We geven er een wrap op, dit was ons '25

Albums

1. People watching - Sam Fender
2. The Clearing - Wolf Alice
3. Pleasure - Young Gun Silver Fox
4. The Art of Loving - Olivia Dean
5. There is nothing in the dark - Tom Smith

Sinds 2019 vaste klant in onze eindejaarslijstjes: Sam Fender. De opmars leek in 2025 met een Werchter headlinerspot niet meer te stuitten maar dat was buiten zijn fragiele stembanden gerekend. Gelukkig hadden we hem tegen dan al zien triomferen in een extatisch Vorst en krijgen we maar niet genoeg van de London Stadium registratie die als cadeau op You Tube werd gezet. ‘People watching’ telt niet één zwak moment (en daar mag u de deluxe edition ervan bijrekenen). (1) vocht in ons hoofd wel een nek aan nek race uit met (2). Overtuigd dat ook Wolf Alice tot het beste behoort wat er de voorbije 10 jaar van over het kanaal is gekomen waren er dagen dat we de volgorde van 1 en 2 in dit lijstje omkeerden. “Een jaar lang zomer”, dat had de reclameslogan moeten zijn voor (3). Het onvolprezen duo Young Gun (en) Silver Fox maakt op (3) een genre dat  al decennialang als belegen wordt beschouwd opnieuw hip. Tegen het advies van onze zoon in kochten we geen ticket voor Olivia Dean in Vorst maar wat hebben we daar al spijt van gekregen sinds de release van (4). Met Editors moeten we al minstens 15 jaar achteruit om er nog sporen van terug te vinden in onze eindejaarslijstjes. We ontkurkten dan ook meteen de champagne bij het verschijnen van (5) in het idee dat Smith zich eindelijk van zijn groep had losgerukt. 3 aankondigingen voor Vlaamse festivals volgende zomer later staken we die fles weer in de ijskast maar niets neemt ons nog (5) af.

Voor deze top 5 was het toch wat drummen aan de achterdeur met ook goeds van SONS, The Cold Stares, The Swell Season, Joanne Shaw Taylor, The Murder Capital, Sharon Van Etten & The Attachment Theory en (eindelijk weer 100% prog) Steven Wilson.

Concerten

1. The Swell Season (Roma)
2. Sam Fender (Vorst)
3. Young Gun Silver Fox (TRIX)
4. Wolf Alice (Koninklijk Circus)
5. Deacon Blue (Wembley Arena, Londen)

We hadden de zakdoek ongemerkt in de broekzak gefrommeld en reken maar dat we hem nodig hebben gehad bij (1). Ier Glen Hansard is sowieso een te duchten performer – de man gaat nooit onder de 4,5 sterren – maar wat hij in mei met Markéta Irglova presteerde in de Roma was van een  zelden gehoorde schoonheid. Wie dit van boven naar beneden leest weet al dat (2) een voltreffer was. We gingen opwarmen in Keulen maar Brussel was zoveel meer klaar om er een gedenkwaardige avond van te maken. (3) was het soort concert waarbij ook het publiek zijn deel van het succes van de avond opeiste. Vreugdekreten staken halfweg op en gingen alsmaar crescendo tot op een niveau dat de groep wellicht ook begon te denken “Wat voor drugs hebben ze hier genomen?”. Neen heren, het lag geheel aan jullie. Een sterke plaat, tot daar aan toe (zie hierboven). Maar op de valreep in november nog een top-5 concert spelen? Dat hadden we niet zien aankomen. Ellie Rowsell is een geweldige frontvrouw geworden, maar dan één geruggesteund door een fenomenale groep. Hier is de som der delen zonder twijfel groter dan het geheel. Een Londen trip met een wel erg hoog nostalgie gehalte mondde bij (5) uit in een concert waarvan we op een wolk buiten wandelden. We hoorden in ’25 geen mooier zingend echtpaar dan Ross en MacIntosh.

Ook niet mis het afgelopen jaar: Wilco, Norah Jones, Novastar,  DeWolff, dEUS (met Kamiel!) en in een volgepakt OLT op 15 augustus een 5 sterren eerbetoon aan Dire Straits door Six Blade Knife.