Onze 20 van '25

Naar goede gewoonte posten we ook onze 20 favoriete songs van het voorbije jaar. Op de eerste na is de volgorde geheel willekeurig.

Sam Fender – Rein me in (live @ London Stadium w/ Olivia Dean)
‘Song van het jaar’ uit ‘plaat van het jaar’. De Olivia Dean bonus maakt het nummer in de zomer van 2025 nog onweerstaanbaarder.
Sharon Van Etten - Trouble
Van Etten heeft een patent op straffe singels, ook met deze hadden we allerminst “trouble(s)”.
Young Gun Silver Fox – Stevie & Sly
Een ode aan hun helden en uitstekend lokmiddel om zelfs kreupelen naar de dansvloer te krijgen.
My Morning Jacket – Time waited
Een groep die per album tijdloze klassiekers aflevert maar waar iedereen hier achteloos schijnt aan voorbij te gaan.
Wolf Alice – The Sofa
In onze stoutste dromen ligt Ellie Rowsell bij ons thuis in de sofa. Louter om therapeutische doeleinden, dat spreekt. Wolf Alice is al jaren de strafste band uit de UK. Voilà, said it!
Raye – Where is my husband!
Een volle Werchter weide (en binnenkort AFAS Dome) aan het snotteren krijgen, het is weinigen gegeven. Deze “Wie wordt de man van Raye!” was het eerste gunstige voorteken van dat langverwachte 2^e album.
Stereophonics – There’s always gonna be something
Het full album stelde wat teleur maar de singel mogen ze al blindelings opzij zetten voor een volgende best-of.
Christone “Kingfish” Ingram – Bad like me
In bluesmiddens al een naam waar (ook letterlijk) niemand nog omheen kan. ‘Hard road’ is zijn 4^e release maar de eerste op eigen label Red Zero. Een héle goeie ook!
Olivia Dean – So easy (to fall in love)
Olivia horen en zien geeft nu eenmaal makkelijk vlinders in de buik.
Fontaines D.C. – It’s amazing to be young
Het wachten op die Deluxe editions, vaak 3/4 jaar na de originele release, wordt alsmaar beter beloond. Zie ook Sam Fender.
Wet Leg – Catch these fists
Het succes van dat debuut bleek bij het verschijnen van een nog sterkere tweede plaat, en opnieuw zo’n gulp catchy singels, dan toch niet zo’n toevalstreffer.
Teddy Swims – Bad dreams
Teddy mag dromen van een geweldige festivalzomer. Daarna gaat het, pronostikeren we, richting volle AFAS Domes.
Dressed like boys - Lies
En plots ontdekte iedereen het grote talent dat al langer schuilging achter Jelle Denturck. Ook wij.
Turnstile – I care
De groep die momenteel balanceert op de rand van de grote doorbraak. Onze vaste waarzegster zag in haar glazen bol al een geweldige Pukkelpop passage volgende zomer.
SONS – Do my thing
Van het Waasland één grote moshpit maken doe je met songs als deze.
PULP – Spike island
Sinds de groep in ’23 opnieuw actief werd (met afgelopen jaar ook een nieuwe plaat) wachten we al tevergeefs op een concert van de Britten bij ons. Jarvis, wat we ooit verkeerd hebben gedaan, vergeef het ons.
Deacon Blue – How we remember it
Eenmaal voorbij de ingang van het Londense Wembley Arena leek het alsof we in een télétijdmachine waren gestapt naar het jaar 1990. Zelfs nummers uit het mooie en pas voor 2025 voorziene “The Great Western Road” maakten perfect de avond mee rond.
Neal Francis – What’s left of me
Met een nummer dat  uit de startblokken schiet als Jackson Browne’s ‘Running on empty’ had Francis ons meteen bij de les maar we kregen de gedachte dat ‘Return to zero’ de hoge verwachtingen na ‘Francis comes alive’ niet helemaal inloste maar niet uit ons hoofd.
The Murder Capital – Words Lost Meaning
Geen woorden maar daden bij The Murder Capital. Misschien wel hun beste singel ooit.
Tom Smith – Life is for living
Wat ons betreft mag Smith voor onbepaalde duur Editors in het vriesvak steken en voorrang geven aan het solopad dat hij effende op “There is nothing in the dark…”.