Onze 20 van '25

Naar goede gewoonte posten we ook onze 20 favoriete songs van het voorbije jaar. Op de eerste na is de volgorde geheel willekeurig.

Sam Fender – Rein me in (live @ London Stadium w/ Olivia Dean)
‘Song van het jaar’ uit ‘plaat van het jaar’. De Olivia Dean bonus maakt het nummer in de zomer van 2025 nog onweerstaanbaarder.
Sharon Van Etten - Trouble
Van Etten heeft een patent op straffe singels, ook met deze hadden we allerminst “trouble(s)”.
Young Gun Silver Fox – Stevie & Sly
Een ode aan hun helden en uitstekend lokmiddel om zelfs kreupelen naar de dansvloer te krijgen.
My Morning Jacket – Time waited
Een groep die per album tijdloze klassiekers aflevert maar waar iedereen hier achteloos schijnt aan voorbij te gaan.
Wolf Alice – The Sofa
In onze stoutste dromen ligt Ellie Rowsell bij ons thuis in de sofa. Louter om therapeutische doeleinden, dat spreekt. Wolf Alice is al jaren de strafste band uit de UK. Voilà, said it!
Raye – Where is my husband!
Een volle Werchter weide (en binnenkort AFAS Dome) aan het snotteren krijgen, het is weinigen gegeven. Deze “Wie wordt de man van Raye!” was het eerste gunstige voorteken van dat langverwachte 2^e album.
Stereophonics – There’s always gonna be something
Het full album stelde wat teleur maar de singel mogen ze al blindelings opzij zetten voor een volgende best-of.
Christone “Kingfish” Ingram – Bad like me
In bluesmiddens al een naam waar (ook letterlijk) niemand nog omheen kan. ‘Hard road’ is zijn 4^e release maar de eerste op eigen label Red Zero. Een héle goeie ook!
Olivia Dean – So easy (to fall in love)
Olivia horen en zien geeft nu eenmaal makkelijk vlinders in de buik.
Fontaines D.C. – It’s amazing to be young
Het wachten op die Deluxe editions, vaak 3/4 jaar na de originele release, wordt alsmaar beter beloond. Zie ook Sam Fender.
Wet Leg – Catch these fists
Het succes van dat debuut bleek bij het verschijnen van een nog sterkere tweede plaat, en opnieuw zo’n gulp catchy singels, dan toch niet zo’n toevalstreffer.
Teddy Swims – Bad dreams
Teddy mag dromen van een geweldige festivalzomer. Daarna gaat het, pronostikeren we, richting volle AFAS Domes.
Dressed like boys - Lies
En plots ontdekte iedereen het grote talent dat al langer schuilging achter Jelle Denturck. Ook wij.
Turnstile – I care
De groep die momenteel balanceert op de rand van de grote doorbraak. Onze vaste waarzegster zag in haar glazen bol al een geweldige Pukkelpop passage volgende zomer.
SONS – Do my thing
Van het Waasland één grote moshpit maken doe je met songs als deze.
PULP – Spike island
Sinds de groep in ’23 opnieuw actief werd (met afgelopen jaar ook een nieuwe plaat) wachten we al tevergeefs op een concert van de Britten bij ons. Jarvis, wat we ooit verkeerd hebben gedaan, vergeef het ons.
Deacon Blue – How we remember it
Eenmaal voorbij de ingang van het Londense Wembley Arena leek het alsof we in een télétijdmachine waren gestapt naar het jaar 1990. Zelfs nummers uit het mooie en pas voor 2025 voorziene “The Great Western Road” maakten perfect de avond mee rond.
Neal Francis – What’s left of me
Met een nummer dat  uit de startblokken schiet als Jackson Browne’s ‘Running on empty’ had Francis ons meteen bij de les maar we kregen de gedachte dat ‘Return to zero’ de hoge verwachtingen na ‘Francis comes alive’ niet helemaal inloste maar niet uit ons hoofd.
The Murder Capital – Words Lost Meaning
Geen woorden maar daden bij The Murder Capital. Misschien wel hun beste singel ooit.
Tom Smith – Life is for living
Wat ons betreft mag Smith voor onbepaalde duur Editors in het vriesvak steken en voorrang geven aan het solopad dat hij effende op “There is nothing in the dark…”.

We geven er een wrap op, dit was ons '25

Albums

1. People watching - Sam Fender
2. The Clearing - Wolf Alice
3. Pleasure - Young Gun Silver Fox
4. The Art of Loving - Olivia Dean
5. There is nothing in the dark - Tom Smith

Sinds 2019 vaste klant in onze eindejaarslijstjes: Sam Fender. De opmars leek in 2025 met een Werchter headlinerspot niet meer te stuitten maar dat was buiten zijn fragiele stembanden gerekend. Gelukkig hadden we hem tegen dan al zien triomferen in een extatisch Vorst en krijgen we maar niet genoeg van de London Stadium registratie die als cadeau op You Tube werd gezet. ‘People watching’ telt niet één zwak moment (en daar mag u de deluxe edition ervan bijrekenen). (1) vocht in ons hoofd wel een nek aan nek race uit met (2). Overtuigd dat ook Wolf Alice tot het beste behoort wat er de voorbije 10 jaar van over het kanaal is gekomen waren er dagen dat we de volgorde van 1 en 2 in dit lijstje omkeerden. “Een jaar lang zomer”, dat had de reclameslogan moeten zijn voor (3). Het onvolprezen duo Young Gun (en) Silver Fox maakt op (3) een genre dat  al decennialang als belegen wordt beschouwd opnieuw hip. Tegen het advies van onze zoon in kochten we geen ticket voor Olivia Dean in Vorst maar wat hebben we daar al spijt van gekregen sinds de release van (4). Met Editors moeten we al minstens 15 jaar achteruit om er nog sporen van terug te vinden in onze eindejaarslijstjes. We ontkurkten dan ook meteen de champagne bij het verschijnen van (5) in het idee dat Smith zich eindelijk van zijn groep had losgerukt. 3 aankondigingen voor Vlaamse festivals volgende zomer later staken we die fles weer in de ijskast maar niets neemt ons nog (5) af.

Voor deze top 5 was het toch wat drummen aan de achterdeur met ook goeds van SONS, The Cold Stares, The Swell Season, Joanne Shaw Taylor, The Murder Capital, Sharon Van Etten & The Attachment Theory en (eindelijk weer 100% prog) Steven Wilson.

Concerten

1. The Swell Season (Roma)
2. Sam Fender (Vorst)
3. Young Gun Silver Fox (TRIX)
4. Wolf Alice (Koninklijk Circus)
5. Deacon Blue (Wembley Arena, Londen)

We hadden de zakdoek ongemerkt in de broekzak gefrommeld en reken maar dat we hem nodig hebben gehad bij (1). Ier Glen Hansard is sowieso een te duchten performer – de man gaat nooit onder de 4,5 sterren – maar wat hij in mei met Markéta Irglova presteerde in de Roma was van een  zelden gehoorde schoonheid. Wie dit van boven naar beneden leest weet al dat (2) een voltreffer was. We gingen opwarmen in Keulen maar Brussel was zoveel meer klaar om er een gedenkwaardige avond van te maken. (3) was het soort concert waarbij ook het publiek zijn deel van het succes van de avond opeiste. Vreugdekreten staken halfweg op en gingen alsmaar crescendo tot op een niveau dat de groep wellicht ook begon te denken “Wat voor drugs hebben ze hier genomen?”. Neen heren, het lag geheel aan jullie. Een sterke plaat, tot daar aan toe (zie hierboven). Maar op de valreep in november nog een top-5 concert spelen? Dat hadden we niet zien aankomen. Ellie Rowsell is een geweldige frontvrouw geworden, maar dan één geruggesteund door een fenomenale groep. Hier is de som der delen zonder twijfel groter dan het geheel. Een Londen trip met een wel erg hoog nostalgie gehalte mondde bij (5) uit in een concert waarvan we op een wolk buiten wandelden. We hoorden in ’25 geen mooier zingend echtpaar dan Ross en MacIntosh.

Ook niet mis het afgelopen jaar: Wilco, Norah Jones, Novastar,  DeWolff, dEUS (met Kamiel!) en in een volgepakt OLT op 15 augustus een 5 sterren eerbetoon aan Dire Straits door Six Blade Knife.

Onze 20 van '24

Volgorde is niet van belang. Ons muziekjaar 2024 in 20 songs:

Sam Fender - People watching
Het nieuwe anthem van de 2025 Werchter headliner dames en heren.
Gurriers - Approachable
“Alles kapot” zou de ever likeable Michèle Cuvelier gemakshalve zeggen.
Jalen Ngonda - Anyone in love
Het mooiste Jools moment van 2024.
Bruno Mars & Lady Gaga - Die with a smile
Klassieke Pop in de hitparade, het is een zeldzaamheid geworden.
Jack White - That’s How I’m feeling
Bijna plaat van het jaar maar er waren Ieren die nog een tikkeltje meer lawaai maakten.
David Gilmour - Luck & strange
En dan nog liefst afgewisseld met de 14 minuten durende “Barn jam”-versie van tijdens de opnames.
Trixie Whitley - Nanalou
Na jaren van (niet altijd even geslaagde) experimenteerdrift vielen we haar terug hartstochtelijk in de armen bij het horen van deze.
Fontaines D.C. - Favourite
Op Starbuster gaan we uit ons dank maar dit is onze “favourite”.
The Haunted Youth - Into You
Kan niet mis gaan met plaat 2 denken we dan. De eighties invloeden mogen er dan van afdruipen, niemand maakt het weer zó hip als THY.
Calicos - In motion
Het is telkens uitkijken naar het moment waarop de song op 3:42 openbreekt. Hoog tijd dat we deze Vlamingen even hard gaan koesteren als die van hierboven.
Joanne Shaw Taylor - Sweet Little Lies
Gitaarspelende bluesdames weken altijd iets los bij ons. Zie ook Samantha Fish en Bonnie.
Richard Hawley - Prism in jeans
Shefffield’s finest loste nog maar eens een mooie plaat en palmde ons – niemand schrikt daar nog van in het geval van Hawley - het afgelopen jaar live weer helemaal in.
Blues Pills - Bad choices
Blues pillen zijn allesbehalve een slechte keuze. Slikken maar!
Raye - Oscar winning tears
Oké, haar rise to fame was er al in ‘23 maar in ‘24 schitterde ze nog meer als de “Grand dame” van over het kanaal. Wat een dubbelaffiche ook met Fender op Werchter ‘25!
Nick Cave & The Bad Seeds - Wild God
Onmogelijk te negeren voor dit lijstje na de hoogmis in Antwerpen.
Jessica Pratt - World on a string
We doen er haast spontaan bloemen van in ons haar. Lieflijker wordt het niet in deze lijst.
Michael Kiwanuka - Floating parade
Het is niet omdat het album geen ‘Cold little heart’ heeft dat het moet genegeerd worden.
High Vis - Guided tour
Zó nineties dat de nineties er zelf van schrikken.
IDLES - Dancer
Het was herboren buitenkomen na het concert van het jaar.
Paul Weller - Nothing
De geest van Bacharach daalt in deze neer over de Modfather. Strafste moment van zijn middelmatige laatste plaat. En ja, het doet pijn om dat neer te schrijven.

Onze 2024 exit polls

Omdat er op deze blog quasi een kalenderjaar lang niets te beleven was wil dit niet zeggen dat we al die tijd thuis aan de haard hebben gezeten. Wie onze whereabouts volgt via Instagram weet dat we het hele live gebeuren – we ruiken concertzalen en festivalweides zodra onze gedachten er naar afleiden – nog lang niet beu zijn. Het schijven erover is gewoon korter geworden, eronder in de commentaren. U krijgt immers via digitale kanalen al genoeg binnen tegenwoordig. Het wordt een korte comeback hier met onze eindejaarslijstjes waarin we ook nu weer het kaf van het koren wouden scheiden door op slechts 5 albums en concerten af te kloppen. Adiós!

Albums:
1. Gurriers ‘Come And See’
2. Jack White ‘No name’
3. Richard Hawley ‘In this city they call you love’
4. Fontaines D.C. ‘Romance’
5. David Gilmour ‘Luck and Strange’

Concerten:
1. IDLES / Antwerpen
2. The War On Drugs / Brugge
3. Nick Cave & The Bad Seeds / Antwerpen
4. Richard Hawley / Brussel (+ aperitief in Lokeren)
5. Johnny Marr / Werchter (+ een al even straffe reprise op Crammerock)

Genoeg geblogd

Met een archief van honderden concerten en ruim 500 stukjes gepost sinds 2006 voelen we dat het tijd is om onze activiteit hier op een lager pitje te zetten. De schrik om in herhaling te vallen, het gevoel dat we alles al eens hebben geschreven, niet kort genoeg meer op de actualiteit zitten, we zelf vooraf al een beetje moe beginnen te worden om hier onze zoveelste mening te willen poneren, begint ons in de weg te zitten. Dus drukken we de pauzeknop in; ruimte latend om, als de goesting er wel is, toch nog eens iets te posten. Of niets meer. We zien wel.

Aan iedereen die hier trouw, slechts af en toe of toevallig vandaag éénmalig halt hield: onmetelijk veel dank. Samen met U wellicht gaat ook bij ons de liefde voor muziek onverminderd verder – wie weet: tijd voor nieuwe avonturen misschien - en daarvan zal er, gesteld dat u daar interesse voor heeft, op diverse media zeker een spoor van te vinden zijn.

“De muziek begint daar waar de woorden stoppen” (Richard Wagner, 1841).

Onze 20 van '23

Onze muzikale staalkaart van 2023 (volgorde niet van belang):

Inhaler – If you’re gonna break my heart
Stilaan wordt geen verwijzing meer gemaakt naar… (ja, naar wie nu eigenlijk ook weer?).

Jimmy Diamond – In the dark
Strand Of Oaks huurt dit Hollandse trio al jaren in als begeleiders. Wij zijn ook fan zonder Timothy Showalter erbij.

DeWolff – Nighttrain
Er sporen tegenwoordig nachttreinen richting enkele Europese grootsteden, al zouden we déze afraden voor wie de afstand slapend wil overbruggen. Uit het meest “classic” Classic Rock album van het jaar.

Nothing But Thieves – Overcome
Geen nieuwe plaat – hun 4^e nu - zonder alweer een anthem op het lijf geschreven van een volle festivalweide. Wedden dat ze met hun volgende album het Sportpaleis vullen?

BLUR – The Narcissist
We schrijven het hier niet graag maar voor ons loste het comeback album de verwachtingen, die waren gecreëerd met de singel, niet in. Het is dan ook een géweldige singel.

Wilco – Evicted
Weer zo’n pittoresk nummertje uit de koker van Jeff Tweedy dat in de nazomer dagenlang op repeat stond bij ons.

Dylan LeBlanc – No promises broken
De grote singer-songwriters kijken in het peloton even achterom en zien dat deze Dylan hen alsmaar dichter op de hielen zit.

Cleo Sol – Please don’t end it all
De Londense was in het afgelopen jaar minder zichtbaar dan Raye, ook een opgemerkte verschijning, maar kaapte met “Gold” wel onze felbegeerde titel van “Album van het jaar” weg.

Queens Of The Stone Age – Emotional Sickness
Waar een flinke dosis echtelijke en medische problemen niet allemaal goed voor is. Ook aan het live-front bleken de Queens nog steeds een certitude te zijn.

Iggy Pop – All the way down
Jammer genoeg zag Iggy zijn laatste plaat live nagenoeg helemaal over het hoofd op Werchter. Niettemin toch een 5* concert (zoals u in onze vorige blogpost kon lezen).

Rival Sons – Mosaic
Een groep die wat ons betreft beter zou aarden op een Brabantse dan op een Kempense (Graspop) weide. Ze overstijgen immers al lang het genre waarin ze te gemakkelijk worden gecatalogeerd, ten bewijze deze en nog veel andere songs van hen.

Steven Wilson – What life brings
Niet alles wat onze helden voortbrengen omarmen we onvoorwaardelijk, een stelregel waarmee Wilson ons op meesterlijke wijze blijft uitdagen. ‘The Harmony Codex’ drukten we alvast weer iets steviger tegen de borst dan voorganger ‘The Future Bites’.

The National – Tropic Morning News
We zijn geen fan van het concept “twee platen in één jaar” omdat dit veelal een gemiste kans is om er één straf album uit te puren. Dit gezegd zijnde: in ’23 was er geen ontkomen aan The National.

Gaz Coombes – Long live the strange
Minstens goed voor 1 ‘Greatest Hits’ album met Supergrass maar solo minstens even boeiend.

Peter Gabriel – i/o
De man die ons 21 jaar liet wachten op nieuw werk. Voor deze ’20 in ‘23’ was er keuze ten over op ‘i/o’.

Fontaines D.C. – ‘Cello Song
Eén release was voldoende om deze lijst te halen: een overweldigende cover van een Nick Drake nummer voor hommage-album ‘The endless coloured ways’.  

Grian Chatten – Fairlies
Alleen écht grote groepen hebben ook een zanger die niet opgemerkt een straffe soloplaat uitbrengt.

The Lathums – Say my name
Aanvankelijk hadden we het wat lastig met de stem van zanger Alex Moore maar sinds we daar voorbij zijn kunnen The Lathums niet veel meer verkeerd doen voor ons.

City and Colour – Underground
“Treat each day as the gift it is - I don't wanna be running -  Until I'm underground” 
Uithuilen en troost vinden bij de charismatische Canadees Dallas Green.

Noel Gallagher’s High Flying Birds – Open the door, see what you find
Liam – sorry voor ons taalgebruik – suckte voor veel volk op Werchter maar Noel schitterde in Stekene voor veel minder. U kan beslist veel grotere onrechtvaardigheden bedenken van het voorbije jaar.

Update #13 december 2023: Living Colour – #5albumsfinal – Jaarlijstje Albums ‘23 - Het Concertief Geheugen – Concerten ‘23

Welke releases pikken we op, wat concertnieuws zorgt voor euforie, welke oude platen (her)ontdekken we, in welke zaal of weide hebben we halt gehouden en voor wie? Onze appreciatie voor concerten drukken we vanaf nu ook gemakkelijkheidshalve uit in sterren (*), van 1 (slecht), over 2 (zwak) en 3 (goed) naar 4 (uitstekend) tot 5 (onvergetelijk).

Een paar onverwoestbare songs, een debuut dat het tot klassieker heeft geschopt (‘Vivid’), een zanger met een krachtige stem én charisma (Corey Glover), en muzikanten die op hun respectievelijke instrumenten elk als een autoriteit worden beschouwd. Dat deze combinatie niet garant staat om hier de hoogste waardering weg te kapen bewees Living Colour (9/12, **) laatst in De Casino. De groep startte immers zo rommelig (‘Middle Man’) dat we even dachten dat enkele beginnelingen uit de plaatselijke muziekschool het voor de grap van de heren Glover, Reid, Calhoun en Wimbish hadden overgenomen, ook achter de mixtafel trouwens. Niet dus. Ook ‘Memories can’t wait’ (een Talking Heads nummer dat de groep zich al sinds hun begindagen toe-eigent) was een oorlogsverklaring aan onze gehoorgangen. Het samenspel werd naarmate de set vorderde gelukkig wel wat hechter maar dat leverde helaas niet meteen een beter concert op en dat had alles te maken met de discutabele keuze om hun derde langspeler (en niet hun eerste zoals verkeerdelijk op de site van De Casino aangekondigd) in het midden van de set te parkeren. ‘Stain’ is allerminst een hapklare brok muziek en bevat met ‘Nothingness’ en ‘Bi’ slechts twee bescheiden hitjes die ook destijds al het grote succes niet konden verlengen. Neen, om daar nog een glimp van op te vangen was het wachten tot diep in het concert wanneer ‘Cult of personality’, ‘Love rears its ugly head’ en ‘Solace of you’ voorbij kwamen en gelukkig de avond op de valreep nog van de ondergang hebben gered. Frappant hoe dezelfde rommeligheid die we ervaarden in Sint-Niklaas ons ook was bijgebleven van hun bezoek aan de Gentse Vooruit in 1989. Dan besluiten we hier gemakkelijkheidshalve maar dat Living Colour ons op plaat beduidend beter ligt dan live.

U zal er de slaap niet voor gelaten hebben wellicht maar om onze november update niet te overladen schoven we de afloop van de #5albums polls door naar december. Met het jaareinde in zicht is het nu immers toch “lijstjes-tijd”. Zelf gaven we samen met honderden andere Tweeters de voorbije twee-en een half jaar ook periodiek onze top 5 per muziekjaar (vanaf 1963) door. Dat resulteerde onlangs in een “much anticipated” finale met de 100 beste albums van de voorbije 60 jaar. Daarin was het debuut van The Stone Roses volgens de stemming de meerdere van The Beatles (‘Revolver’) en Radiohead (‘OK Computer’). De top 10 werd vervolledigd met albums van (in volgorde) The Cure (‘Desintegration’), The Smiths (‘The Queen is dead’), David Bowie (‘Ziggy Stardust’), Pink Floyd (‘Dark side of the moon’), opnieuw Bowie (‘Hunky Dory’), The Clash (‘London calling’) en Velvet Underground & Nico (s/t). Stof tot discussie, dat zeker, maar het meest opmerkelijke feit van deze online poll was toch dat de top 100 geen enkele plaat bevatte die na de millennium wissel was uitgebracht. Een klassieker wordt je dus klaarblijkelijk niet op jonge leeftijd of – zo gek nog niet - de voorbije 23 jaar werd gewoon geen plaat gemaakt die werken van oudere datum in de schaduw zet. Ook al zijn we aan enkele recentere albums écht wel verslingerd geraakt, wanneer ons gevraagd wordt om ze “aller tijden”  te rangschikken belanden deze van recentere datum ook bij ons achteraan in de rij. In dit stadium geldt dat evenzeer voor de in 2023 verschenen albums. Naar goede gewoonte hebben we ook die in een jaarlijstje gezet:

1.  Cleo Sol – Gold
2. Dylan Le Blanc – Coyote
3. Noel Gallaghers High Flying Birds – Council skies
4. City And Colour – The love still held me near
5. Dewolff – Love death & inbetween

Op (5) capteert het Hollandse trio in de studio eindelijk wat hen live onweerstaanbaar maakt. “The most classic ‘Classic Rock’ album of the year” haalde met dat perfect definiërende compliment zelfs de eindejaarslijst van het gezaghebbende Britse magazine met dezelfde naam. Op (4) kunnen tranen vloeien en troost worden gezocht voor alles wat verlieslatend was in het voorbije jaar. Ook live was City And Colour een revelatie voor ons. Het sfeervolle (3) stond voor en na dat de oudste Gallagher op Crammerock had gezegevierd wekenlang op repeat.  Met (2) maakte de 33-jarige Amerikaan uit Louisiana een flinke sprong voorwaarts in het peloton van singer-songwriters en zit daarmee de grote namen alsmaar dichter op de hielen. Het bedwelmende (1) roept Sade- vergelijkingen op maar staat vooral geheel op zichzelf. Door amper op te treden hangt er rond De Londense met Servische, Spaanse en Jamaicaanse roots bovendien ook een ferme waas van mysterie die wanneer het dan toch gebeurt (bij Jools Holland), haar ster alleen nog meer doet schitteren.

Ook in de podcast ‘Het Concertief Geheugen’ wordt een lijstje aangelegd al moet daar gelukkig geen  volgorde worden bepaald. Nog persoonlijker is immers een keuze voor een concert dat door één praatgast memorabel genoeg wordt bevonden om er een uur zendtijd (op Urgent FM, zaterdagochtend van 10 tot 11) aan te besteden én in een afgeleide podcast te worden vereeuwigd. Zelf mochten we er met het Nick Cave concert op Werchter 2013 de spits afbijten maar er volgden inmiddels tal van eerbiedwaardigere lieden uit allerlei hoeken die concerten kozen van Bruce Springsteen, Underworld, TC Matic en The Rolling Stones. De gastheer geraakt steevast tot achteraan de tong van elke praatgast om de concertbeleving van toen terug op te roepen. Wie anderen even gepassioneerd als zichzelf over concerten wil horen vertellen mag zich blindelings abonneren op deze podcast of op zaterdagmorgen afstemmen op Urgent.fm.

Volgende concerten van 2023 vullen alvast ons concertief geheugen aan: Sam Fender, Danielle Ponder, Iggy Pop, Gabriels en The Haunted Youth (Werchter), Ryan Adams, Natalie Merchant, Glen Hansard (Koninklijk Circus), Paul Weller (Rijsel, De Roma), Devon Allman, Robert Jon & The Wreck (Blues Peer), My Morning Jacket (De Roma) en Dewolff (AB). In één van onze maandelijkse updates doorheen het afgelopen jaren waren ze allemaal verzekerd van de hoogste waardering (*****) wat de volgorde hier dus wat willekeurig maakt. Alleen Fender staat daar misschien niet zo toevallig als eerste. Als we daartussen één concert moeten aanduiden als het beste is het toch weer de Newcastle Springsteen. Voor het eerst in onze bloggeschiedenis zetten we dus 2 opeenvolgende jaren dezelfde op kop want na de afzegging vorig jaar (maar we hem gelukkig wél hadden gezien in Frankfurt), blies Fender in ’23 ons opnieuw van de sokken op Werchter. Zelden ook zo lang naar een concert uitgekeken om dan nog eens alle verwachtingen te zien worden ingelost. De kroniek van een aangekondigde triomf zeg maar.  

Alvorens 2023 definitief onze archieven wordt ingeduwd brengen we u hier weldra nog een laatste post waarin we voor de 10^e opeenvolgende keer 20 songs van het afgelopen jaar op een rij en in een afspeellijst zullen zetten.