres) was het bij de start goed raak met “Farewell to the fairground”. Het middenstukje “Keep on running, there’s no place like home” werd als een echte hymne door de volle AB meegescandeerd. Een vlekkeloze versie was het allerminst maar dat hebben we al eens vaker met openers. De grootse lichtshow (vier grote balken met witte spots achter hen en evenveel staanders) waarmee de groep in de AB werd gepresenteerd was naar ons gevoel symbolisch voor de steile opmars van de groep gedurende de voorbije maanden maar helaas ook een tikkeltje buiten proportie. Dat de groep met moeite een setje van 50 minuten in elkaar kan knutselen zegt genoeg over de lange weg die ze nog af te leggen hebben. Dat liet zich trouwens ook meermaals muzikaal gevoelen. Ook al kondigde zanger Harry Mc Veigh “You still love him” aan als een exclusief b-kantje voor ons; het nummer zelf haalde nog niet de knieën van het materiaal op “To lose my life” en maakte bijgevolg weinig indruk. “E.S.T.” en “A place to hide” deden dat gelukkig wel al misten we het mooie brede geluid van de plaatversies. En er waren nog meer schoonheidsfoutjes: “To lose my life” werd een maatje te snel gespeeld, de Talking Heads cover “Heaven” had in de bissen geen toegevoegde waarde, in de lagere regionen zong Mc Veigh vaak vals en er was op één enkele verwijzing naar de opnames van hun debuut in Brussel slechts weinig interactie met het publiek.
Hoe het wel moest hoorden we in “Unfinished business” en bij slotnummer “Death” (met het beste basloopje na “Smokers” van the Editors). Slechts op die beide momenten, en dus afgetekend minder dan in Werchter, behaalde de groep in de AB het niveau waarmee ze aanspraak kunnen maken op de titel van grote belofte. Grote broer had dus (weeral) gelijk…

Herfst in het Cultureel Centrum

2009-10-08T20:30:00.004+02:00

Behalve wat opgefriste herinneringen aan positieve mond aan mond reclame die ons had bereikt na hun vorige passage in Sleidinge hadden we ons voorafgaand aan een avondje Living Roots in CC De Stroming (3/10) weinig voorbereid. Niet zelden is de verrassing dan des te aangenamer hoopten we onderweg. Living Roots is een op maat van de culturele centra gesneden cover-collectief rond Fluxus saxofonist Koen Garriau dat pioniers en voorlopers uit de populaire muziek tracht te eren. Het project zag het levenslicht 3 jaar geleden op het Gentse luik van de 0110 concerten en is thans aan zijn tweede uitgave toe. Deze bezetting (de vorige zag er dus ietsje anders uit) speelt vooral met de naambekendheid van Ruben Block (Triggerfinger), Mich Walschaerts (Kommil Foo), Klaas Delrue (Yevgueni) en Jan de Campenaere (Venus in Flames). De heren gingen potig van start met “Handle with care” van de Traveling Wilburries en brachten zich zo, naar het model van het origineel, ook in de Stroming als een ware supergroep voor het spotlicht. De 10 man sterke bezetting herbergde naast de eerdergenoemde trekkers trouwens ook nog de fine fleur van de Belgische folkscène en Triggerfinger-drummer Mario Goosens. Als er een fanclub van die laatste zou worden opgericht laten wij ons als de weerlicht erelid maken. Met “Als je wint” (Herman Brood en Hennie Vrienten) en “I won’t back down”(Tom Petty) kregen we zowaar een muziekkwis gevoel waarmee we onze buurman flink de loef konden afsteken. Tot dusver best amusant maar niet beter of slechter dan op onze mp3 speler. Dat veranderde op het moment dat Jan De Campenaere zangeres Stevie Nicks deed vergeten voor een fantastisch “Dreams”(Fleetwood Mac) en met “Ol 55” ons nog eens hielp herinneren dat we dringend “Closing time” van Tom Waits in huis moeten halen. Daartussen had Klaas “Yevgueni” Delrue zijn bewondering geuit voor Springsteen en Jacques Brel. Spijts het goede mondharmonicapartijtje vond “No surrender” in de stem van Delrue in vergelijking met Brels “Port d’Amsterdam” geen goede vertolker. Mich Walschaerts voorzag het slotnummer van deel 1 van een persoonlijke inleiding. Op zijn vijftiende had hij een liefdesrivaal tevergeefs opzij proberen te schuiven met het dreigement “dat hij s’anderdaags zijn tanden uit de wc-pot zou kunnen vissen…”. Het laatste wat hij zich van die avond nog herinnerde was de intro van Eddie Floyd’s “Knock on wood”. De blazersectie van Living Roots ging voluit tot aan de pauze.Verrassing alom in deel 2 wanneer Ruben Block zich waagde aan een smartlap van Bob Benny. Hij transformeerde het nummer naar een versie die zelfs Nick Cave de stuipen op het lijf zou jagen. Diezelfde Block kende immers nog meer bijval met het mooie “Open your window” van Steve Earle en een fors op de heupen inwerkend “New sensation” van wijlen Michael Hutchence en INXS. Dat ook De Campenaere nog ging schitteren voelden we al aankomen van voor de koffie. Ditmaal zette hij “My girl” van The Temptations geheel naar zijn hand als lag een volle Apollo in hartje Harlem aan zijn voeten. Klapper van de avond werd een glorieus “The Weight” (The Band) dat in de Stroming werd neergezet met een sfeer die je alleen nog terugvindt op dubbele live LP’s uit de zeventiger jaren. Mich Walschaerts had net ervoor in Jacko’s “Billy Jean” nog een potsierlijk glitterjasje aangetrokken (op Ebay gevonden en ooit gebruikt door de meester zelve op een repetitie voor een videoclip…).
We kunnen kort en krachtig besluiten: deze Living Roots toeren nog tot half november (finale in de Gentse Centrale) door Vlaanderen. Doe er uw covervoordeel mee!

Starsailor AB/Brussel 29/09/09

2009-09-30T23:17:00.008+02:00

Midden augustus – Starsailor was net Lokeren gepasseerd – kondigde zanger James Walsch op zijn Twitter pagina aan de groep te willen opdoeken. Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje en haalde hier zelfs enkele dagbladen. Als motivatie voor deze zwaarwegende beslissing gaf Walsch aan met de groep niet achteruit te willen evolueren. Met hun jongste plaat “All the plans” en de singel “Tell me it’s not over” waren hoge ambities gemoeid maar in plaats van stormenderhand de hitlijsten en grote festivals in te palmen moest de groep zich afgelopen maanden tevreden stellen met een rol op het achterplan. Vooral in thuisland Engeland ligt de groep op sterven na dood. De eerdergenoemde singel geraakte zelfs niet eens in de kelder van de top 40. Ook deze Europese toer, met slechts een tiental haltes in bescheiden locaties, had niet het panache van de topgroep die ze zo graag zouden willen zijn. Walsch voelt dus blijkbaar de bui hangen – straks terug de cafés in - en trekt er de stekker uit. Zodoende vond afgelopen dinsdag in een al weken op voorhand uitverkochte AB de Belgische uitvaart plaats. Van een grafbidders stemming was in de volgelopen zaal gelukkig geen sprake toen enthousiast applaus uit het publiek opsteeg bij de wat lome opener “Tie up my hands”. Met een compliment voor de zaal en trouw publiek (hun “second home”) had Walsch snel de sympathie vast maar de muziek hinkte jammer genoeg wat achterop. “Fidelity”, “All the plans” en “In the crossfire” misten niet alleen de juiste klankbalans maar ook de geestdrift. Pas na “Poor misguided fool” keerde het tij. Walsch zong met zoveel overtuiging “Love is here” dat ieder koppel in de zaal spontaan enkele centimeters naar elkaar toeschoof. Ook het recente “Boy in waiting”, inclusief zwierige sing-a-long, had net ervoor nog eens de vinger pijnlijk op de wonde gelegd : wel mooie songs op die nieuwe plaat maar wie – behalve een volle AB - luistert er nog? Hetzelfde gold ook voor “Neon sky” dat aan het eind mooi door Walsch werd omgezet in het van The Beatles ontnomen “Let it be”. Naar analogie met de Fab Four zal er van Starsailor wellicht geen dure verzamelbox verschijnen maar een verdienstelijke ‘best of’ moet de platenfirma toch nog uit zijn mouw kunnen schudden. Nummers als “Silence is easy” en het vooral van de Thin White Duke remix bekende “Four to the Floor” worden, ook al ligt de groep naar alle waarschijnlijkheid binnenkort op apegapen, toch best netjes bewaard voor volgende generaties. “Tell me it’s not over “ zorgde ondanks zijn twijfelachtige hitpotentie (wel in België, niet in Engeland) in de AB alvast voor de meest uitbundige reacties van de avond. Het pianoloopje dat de song o zo aanstekelijk maakt lijkt wel geplukt uit een natte droom van Simple Mind Jim Kerr. De groep speelde handig in op de euforie die het nummer losweekte door via enkele bruggetjes de song extra te verlengen. Walsch liet voor de bissen in eerste instantie zijn collega’s achter in de catacomben van de AB (zo konden ze al een beetje wennen zonder hem) en pakte solo bijzonder fraai uit met “The Thames” en U2’s “All I want is you”. Ons hart brak helemaal toen Walsch door “Some of us” heen zong met meer tristesse dan een mens op een moment van afscheid kan verdragen. De psychedelische finale in “Good Souls” was een ietwat gewaagd slot van een concert dat deed wat het moest doen: waardig afscheid nemen van een weliswaar sympathiek groepje dat niet alleen op plaat maar ook live net niet genoeg in huis had om de strijd aan te gaan met de concurrentie. Mocht Walsch zijn solo-carrière toch niet van de grond krijgen zullen we hem met plezier gaan bekijken in eender welk café.

Sinead O'Connor Rivierenhof/Antwerpen 17/08/09

2009-08-21T15:39:00.003+02:00

Eén van de meest beklijvende concertmomenten die we ooit hebben meegemaakt was ongetwijfeld de passage van Sinead O’Connor op Rock Torhout(’90). Telkens we “Feel so different” uit haar tweede plaat nog eens bovenhalen voelen we opnieuw die collectieve stilte van toen op die volle wei. Sindsdien is het jammer genoeg nooit meer hetzelfde geweest. Hoe nadrukkelijker haar sociale en religieuze bewogenheid werd – een groot bakkes hebben vinden we niet noodzakelijk een minpunt – helaas ook hoe zwakker het plaatwerk. Velen zullen inmiddels al lang niet meer het besef hebben dat er na het toenmalige succes zelfs nog platen zijn gevolgd. Door tussendoor met regelmaat live nog te verschijnen in Dranouter, op de Lokerse feesten en de Proms in Antwerpen vorig jaar is de aandacht voor de Ierse gelukkig niet helemaal uitgedoofd. Het concert in het Rivierenhof was na aankondiging in juni zelfs in een zucht uitverkocht maar geen twijfel mogelijk dat deze overigens fantastische locatie voor het merendeel gevuld was met fans van het eerste uur. Dat er liefhebbers zijn voor het latere werk van O’Connor willen we niet eens in twijfel trekken maar de kans dat haar laatste plaat “Theology” – de titel zegt al genoeg - een volksverhuizing richting Antwerpen zou hebben teweeggebracht is zo goed als onbestaande. Ook haar nieuw werk waarvan we in het sfeervolle Rivierenhof al een weinig ophefmakend voorsmaakje kregen zal met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid aan u voorbijgaan. Toen voorprogramma Marike Jager plaats ruimde voor O’Connor werd bij de opbouw van het podium gauw duidelijk dat het concert zou worden afgewerkt in een beperkte bezetting. Slechts geflankeerd door 2 begeleiders (waarvan 1 in de plaaster en op krukken!) en onder luid applaus betrad O’Connor kort daarop het openluchttheater. O’Connor - nog steeds met korte snit - had zich voor de gelegenheid gemodelleerd naar de laatste Wibra folder en zag eruit alsof ze net de cafetaria van het openluchttheater had gedweild: een slordige trainingsbroek met daarboven een derde rangs sloddertrui. Ook een bezoek aan de dichtstbijzijnde Hunkemöller wordt door de Ierse blijkbaar als geheel overbodig geacht. Niet dat iedereen voor ons in galakleed moet verschijnen maar zo huishoudelijk hadden we ze op een podium al een tijdje niet meer gezien. Het eerste kwartier voelde, een beetje analoog met de dresscode van de avond, aan als een stemmig kampvuurmoment – lekker gezellig - maar sloeg door toedoen van zwakker songmateriaal als “Beautiful people” geen deuk in een pakje boter. Pas bij “Three babies” en het eveneens van haar tweede plaat gehaalde “Black boys on mopeds” wisten we weer waarom we een kaartje hadden aangeschaft voor deze avond. O’Connor kreeg het openluchttheater zo stil dat haar muziek enkel nog de drukte op de verder gelegen E313 diende te verdragen. Kort daarna en reeds halfweg het concert hield “Troy” slechts met wat steun van haar elektrische gitaar het overvolle openluchttheater 7 minuten lang in de ban. Eénmaal dat punt voorbij en met de hoop nog meer van dat voorgeschoteld te krijgen namen we er met plezier nog zo’n Hare Krishna moment als “If you had a vineyard” bij. Met het uur overschreden schakelde het concert zoals gehoopt over naar twee klassiekers die zich in een uitgeklede versie meer dan staande wisten te houden. Met “The Emperor’s new clothes” en het van Prince ontleende maar het geheel zich eigen gemaakte “Nothing compares 2U” bezorgde Sinead O’Connor het openluchttheater datgene waarvoor het was gekomen: muziek die de ziel beroert en een pak emotie weet los te weken. In de bissen hielden we nog even onze adem in voor een a-capella gebracht “I am stretched on your grave”. Ondanks het gemis aan de beatbox die het nummer destijds op de plaat ruggensteun gaf was dit een indrukwekkend slot van een concert dat jammer genoeg alleen omwille van de oude songs nog zeggingskracht had. Amen!

Lokerse Feesten 9/08/09

2009-08-15T14:47:00.005+02:00

De nadrukkelijke berichtgeving over schermutselingen op en in een wijde boog rond het festivalterrein zadelden de Lokerse Feesten volkomen onterecht op met een aura vergelijkbaar met dat van de New Yorkse Bronkx. Niet te geloven dus dat op zondagavond nog een kleine tienduizend mensen de durf hadden om voor de slotavond van de parel der Waaslandse festivals af te zakken naar Lokeren.
Sixties icoon Ray Davies mocht, geheel tegen zijn legendarische status in, de avond openen. De man schreef zich 40 jaar geleden al de eeuwigheid in met zijn groep The Kinks en hits als “Lola”, “You really got me” en “Waterloo sunset”. Gedurende de late jaren 70 verwierf zijn groep ook nog eens een onsterfelijke live reputatie die god zij dank bewaard is gebleven voor het nageslacht op het album “One for the road”. Mocht het aan ons liggen: verplichte kost op de Hasseltse rockschool! Davies hoefde dus wat ons betreft allerminst naar Lokeren af te zakken om er zijn status te komen rechtvaardigen; die heeft hij zo al. Wie een verschrompelde gepensioneerde rocker had verwacht zal zich snel de ogen hebben uitgewreven want Ome Ray etaleerde meer beweeglijkheid dan je in een doordeweeks studentencafé kan vaststellen. Dat ook de stem van Davies door de jaren heen intact was gebleven verraste ons nog het meest. Davies en begeleiders namen wat songkeuze betreft (gelukkig) geen risico wat in Lokeren resulteerde in een onvervalst uurtje ‘classix’ dat op Radio 1 door het voltallig luisterpubliek uitermate zou worden geapprecieerd. Fraaie en losjes uit de pols gespeelde versies van “Dedicated follower of fashion”, “Sunny afternoon” en “Tired of waiting for you” passeerden nogal vrijblijvend de revue maar echt opwinding noteerden we pas bij heftiger werk als “20 th century man”, “All day & all of the night” en vooral “Low budget”. Slechts met mondjesmaat (“After the fall” uit “Other people’s lifes”) verwees Davies naar zijn (betere) solo-werk om gauw erna nog een hoeksteen uit de Briste rock (“You really got me”) er tegen aan te plaveien. Davies speelde met zichtbaar plezier en entertainde de aardig gevulde kaai in Lokeren als had hij nog een lange loopbaan voor zich. Voor deze man dus nog lang geen spot op het jaarlijkse mottenballengebeuren van ‘The Golden Years’ in Antwerpen.
Het moet Davies backstage in Lokeren trouwens hebben geplezierd dat het duo dat na hem kwam, The Black Box Revelation, ontegensprekelijk muziek maakt met eerbied voor onze voorvaderen. Mocht dit duo met terugwerkende kracht in de jaren ‘70 worden losgelaten; ze keren gegarandeerd terug met een oplegger vol gouden platen en een buslading groupies in hun kielzog. Zo’n vaart gaat het vandaag de dag nog niet maar de toekomst oogt – met veel buitenlandse interesse (zelfs over het kanaal) – toch beloftevol. In Lokeren bevestigde The BBR hun onberispelijke live status met een concert dat met de gitaar van Paternoster centraal een uur lang onder hoogspanning stond. Het trio “Stand your ground”, “I don’t want it” en vooral “Never alone/always together” katapulteerden dit Lokerse uurtje moeiteloos de hoogte in. Een knallend vuurwerk boven de stad aan de Durme had The Black Box Revelation net voor hun openingsnummer niet treffender kunnen aankondigen.
De organisatoren van de Lokerse Feesten, twijfelend over de trekkracht van de affiche en worstelend met een matige voorverkoop (25€!), hadden op zondagmorgen nog een ‘last-minute’ actie gelanceerd via mail om het festivalterrein toch voldoende gevuld te krijgen voor de slotavond. 1 betalende bezoeker kon immers 1 bezoeker gratis mee binnen loodsen op voorwaarde dat dit gebeurde voor 21 uur. Een beetje zonde voor de voorbeeldige kopers in voorverkoop die hun betalend gezelschap ook gratis hadden kunnen meenemen. Dat ze in Lokeren daar maar eens over nadenken. Ondanks de actie bleef de massale volkstoeloop uit wat het op de Kaai des te gezelliger maakte en er o.a. voor zorgde dat de wachttijden (eerst) aan de toog en (nadien) aan de toiletten ultra kort waren. Het uit Zweden - Europe, Roxette en Abba zijn geen referentiepunt - afkomstige The Hives mochten afsluiten en hadden gelukkig toch een ruime delegatie fans kunnen mobiliseren richting Lokeren waardoor de ontvangst behoorlijk enthousiast kon genoemd worden. De groep schoot als een Walibi rollercoaster op de openingsdag van het zomerseizoen uit de startblokken. Gehuld in witte laboranten pakjes met de zwart-witte stropdas goed zichtbaar stond het vijftal van bij de openingssong bijzonder hyperkinetisch te doen op het Lokerse podium. Toegegeven: The Hives is zonder muziek al een kijkstuk waar verveling door een fikse dosis gimmick geen kans krijgt. Zanger Pelle Almqvist – in Lokeren niet altijd krachtig genoeg bij stem - is in alle segmenten de perfecte kruising tussen Mick Jagger en Mika terwijl de overige bandleden muzikaal technisch in geen enkel conservatorium voorbij het ingangsexamen zouden geraken. Alle poses om met de vingers in de neus een wedstrijdje luchtgitaar te winnen daarentegen beheersen ze moeiteloos. Ze brengen samen een soort Ramones light die in Lokeren (maar misschien niet elders) iets te dunnetjes klonk om echt indruk te maken. Amusant was het wel en door toedoen van de enthousiast reagerende eerste 20 rijen waren ook wij wel gevangen voor dit uurtje rock’n’roll vertier. Dat ook songs met amper drie akkoorden geweldig kunnen zijn bewezen “Tick tick boom” en “Try it again”. We verkiezen liever de bands waar ze zich aan spiegelen maar als er een feestje wat leven moet worden ingeblazen zijn deze Hives naar Zweedse gewoonte een veilige keuze.

Level 42 Kneistival/Heist 22/07/09

2009-07-26T08:47:00.004+02:00

Er zijn zaken uit de jaren 80 (een paar foute vriendinnen, onze fluorescerende hoofdband, een stapeltje buizen in het vijfde humaniora) waar we liever niet aan terugdenken maar de muziek van Level 42 met baswonder Mark King hoort daar niet bij. 10 jaar nadat de groep was opgehouden te bestaan herenigde King zich in 2006 met zijn oude kompaan Mike Lindup (die met de falsetstem) en toert het duo aangevuld met 3 nieuwe muzikanten opnieuw onder de naam Level 42. Nadat ze vorige zomer op enkele kleinschalige festivalletjes waren gepasseerd in Genk en Beveren hadden we ze dit jaar gespot op de affiche van het gratis Kneistival. Op een volgelopen Heldenplein in Knokke-Heist kondigde trompetgeschal (uit een doosje) het 21 jaar oude “Heaven in my hands” aan als opener. Ergens onderweg naar Heist op de E34 stond blijkbaar de teletijdmachine van Professor Barabas opgesteld en wij waren er duidelijk ingereden. Wat volgde was een geweldige’ trip down memory lane’ met een rij hits waarmee de ganse dijk van Heist kon worden geplaveid. Mark King riep ‘Are you having a good time?’ met hetzelfde enthousiasme als op hun voortreffelijke live plaat “A physical presence” uit 1985 en vond dit ‘nocky festival’ best wel amusant met een groep als Starfucker op de affiche (zelf hield Level 42 het tijdens hun set bij een “Starchild”). Al gauw bleek in Heist dat deze gereanimeerde Level 42 een technisch hecht blok gebleven is dat in herenigde vorm vooral uitblonk in het vroegere werk (“The chinese way” en het naar jazz rock knipogende “Turn it on”) terwijl het poppy materiaal uit de latere jaren 80 (“Running in the family”) een tikkeltje minder pittig klonk. Het aantal (lucht-)bassisten rondom ons was bij het door King’s pompende bas aangedreven “Love games” niet op één hand te tellen. King heeft dan ook omwille van zijn onnavolgbare (slap-) techniek een haast goddelijke status verworven onder (would be) basgitaristen. Bij het trage “Leaving me now”(een jaren 80 ballad uit de boekjes) vreesden we even een uitschuiver maar King zong het met zoveel overtuiging dat het leek alsof hij vorige week de echtscheidingspapieren had voorgeschoteld gekregen. Terwijl Heist alsmaar meer regen te slikken kreeg en er van zon al lang geen sprake meer was zette Mike Lindup “The sun goes down” in. Het stevig aan de kook gebrachte “Hot water” sloot vervolgens een anderhalf uur durend concert af dat anno 2009 misschien nog weinig relevantie heeft maar wel de kroon spande als het op jaren 80 funk aankwam. En dan nu terug die teletijdmachine in!

Cactusfestival dag 2+3 11+12/07/09

2009-07-24T22:01:00.007+02:00

Bij aankomst in Brugge en met nog 10 minuten wandelen naar het festivalterrein, werden we vanuit de verte al getrakteerd op klanken die makkelijk te identificeren waren als afkomstig van The Black Box Revelation. Het duo Jan Paternoster en Dries Van Dijck, in volle voorbereiding van nieuw plaatwerk, liggen met hun debuut “Set your head on fire” nog steeds goed in de markt en zijn ook deze zomer her en der graag gezien gasten. Het door het Britse blad NME als ‘song to hear’ bestempelde “Love, love is on my mind” kon in het Brugse Minnewaterpark op veel bijval rekenen net als de recente Afrekening hit “High on a wire”,het van goesting kwispelende “I think I like you” en het van lekker zompige gitaren voorziene “Set your head on fire”. Paternoster eindigde bovenop de bas drum van zijn kompaan Van Dijck na een concert met het effect van een stevige kop koffie: een opkikkertje om de rest van het programma tegemoet te zien.
Joan Wasser stond als volgende geprogrammeerd en trad aan in een trio bezetting. Haar collega’s Tyler Wood en Timo Ellis, samen met Wasser vormen ze Joan as Policewoman, vielen bij eerste aanblik op door hun opvallende t-shirts, respectievelijk eentje van Whitney Houston en Manowar (!). We gaan er logischerwijs vanuit dat het om een grap ging want noch het cv van Wasser noch de muziek (dwars doorheen de cd’s “Real life” en “ To survive”) die we te horen kregen hield enig verband met voornoemden. Met dreigende regenwolken boven Brugge en de naar intimiteit hunkerende liedjes van Wasser miste dit concert compleet zijn effect in het Minnewaterpark. Het op plaat met Anthony Johnson opgenomen “I defy” liet bijgevolg maar een slappe indruk na. Naast ons zagen we de papfles nog eens aanrukken voor het vieruurtje van één van de vele ‘newborn’ festivalgangers die Brugge tijdens Cactus tot zijn publiek mag rekenen. Dankzij Joan as Policewoman ging dat goedje erin zonder verslikken. Voorwaar ook een prestatie.
Met de Cold War Kids (toch een fantastische groepsnaam) leek aanvankelijk wat meer deining te komen in een voor de rest lekker verder keuvelend Brugs park. De nieuwe singel “I’ve seen enough” heeft een loom sfeertje maar beet zich toch vast in onze gehoorgangen en ook “Something is not right with me” vonden wij, en met ons de voorste rijen, best aardig. Een uurtje van deze Cold War Kids bood misschien iets te veel van hetzelfde maar weekte wel meer respons los dan hun voorgangster.
Greg Dulli en Mark Lanegan vormen samen al enkele jaren The Gutter Twins. Beide heren hebben niet alleen al flink wat sporen achtergelaten in de Amerikaanse rock -ze waren respectievelijk frontman van The Afghan Wigs en de Screaming Trees - maar delen ook een verleden (in de goot) als drugverslaafde. Over Lanegan’s huidige toestand hadden we zo onze twijfels. Hij zat er wat verwaaid bij, zijn donkere stem kwam slechts weinig in het ganse (akoestische) stuk voor en ook de duur van het concert werd tegen de planning in ferm en nogal abrupt ingekort. In amper één uur leverde het duo, vooral door de fantastische stem van Dulli, nochtans een indrukwekkend visitekaartje af. Hun vorig jaar verschenen debuut “Saturnalia” staat inmiddels met stip genoteerd op ons verlanglijstje. Scroll snel naar de clip hieronder en huiver mee…

Een uitstekende zanger, 3 cd’s boordevol perfecte pop en een begeleidingsband die talent en techniek zat heeft. Desondanks werd het toch geen memorabel concert van Novastar. Meneer Zweegers repeteert niet of nauwelijks en dat is er aan te horen. Hij dirigeert zijn groep – op zijn tekens - naar daar waar hij ze hebben wil en dat zorgt bij momenten voor ongelukkige passages die de songs meer slecht dan goed doen. Een beetje spontaniteit moet kunnen maar dit neigt naar grilligheid. De “zie-mij-hoe-zot-ik-word-van-mijn-eigen-muziek” houding van Zweegers riep bij ons ook geregeld plaatsvervangende schaamte op. Joost: een beetje gewoon doen is vaak al gek genoeg. Terwijl het oude materiaal telkens verzande in een poging om nieuw leven te worden ingeblazen (absoluut dieptepunt: een stuiptrekkend “Never back down”) werden gelukkig de songs uit de laatste “Almost Bangor” wel met de nodige beheerstheid gebracht. Misschien moet er voor die oudjes toch eens een repetitiemoment worden afgesproken? Of: gewoon schrappen van de setlist?
Vorige zomer herschikte Paul Weller zijn toerplannen en viel Cactus buiten de prijzen maar dit jaar lukte het wel. 11 jaar nadat hij al eens in het Minnewaterpark stond keerde Weller dus terug naar Brugge. De huidige concertreeks staat nog steeds in het teken van zijn jongste “22 dreams”, een plaat die in België net als de drie voorgaande (Weller kon het zelf niet stil houden) geen indrukwekkende verkoopcijfers heeft opgeleverd. Voor echte radiohits van Weller moeten we ook al behoorlijk ver achteruit in de tijd. Bijgevolg hielden “You do something to me” (’95) en “Wild wood” (’93) Brugge wel nog wat wakker maar op de finale met uitsluitend nieuw werk reageerde het al flink uitgedunde publiek jammer genoeg nogal apathisch. Weller oogde nochtans zeer ontspannen en trok zich van de slappe reacties weinig aan. Een vurig “Eton riffles” van The Jam ('79!) en een frivool “Shout to the top” van The Style Council ('85!) waren onmiskenbaar hoogtepunten net als de eerder genoemde classics en (voor ons toch) een handvol nieuwe nummers uit die (ook al heeft ze voor geen meter verkocht) prima laatste plaat. Een concert lang spetteren doet Weller al een paar jaar niet meer, of het moet akoestisch zijn, maar dit Cactusoptreden oversteeg zeker de middelmatigheid van zijn passage in de Brusselse AB vorig jaar.
In de vooravond op zondag mochten we kennis maken met nieuw werk van The Magic Numbers. Vol zelfvertrouwen gooiden ze er dus hun oude radio hits “Take a chance” en “Forever lost” al in het eerste kwartier uit. Begrijpelijkerwijs kreeg de groep het nadien wat moeilijk met overwegend onbekend materiaal. Ook al ontvingen deze nieuwelingen een fraai beleefdheidsapplaus, het was ver zoeken naar een song die de concurrentie zal aankunnen met eerdergenoemde singels. In de Lotto trommel komen er wekelijks zes goede cijfers uit; met deze nieuwe combinatie Magic Numbers vrezen we met moeite onze inleg terug te zien.
De groep die nog het meest appelleerde aan het Cactus publiek was het uit Tucson, Arizona afkomstige Calexico. In een Willy De Ville meets Santana stijl kregen we een uiterst verzorgd uurtje latino rock waar iedereen blijkbaar wel pap van lustte. Hun “Chrystal frontier” werd warm onthaald maar het materiaal van de laatste “Carried to dust” (met op kop het intrigerende “Victor Jara’s Hands”) had minder de intentie om een feest te laten losbarsten. Kopmannen Joey Burns en John Convertino leidden hun Calexico doorheen een verdienstelijk concert dat in Brugge misschien ietsje te ingehouden bleef.
Na een afwezigheid van enkele jaren voltrok in Brugge de herrijzenis van Lamb. Het duo Louise Rhodes en Andrew Barlow gaf op Cactus een concert dat door zijn grootsheid allesbehalve deed vermoeden dat het na deze zomer weer zal afgelopen zijn. Ook de massale belangstelling bewees dat de interesse voor de groep met de jaren zeker niet is afgenomen. Rhodes’ behekste stemgeluid deed het groen van de Brugse bladeren nog meer wapperen dan het aanwezige zuchtje wind terwijl Barlow zorgde voor een betoverend klanktapijt in het Minnewaterpark. De groep heeft triphop en drum’n’bass referenties maar overstijgt deze genres moeiteloos dankzij songs met een tijdloos karakter (“Gorecki” en “Gabriel”). Soortgenoten als Massive Attack onderscheiden zich op dezelfde manier. In het kersverse live geluid lag de nadruk nogal fel op de elektronica terwijl wij toch de meer natuurlijke en vollere sound van het vroegere Lamb (inclusief drummer van vlees en bloed)prefereren. Maar laat dit vooral geen smet zijn op de glorierijke beurt die Lamb in Brugge maakte. Volgende maand trouwens opnieuw in Oudenaarde.

Rock Werchter dag 4 05/07/09

2009-07-17T23:16:00.008+02:00

Met al drie dagen in de benen kunnen we niet zeggen dat we op zondagochtend gezwind naar de weide zijn gejogd. Er kwam dan ook een stevig bord spek en eieren aan te pas om ons voldoende klaargestoomd te krijgen voor het Werchter debuut van het Antwerpse The Hickey Underworld kort na de middag. Onze twijfels of ze nu al de Marquee in moesten of beter nog even plaat 2 hadden afgewacht hangen als een dun laagje mist over ons overwegend positief eindoordeel. Dat heeft alles te maken met enkele songs, onder andere ook de twee openers “Zero hour” en “Sick of boys” die beter nog ietsje langer waren blijven rijpen in het repetitiekot. Iemand zou het hen eens moeten influisteren: mokerslagen van songs zijn nog geen goede songs. Wel patat erop: het nieuwe “Hertenwandel” en de Afrekening hit “Future words” (die hen ongetwijfeld een ticketje Werchter opleverde).
De 68-jarige Seasick Steve , tot voor kort fulltime straatmuzikant, stond een beetje als leuk curiosum op de affiche. De man, 3 jaar terug ontdekt door BBC presentator en muzikant Jools Holland, speelt de blues op een zelfgemaakte driesnarige gitaar die hij zelf ‘a worthless piece op shit’ noemde. Ook de drummer heeft zijn materiaal klaarblijkelijk op de dichtstbijzijnde rommelmarkt bij elkaar gescharreld. Samen klonken ze op het immense podium van Werchter allerminst technisch briljant maar wel even intens als in een rokerige New Orleans kroeg. Ook Steve’s talent als verteller kwam tussen de nummers door bovendrijven. Aan zijn “Dog house boogie” hing immers zijn eigen tragikomische levensverhaal vooraf. Op 14 jaar het huis uit geschopt door de (gesloten) venster en vervolgens de straat op met zijn gitaar. Ruim 50 jaar later had het dus even goed de Haachtsesteenweg kunnen zijn maar het werd de wei in voor het hoofdpodium van Werchter. Ome Steve vetederde middenin zijn concert een volle wei door naast hem een tienermeisje uit het publiek te zetten voor het pareltje “Walking man”. Zelfs die-hard Metallica fans checkten even of ze wel een zakdoek binnen handbereik hadden.
Zij die nadien gespaard bleven van een wolkbreuk en kozen voor de tent en Lady Linn kregen een stijlvol concert dat boordevol swing-jazz zat uit de tijd dat Seasick Steve himself nog in de bloemkolen zat. Al het (zelfgeschreven!) materiaal uit de cd “Here we go again” (inmiddels goed voor goud) werd vakkundig gebracht door Lynn – in een adembenemend rood jurkje – en ‘Her magnificent seven’. De Eddy Grant cover was natuurlijk een te voorspellen hoogtepunt. Ook al is dit een uitstekend concept, misschien moeten we er wel de eindigheid van inzien in de wetenschap dat een uitstekende zangeres als Lien De Greef nog eindeloze mogelijkheden heeft. We zijn benieuwd.
Een goed popgroepje, ook al bestaat hun aanhang grotendeels uit gillende tieners, blijft een goed popgroepje. Met die ingesteldheid bleven we staan voor The Script. Al na 4 nummers hielden we het voor bekeken want de Ieren dikten hun op plaat nog genietbare songs live zo aan dat ze amper nog te slikken waren. Bovendien schudde zanger Danny O’Donoghue net iets te veel met zijn gat waardoor een song als “The man who can’t be moved” alle geloofwaardigheid verloor. Bij aanvang vertelde de groep dat ze eigenlijk geen toeschouwers hadden verwacht voor het podium. We voelden een slijmspoor ontstaan van Werchter tot in Leuven. Het mag een wonder heten dat er überhaupt nog toeschouwers zijn blijven staan.
Al evenveel bewondering koesteren we voor liefhebbers van Black Eyed Peas concerten. Wat een waar feest zou moeten zijn klonk echter als een met veel haperingen in elkaar geklutste muzikale brei. Zangeres Fergie, een ongelooflijk stuk (wat?) volgens kenners, vuurt het publiek aan als waren het allemaal ‘motherfuckers’ die dringend in haar maat moesten op en neer springen en daarbovenop nog eens luid ‘yellen’. Dit procédé wordt tot in den treure herhaald terwijl een container leuke hits tevergeefs stonden te wachten op een geweldige live uitvoering waarmee de massa automatisch zou beginnen springen en yellen. Voila: het is er eens uit en het voelt goed. Pump it Fergie!
Mits de nodige aanmoediging van onze naaste omgeving trokken we vervolgens naar de zoveelste heruitgave van de bekende Kaiser Chiefs revue. Zeggen dat we deze Britten beu zijn moet zowat het understatement van het jaar zijn. 2 jaar geleden wouden we ze al bij Koninklijk besluit laten verbannen naar een onbewoond eiland maar ze blijven, als een jaarlijkse verkoudheid, steeds terugkeren. Ricky Wilson was weer geheel zijn vermoeiende zelf en brulde het publiek eindeloos suf om hetzelfde te doen. Voor deze Kaiser Chiefs geldt dat ze ooit hebben gevlamd maar inmiddels lang zijn opgebrand. Als Schueremans ze volgend jaar opnieuw boekt komt er gegarandeerd een ‘riot’ van. “Oh my god”? Jawel!
Een volle tent ontving vervolgens het Noorse (duo) Röyksopp. We hoorden van op een afstand licht verteerbare en naar ambient neigende elektronische muziek waarin sfeer oproepen iets te vaak belangrijker was dan de structuur van een liedje. Als het dan toch op dat laatste uitdraaide (“The girl and the robot” en “What else is there?”) bewees dit duo geen zondagsprogrammeurs te zijn. Aan de rand van de Marquee verging het deze Röyksopp bijgevolg niet slecht als achtergrondmuziekje.
Als een echte topact liet Metallica toch een kwartiertje op zich wachten. Opener “Blackened” reed pas om half 12 als een colonne bulldozers Werchter binnen en opvolgers “For whom the bell tolls” en “Creeping death” hadden nog veel (speed metal)voeling met het jaar van fabricage (1984). In afwachting van nieuw werk werd Werchter dus duidelijk eerst op zijn wenken bediend met wat oudjes. “One”, ingeleid door een hoop vuurwerk en helikoptergeluiden, rondde het eerste half uur af. Vervolgens sneed de groep een hoofdstuk “Death magnetic” aan waarmee het contrast met het oudere werk voor ons nogal pijnlijk scherp werd gesteld. Toen daartussen ook nog eens het drammerige “Sad but true” werd geparkeerd, konden we niet snel genoeg aan de verste bierstand staan. Het nummer staat immers voor log en traag, twee eigenschappen waarmee wij Metallica nooit hebben willen associëren. Een luid maar zonder de precisie van weleer gespeeld “(Welcome home) Sanitarium” was voor ons het definitieve kantelmoment. In tegenstelling tot bij vele anderen rondom ons en moeilijk te rijmen met een Metallica verleden zoals het onze kregen we plots toch last van (metaal)moeheid. Nog een bord spek met eieren halen was een optie geweest maar we verkozen de weg huiswaarts.

Rock Werchter dag 3 04/07/09

2009-07-13T23:37:00.007+02:00

De enige Belgische groep die naast 2manydj's dit jaar het hoofdpodium van Werchter haalde was Triggerfinger en dat bleek op zaterdagmiddag al gauw een voltreffer te worden. Van kippenhok tot festivalweide: het trio Block, Goossens en Van Bruystegem voelen zich – als ze mogen spelen tenminste – werkelijk overal in hun sas. Mario Goossens – veruit één van de strafste drummers van het ganse weekend - mepte dag 3 zo heftig op gang met “Short term memory love” dat onze nekharen in één ruk allemaal recht op kwamen te staan. Ruben “bakkebaarden netjes getrimd” Block keek Werchter aan met de blik van een noeste Noorman onderweg naar een nieuwe strooptocht en ook zijn grauwe rock’n’roll stem deed meer primaire behoeftes vermoeden dan alleen maar eten en slapen. Dat de vroege vogels op de wei voor de bijl gingen gaan was niet meer dan logisch: met een sound die zelfs de Queens of the Stone age hun broek zou hebben doen afzakken gingen ook wij gretig in op onze “Fist date” met Triggerfinger.
Met Regina Spektor gingen we vervolgens voor een tweede maal dit weekend naar de tent voor wat ingetogen liedjes. Een beetje vrouwelijke singer-songwriter van tijd tot tijd moet kunnen vinden we. Spektor – op haar best achter de piano - deed ons bij vlagen sterk denken aan Carole King: zowel het verhalende en 2 jaar oude “On the radio” als het nieuwe “Laughing with” refereren sterk aan King en konden ons bij gevolg best bekoren. De wat minimalistische aanpak (Spektor, 2 strijkers en een drummer) viel bij momenten wat magertjes uit maar de klasse van Spektor haalde moeiteloos de bovenhand. Het meeste applaus oogstte de van geboorte Russische Spektor met “Samson” waarin het regeltje “You are my sweetest downfall” door de tent van een mooie meerstemmigheid werd voorzien. We zaten sinds onze thuiskomst op You Tube al heel wat clipjes te bekijken van deze Regina; dat zegt genoeg!
We bleven na Spektor hangen in de Marquee voor wat getipt was als een interessante nieuwkomer met name The Yeah Yeah Yeahs. De singel “Heads will roll” kunnen we best wel appreciëren maar het live geluid sloeg amper een deuk in een pakje boter. Het op plaat door elektronica gedomineerde geluid miste op Werchter dezelfde punch. Ook de hoge uithalen van Karen O begonnen ons, sneller dan ons lief is, op de zenuwen te werken. Visueel mochten deze Yeah Yeah Yeahs nochtans gezien worden: een zangeres die als een indiaanse lolita het podium opkwam, muzikanten die qua look niet zouden hebben misstaan op Seaside editie 1983 en een gigantische oogbol als backdrop op het podium.
Intussen stond een beetje verderop Fred Durst met (potsierlijk) rood baseball petje te bewijzen dat zijn half metalen/ half rappend combo Limp Bizkit nog bestaansrecht heeft na een jarenlange afwezigheid. 10 jaar terug was Limp Bizkit een populaire voortrekker van een hele beweging ('nu metal'). In Werchter bleek tot onze verbazing van die toenmalige populariteit nog niet veel verloren te zijn gegaan. Drie kwart van de wei hopte lustig op en neer tijdens het van George Michael geleende “Faith”. Toen eventjes later “Take a look around” de weide werd ingestuurd was het hek helemaal van de dam. Durst (20 jaar ouder in 10 jaar afwezigheid) grijnsde dat het een lieve lust was en verzekerde bij het verlaten van het podium – sidder en beef… - dat we nog lang niet van hem af waren. Grote kunst was dit Lotus koekje niet, wel zéér amusant.
Franz Ferdinand, de ontdekking van Werchter 2004 en ook 2 jaar later van de partij, mocht na een afwezigheid van 3 jaar terug het hoofdpodium op. Hun laatste plaat “Tonight: Franz Ferdinand” staat weer bol van springerige (post-punk)popsingeltjes die naadloos aansluiten bij het eerdere werk. Behalve een snuifje elektronica links en rechts toegevoegd merken we – en hier schuilt het gevaar - met het blote oog nauwelijks verschillen tussen oud en nieuw werk. Live zijn de songs gelukkig stuk voor stuk dodelijk efficiënt: de groep speelt ze zonder krampachtig te worden zeer geconcentreerd en als publiek blijven stilstaan is geen optie. Met zowel “Take me out”, “Michael”, “Do you want to” als “Ulysses” was het in Werchter voor Franz dan ook als scoren voor open doel. Een stuk gemepte drum maakte voortijdig een einde aan het concert maar gelukkig zaten we toen al tegen het einde van de set aan. Eén bisnummer waren ze ongetwijfeld waard geweest.
Nick Cave weet de laatste jaren België goed te vinden. De reden van zijn komst dit jaar naar Werchter was ons niet meteen duidelijk maar we gaan er van uit dat het voor Schueremans “an offer you can’t refuse” zal geweest zijn. Zijn laatste “Dig Lazarus Dig” dateert al van voorjaar 2008 en ook het nevenproject Grinderman is intussen al (op Werchter) langsgeweest. Cave, 52 inmiddels, oogde alvast bijzonder energiek tijdens de verpletterende opener “Tupelo” en ging op hetzelfde elan door voor “Dig Lazarus Dig”. Bij “Red right hand” ging de volumeknop echter nog meer de hoogte in wat het nummer, net als alle volgende, meer slecht dan goed deed. “The Ship song”, we waren toen halfweg, maakte omwille van de vele decibels slagzij en ook de rest van het concert ging helemaal kopje onder. We hebben groot respect voor een man als Cave maar met deze vertoning haalt de man zijn klasse helemaal onderuit. ‘Bloedmooie tyfusherrie’ blokletterde een Vlaams dagblad: het bijvoeglijk naamwoord mag geschrapt worden.
Wat te doen met een weidevullend volume bewezen de Kings Of Leon. Met gepaste trots – we voorspelden hier twee jaar terug al de grote doorbraak - zagen we een groep die de opstap naar de grote jongens niet heeft gemist en hun stek bovenaan de affiche in Werchter helemaal waarmaakte. Zelden waren we zo onder de indruk van een glashelder geserveerd rockgeluid als bij de Kings. Misschien is dit tegelijk de enige kanttekening die we kunnen maken: niet alle scherpe randjes hoeven er te worden afgeveild. De laatste plaat flirt misschien ietsje te gevaarlijk met die grens en ook live worden de songs helemaal afgeborsteld. Maar laten we in geen geval de indruk wekken dat we ons daar tijdens een overdonderend “Knocked up” of een werkelijk ijzingwekkend mooi “Manhattan” aan hebben gestoord. Méér nog: geen enkel nummer (20 in totaal) stelde teleur. Geen levende ziel in Werchter die “Sex on fire” die avond niet heeft meegebruld. Goedele zal tevreden geweest zijn!
Wat de gebroeders De Waele als 2manydj’s op Werchter hebben neergezet legt de lat in hun discipline op haast onbereikbare hoogte. Geen stijl of nummer ligt buiten het bereik van dit duo (een retourtje klassiek – Sepultura? Iemand?) en ook visueel wordt muziek nu met de desbetreffende hoesjes – die ze ook nog eens hadden bewerkt - simultaan gemixt. Als de benen even niet meewilden konden we ons dus vergapen aan dit verbluffend creatief hoogstandje op het videoscherm achter hen. Mocht het al een optie geweest zijn om ooit eens terug te gaan draaien dan hebben we deze ambitie na het zien van 2manydj’s definitief begraven en ditmaal zeer diep.